Supreme Court dismisses appeal for insufficient reasoning and excessive authority regarding civil claims.

Απόφαση 2604 / 2008 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα

Αιτιολογίας επάρκεια, Υπέρβαση εξουσίας, Αποφάσεως διόρθωση, Πολιτική αγωγή.

Περίληψη:

Επαρκής αιτιολογία καταδικαστικής αποφάσεως. Διόρθωση αποφάσεως κατ’ άρθρο 145 παρ. 2 από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Εντεύθεν όχι υπέρβαση εξουσίας από την επιδίκαση για πολιτικές αξιώσεις ποσού μεγαλύτερου από εκείνο που επιδικάσθηκε πρωτοδίκως στον πολιτικώς ενάγοντα. Απορρίπτει αίτημα αναβολής. Απορρίπτει.

ΑΡΙΘΜΟΣ 2604/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Κούκλη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Λυκούδη, Ελευθέριο Νικολόπουλο - Εισηγητή, Αναστάσιο Λιανό και Βιολέττα Κυτέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Οκτωβρίου 2008, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευριπίδη Κωνσταντίνου, περί αναιρέσεως της 237/2008 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας (που συνεδρίασε στη μεταβατική έδρα των Φαρσάλων). Με πολιτικώς ενάγουσα την ..., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Λάρισας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 23 Μαΐου 2008 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1076/2008.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά το άρθρο 515 παρ. 1 του Κ.Π.Δ, με αίτηση ενός από τους διαδίκους ή του εισαγγελέα μπορεί το δικαστήριο του Αρείου Πάγου σε ιδιαιτέρως εξαιρετικές περιπτώσεις να αναβάλει για μια μόνο φορά τη συζήτηση σε ρητή δικάσιμο. Στην προκειμένη περίπτωση, κατά την εκφώνηση της υποθέσεως, εμφανίστηκε ενώπιον του δικαστηρίου ο δικηγόρος Μενέλαος Μαρτινόπουλος και ζήτησε για λογαριασμό της πολιτικώς ενάγουσας ... την αναβολή συζητήσεως, επικαλούμενος ότι την υπόθεση από πλευράς της άνω πολιτικώς ενάγουσας χειρίζεται η νεοσύστατη δικηγορική εταιρία Φ. ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ, η οποία ακόμη δεν έχει κατανείμει μεταξύ των μελών της τις αρμοδιότητες αναφορικά με τις εκκρεμείς υποθέσεις. Το αίτημα αναβολής ως διατυπώνεται, δεν συνιστά εξαιρετική περίπτωση κατά την άνω διάταξη και πρέπει να απορριφθεί.

ΙΙ.- 'Ελλειψη της από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της αποφάσεως, η οποία ιδρύει λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.Δ' του Κ.Ποιν.Δ, υπάρχει, όταν δεν εκτίθεται σ' αυτήν, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία σχετικά με την αποδιδόμενη στον κατηγορούμενο αξιόποινη πράξη, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία συνήγαγε το δικαστήριο τα περιστατικά αυτά και οι σκέψεις με τις οποίες έκρινε ότι υπάρχουν αποδείξεις για την ενοχή του κατηγορουμένου.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι επιτρεπτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο και αρκεί να αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα γενικά κατά το είδος τους χωρίς να εκτίθεται τι προέκυψε χωριστά από το καθένα από αυτά. Ούτε είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους, ούτε απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βαρύνει περισσότερο για το σχηματισμό της δικαστικής κρίσης.

Απαιτείται μόνο να προκύπτει ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε για το σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης όλα τα αποδεικτικά στοιχεία - και όχι μόνο μερικά απ' αυτά κατ' επιλογή - όπως αυτό επιβάλλεται από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 ΚΠΔ.(Ολ.ΑΠ 1/2005). Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, πλήττει την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ.237/2008 απόφαση του κατ' έφεση δικάσαντος Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας (μεταβατική έδρα Φαρσάλων), με την οποία κηρύχθηκε ένοχος για την πράξη της φθοράς δια ζώων και επιβλήθηκε σ' αυτόν ποινή προστίμου σαράντα (40) ευρώ και υποχρεώθηκε να καταβάλλει στην πολιτικώς ενάγουσα ως αποζημίωση το ποσό των δύο χιλιάδων (2000) ευρώ, για τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.

Δ'του Κ.Π.Δ λόγο αναιρέσεως της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας. Η προσβαλλόμενη απόφαση, με μνεία κατ' είδος όλων των αποδεικτικών μέσων, τα οποία έλαβε υπόψη της, δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση της τα ακόλουθα περιστατικά. " ... Επειδή από την κύρια αποδεικτική διαδικασία, από τις καταθέσεις των µαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης σε συνδυασµό µε τις απολογίες των εκκαλούντων κατηγορουµένων και γενικά απ' όλη τη συζήτηση της υπόθεσης, αποδείχθηκε και πείστηκε το Δικαστήριο ότι ο β' εκκαλών - κατηγορούµενος από 20-6-2006 ως και 05-07-2006 εκ προθέσεως στις θέσεις "..." Α.Π ...

εισήγαγε για βοσκή τα 534 γίδια του µέσα σε 100 στρέµµατα αθέριστα µε βίκο αγρού του ..., κατοίκου .... Δια της βοσκής και των πατηµάτων επροξένησε ζηµία σε 1000 µπάλες βίκο προς 35 κιλά η µία, σύνολο 35.000 κιλά προς 0,13 ευρώ το κιλό, σύνολο ζηµίας 4.550 ευρώ. Εποµένως, πρέπει να κηρυχθεί ένοχος ο β' εκκαλών - κατηγορούµενος για την παραπάνω πράξη ... " Με βάση τις παραδοχές αυτές, στο διατακτικό που αποτελεί ενιαίο σύνολο με το σκεπτικό και αλληλοσυμπληρώνονται, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο του ότι από 20-6-2006 ως και 05-07-2006 εκ προθέσεως στις παραπάνω στο σκεπτικό του θέσεις εισήγαγε για βοσκή τα 534 γίδια του µέσα σε 100 στρέµµατα αθέριστα µε βίκο αγρού του ..., κατοίκου ....

Δια της βοσκής και των πατηµάτων προξένησε ζηµία σε 1000 µπάλες βίκο προς 35 κιλά η µία, σύνολο 35.000 κιλά προς 0,13 ευρώ το κιλό, σύνολο ζηµίας 4.550 ευρώ. Με αυτά που δέχθηκε το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Φαρσάλων, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση του την απαιτούμενη από τις αναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του Κ.Π.Δ., ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού τόσο στο σκεπτικό όσο και στο διατακτικό της αποφάσεως αυτής διαλαμβάνει όλα τα κατά νόμο αναγκαία πραγματικά περιστατικά για την συγκρότηση του εγκλήματος για το οποίο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο.

Ειδικότερα, προσδιορίζεται η συνολική σε στρέμματα έκταση εντός της οποίας ο κατηγορούμενος εισήγαγε για βοσκή τα ζώα του, η συνολική ποσότητα του βίκου ο οποίος καταστράφηκε, η αξία της τιμής μονάδος και η συνολική ζημία. Περαιτέρω, για την πληρότητα της αιτιολογίας αναφέρονται στην απόφαση γενικώς κατά το είδος τους τα αποδεικτικά μέσα και δεν ήταν αναγκαίο να διαλαμβάνεται σ' αυτήν τι προέκυψε από καθένα από αυτά ξεχωριστά.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ'του Κ.Π.Δ με τον οποίο πλήττεται η απόφαση για ελλειπή αιτιολογία είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατά το άρθρο 510 παρ. 2 του ΚΠΔ, εκτός από τους αναφερόμενους στην παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου λόγους μπορούν να προταθούν σε ό,τι αφορά το πολιτικό μέρος της απόφασης και οι λόγοι αναίρεσης, οι οποίοι καθιερώνονται από την πολιτική δικονομία, μεταξύ των οποίων είναι και ο από το άρθρο 559 αριθμ. 9 του Κ.Πολ.Δ.

λόγος κατά τον οποίο επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν. Στην προκείμενη περίπτωση ο αναιρεσείων επικαλείται ότι ενώ στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο η παραστάσα πολιτικώς ενάγουσα είχε ζητήσει ως αποζημίωση το ποσό των 4.550 ευρώ και τελικώς επιδικάσθηκε σ' αυτήν ποσό 250 ευρώ, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφαση του και καθ' υπέρβαση εξουσίας προσδιόρισε την αποζημίωση στο μεγαλύτερο ποσό των 2.000 ευρώ.

Και ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος διότι από το σύνολο των παραδοχών της προσβαλλόμενης αποφάσεως σαφώς προκύπτει ότι το δικαστήριο που επελήφθη της υποθέσεως σε δεύτερο βαθμό κατά παραδοχή υποβληθέντος αιτήματος εκ μέρους της πολιτικώς ενάγουσας παραδεκτώς προέβη στην, κατά το άρθρο 145 παρ.2 του Κ.Π.Δ διόρθωση της πρωτόδικης αποφάσεως εν σχέσει με το ύψος της επιδικαζομένης αποζημιώσεως και εκδικάζοντας και κατά τούτο την υπόθεση, στο πλαίσιο της προσγενόμενης ζημίας των 4.550 ευρώ, κυριαρχικώς και ανελέγκτως προσδιόρισε την αποζημίωση στο άνω ποσό των 2.000 ευρώ.

Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 Κ.Π.Δ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει το αίτημα αναβολής.

Απορρίπτει την από 23-5-2008 αίτηση του ... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 237/2008 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Λάρισας (μεταβατική έδρα Φαρσάλων). Και.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα τα οποία ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Νοεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 5 Δεκεμβρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ