25/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 25 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 25/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ – ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη-Εισηγητή, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Φώτιο Καϋμενάκη, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2005, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος- κατηγορουμένου ........, που παρέστη αυτοπροσώπως χωρίς δικηγόρο, για αναίρεση της υπ΄ αριθμ. 25987/2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος, ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Νοεμβρίου 2003 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 2125/2003.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Μαρκής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημητρίου Τσίμα με αριθμό 81/12-2-2004, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

Eισάγω την υπ΄αριθμ. 257/10-11-2003 αίτηση αναιρέσεως του ......, κατοίκου ...., κατά της υπ΄αριθμ. 25.987/14-3-2002 αποφάσεως του δικάσαντος κατ΄ έφεση Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία κατεδικάσθη σε φυλάκιση σαράντα πέντε (45) ημερών, μετατραπείσα προς 4,40 ευρώ ημερησίως, για εξύβριση και εκθέτω τα εξής: Από τις διατάξεις των άρθρων 462, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2 και 509 παρ. 1 εδ.

α΄ Κ.Π.Δ., προκύπτει ότι προϋπόθεση του κύρους της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως είναι οι περιεχόμενοι σ΄αυτή λόγοι αναιρέσεως, από τους αναφερομένους στο άρθρο 510 Κ.Π.Δ., να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη. Απλή επανάληψη των διατάξεων του άρθρου 510 Κ.Π.Δ., που προβλέπουν τους λόγους αναιρέσεως κατά αποφάσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλουμένη αιτίαση και χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας, δεν αρκεί.

Από την ως άνω αξίωση του νόμου, να είναι δηλαδή σαφείς και ορισμένοι οι λόγοι αναιρέσεως, δεν εξαιρείται ο προβλεπόμενος στο άρθρο 510 παρ. 1 περ. Δ΄ Κ.Π.Δ. λόγος της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που επιβάλλεται από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 Κ.Π.Δ. Ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος ιδρύεται τόσο όταν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, όσο και όταν υπάρχει, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, όταν δηλαδή δεν περιέχονται στην απόφαση και μάλιστα σε σχέση με κάθε κεφάλαιο αυτής, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν ως προς την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία αυτά προέκυψαν και οι σκέψεις με βάση τις οποίες υπήχθησαν στον κανόνα ουσιαστικού ποινικού δικαίου που εφαρμόστηκε.

Από αυτό παρέπεται ότι, για το ορισμένο του αναιρετικού αυτού λόγου, πρέπει : 1) αν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, να προβάλλεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτή σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα σημεία (κεφάλαια) της αποφάσεως, στα οποία αναφέρεται η αιτίαση αυτή και 2) αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται, επί πλέον, σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή σε σχέση με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της αποφάσεως.

Αν ο αναιρεσείων επικαλείται τα ως άνω ελάχιστα απαιτούμενα στοιχεία, ώστε να είναι ορισμένος ο αναιρετικός λόγος, καθίσταται δυνατή η περαιτέρω αυτεπάγγελτη έρευνα του Ακυρωτικού, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 511 Κ.Π.Δ., η οποία προϋποθέτει το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως (Ολομ. ΑΠ 19/2001 ΠΧ ΝΒ΄σελ. 402, ΑΠ 507/1999 ΠΧ Ν΄σελ. 139).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως πλήττεται η προαναφερθείσα υπ΄αριθμ. 25987/14-3-2002 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών «γιατί αυτή στερείται την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που επιβάλλεται από το Σύνταγμα και το άρθρο 139 Κ.Π.Δ. και για όσους λόγους θα προσθέσω κατά τη συζήτηση της παρούσης στο Δικαστήριο του Αρείου Πάγου», όπως κατά λέξη διατυπώνεται ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως, χωρίς περαιτέρω και να προσδιορίζεται σε τι συνίσταται η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.

Όμως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα , αόριστος και, ως εκ τούτου, απαράδεκτος δεδομένου μάλιστα και του ότι η προσβαλλομένη απόφαση έχει επαρκή και εμπεριστατωμένη αιτιολογία. Κατόπιν τούτου, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 Κ.Π.Δ.).

Για τους ανωτέρω λόγουςΠροτείνω: 1) να απορριφθεί υπ΄αριθμ. 257/10-11-2003 αίτηση αναιρέσεως του ...., κατά της υπ΄αριθ. 25987/14-3-2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών Και 2) να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος ως άνω .....

Aθήναι, 26-1-2004

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου

Δημήτριος Νικ. Τσίμας

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 148-153, 462. 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠΔ, προκύπτει ότι στην έκθεση που περιέχει τη δήλωση άσκησης του ένδικου μέσου της αναίρεσης κατ΄ αποφάσεων πρέπει να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο μέσο, διαφορετικά η αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη.

Δεν αρκεί δε απλή αναφορά λόγου που προβλέπεται από το νόμο, όπως, μεταξύ των άλλων, είναι και η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, που προβλέπεται από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ΄ του ΚΠΔ. Για την πληρότητα του δικογράφου της αναίρεσης στην περίπτωση αυτή πρέπει να γίνεται ειδικότερος προσδιορισμός της έλλειψης αυτής, σε σχέση με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση.

Στην προκειμένη περίπτωση με την κρινόμενη από 10 Νοεμβρίου 2003 αίτηση αναίρεσης ο αναιρεσείων κατηγορούμενος ..... πλήττει τη με αριθ. 25987/14-3-2002 απόφαση του κατ΄ έφεση δικάσαντος Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία καταδικάστηκε αυτός για εξύβριση σε φυλάκιση σαράντα πέντε (45) ημερών, προβάλλοντας τον παρακάτω κατά λέξη λόγο αναίρεσης:

«Γιατί αυτή στερείται την ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία που επιβάλλεται από το Σύνταγμα και το άρθρο 139 Κ.Π.Δ». Με αυτή όμως τη διατύπωσή του ο περιεχόμενος στο αναιρετήριο ως άνω λόγος αναίρεσης είναι παντελώς αόριστος και εκ τούτου η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη και σαν τέτοια πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 του ΚΠΔ).

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 10 Νοεμβρίου 2003 και με αριθ. 257/2003 αίτηση του ....., για αναίρεση της με αριθ. 25987/14-3-2002 απόφασης του κατ΄ έφεση δικάσαντος Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Δεκεμβρίου 2005. Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιανουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ