Supreme Court dismisses appeal on business transfer, holding employer liability continues after company acquisition.

Απόφαση 259 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 259/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές : Χρήστου Μπαλντά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τζιώτη, για να δικάσει μεταξύ :

Της αναιρεσείουσας : Ετερόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΛΕΪΖΕΡ (LASER) ΜΕΝΤΙ ΛΕΪΖΕΡ (MENDI LASER) Λ. Ν. και Σια Ε.Ε." που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Ζέρβα, βάσει δηλώσεως άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσίβλητου : Α. Σ. του Σ., κατοίκου ... . Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Μουστάκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11 Δεκεμβρίου 2001 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 3307/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 11579/2004 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα, με την από 16 Ιουλίου 2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Κολυβάς, διάβασε την από 29.9.2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου συντάχθηκε με την εισήγηση και ζήτησε επί πλέον την καταδίκη της αντίδικης στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 1 και 8 της ΥΑ 3215/1998 του Υπουρ. Υγείας και Πρόνοιας, που ορίζει τις προϋποθέσεις εγκατάστασης μονάδων αδυνατίσματος και διαιτολογικών μονάδων και εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 52 του Ν. 2519/1997, ως και του άρθρου 5 παρ. 3 και 4 του Ν.Δ. 361/1969 "περί ασκήσεως του επαγγέλματος του αισθητικού", άρθρ. 5 παρ. 1 της Γ4/5258/1970 ΥΑ του Υπουρ.Κοιν. Υπηρεσιών, που ρυθμίζει τις λειπτομέρειες εφαρμογής του παραπάνω ΝΔ/206, όπως τροποποιήθηκε, προκύπτει ότι στα ινστιτούτα αισθητικής και τις πολυδύναμες μονάδες παροχής υπηρεσιών αδυνατίσματος, και αισθητικής προσώπου και σώματος απαγορεύεται η διενέργεια κάθε ιατρικής πράξεως στις εγκαταστάσεις, όπως και η πρόσληψη ιατρικών συνεργατών προς παροχή ιατρικών υπηρεσιών, εκτός από τον υποχρεωτικά προσλαμβανόμενο ιατρό με ειδικότητα παθολόγου ή Γεν. Ιατρικής, που είναι υπεύθυνος για την εξέταση των ενδιαφερομένων πελατών και έκδοση πιστοποιητικού ικανότητος αυτών ώστε να συμμετάσχουν στα προγράμματα διαίτης και γυμναστικής των μονάδων αυτών.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το δικάσαν ως Εφετείο Πολ. Πρωτοδικείο δέχθηκε ότι ο αναιρεσίβλητος, που είναι ιατρός χωρίς ειδικότητα, προσλήφθηκε με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, με βάση την οποία παρείχε τις υπηρεσίες του στο ινστιτούτο αισθητικής που διατηρεί η αναιρεσείουσα (και που διατηρούσε η μεταβιβάσασα την επιχείρηση προηγούμενη εργοδότρια) στη Θεσσαλονίκη επί της οδού ... 55.

Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ., η αναιρεσείουσα αιτιάται ότι παραβιάστηκαν οι παραπάνω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, όπως και εκείνες των ΠΔ 84/2001 και ΠΔ 247/1991 που ορίζουν αντίστοιχα τους όρους και τις προϋποθέσεις για την ίδρυση και λειτουργία ιδιωτικών φορέων παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας και ιδιωτικών κλινικών, από τις οποίες προκύπτει ότι απαγορεύεται και εντεύθεν είναι άκυρη η σύναψη συμβάσεως εργασίας με αντικείμενο την παροχή ιατρικών υπηρεσιών με ιατρό στερούμενο ιατρικής ειδικότητας.

Για τον ισχυρισμό αυτόν περί ακυρότητας της ένδικης εφετειακής συμβάσεως δεν γίνεται επίκληση στο αναιρετήριο ότι προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, ούτε ότι υποβλήθησαν στο δικαστήριο αυτό τα πραγματικά περιστατικά που τον θεμελιώνουν, η μη προβολή δε τούτων προκύπτει άλλωστε και από τις επισκοπούμενες προτάσεις της αναιρεσείουσας.

Επομένως ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό που δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος (άρθρ. 562 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), αφού η επικαλούμενη παραβίαση των παραπάνω διατάξεων δεν προκύπτει και κατά τις επικαλούμενες στο αναιρετήριο αιτιολογίες της από την προσβαλλομένη απόφαση, στην οποία δεν περιέχονται πραγματικές παραδοχές ότι ο αναιρεσίβλητος προσελήφθη για την παροχή ιατρικών υπηρεσιών ή ότι στο ινστιτούτο αισθητικής της αναιρεσείουσας γίνονταν ιατρικές πράξεις από τον στερούμενο ιατρικής ειδικότητας αναιρεσίβλητο ή ότι ο τελευταίος εξέδιδε πιστοποιητικά ικανότητας των πελατών.

Μεταβίβαση επιχείρησης ή εκμετάλλευσης κατά την έννοια των άρθρων 1, 2, 3 του ΠΔ 572/1988 και του άρθρου 6 παρ. 1 του Ν. 2112/1920, 9 παρ. 1 του ΒΔ της 16.7.1920, του προϊσχύσαντος άρθρου 6 παρ. 2 του Ν. 3239/1955 και 8 του ΠΔ της 8.2.1928 είναι η κάθε είδους ανάληψη και συνέχιση της επιχειρηματικής δραστηριότητας από τρίτον, εφόσον δεν μεταβάλλεται η ταυτότητα της επιχειρήσεως ή εκμεταλλεύσεως, η οποία συνεχίζει τη λειτουργία της διατηρώντας την οικονομική της οντότητα.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 3 παρ. 1 του ΠΔ 572/1988 τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που έχει ο μεταβιβάζων από σύμβαση ή σχέση εργασίας, που υφίσταται κατά την ημερομηνία της για οποιοδήποτε λόγο μεταβίβασης, βαρύνουν εξ αιτίας της μεταβίβασης αυτής το διάδοχο. Ο μεταβιβάζων, παράλληλα με το διάδοχο παραμένει και μετά τη μεταβίβαση υπεύθυνος σε ολόκληρο για τις υποχρεώσεις που προέκυψαν από τη σχέση εργασίας μέχρι το χρόνο που αναλαμβάνει ο διάδοχος.

Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διατάξεως οι αξιώσεις του μισθωτού που πηγάζουν από σύμβαση ή σχέση εργασίας με τον αρχικό εργοδότη που υφίσταται κατά το χρόνο της μεταβιβάσεως βαρύνουν εξαιτίας της μεταβιβάσεως αυτής το διάδοχο εργοδότη. Οι ίδιες έννομες συνέπειες επέρχονται και στην περίπτωση που προς καταστρατήγηση των παραπάνω προστατευτικών διατάξεων υποχρεωθεί ο μισθωτός, που συνεχίζει αδιάλειπτα την εργασία του στην επιχείρηση, να καταγγείλει τη σύμβασή του με τον αρχικό εργοδότη και ευθύς εν συνεχεία να υπογράψει νέα σύμβαση εργασίας με το διάδοχο εργοδότη.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Πολυμελές Πρωτοδικείο που δίκασε ως Εφετείο, κατά την ανέλεγκτη επί της ουσίας κρίση του δέχθηκε τα ακόλουθα: Την 22.5.2000 ο αναιρεσίβλητος, που είναι γιατρός χωρίς ειδικότητα, σύναψε με τη μη διάδικο εταιρία "Σ. Μ. ΕΕ" σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, βάσει της οποίας παρείχε τις υπηρεσίες του στο ινστιτούτο αισθητικής, που διατηρούσε η ως άνω εταιρία στη ...

επί της οδού ... αρ. 55. Την άνοιξη του 2001 η εταιρία αυτή είχε περιέλθει σε πολύ άσχημη οικονομικής κατάσταση και ήταν ορατός ο κίνδυνος παύσης της λειτουργίας της. Ενόψει αυτών τον Ιούνιο του 2001 η Ο. Γ., γενική διευθύντρια της επιχείρησης στη ... και ο σύζυγός της Ν. Λ., γενικός Διευθυντής της αντίστοιχης επιχείρησης στην ...

συμφερόντων Σ. Μ., ενδιαφέρθηκαν να αναλάβουν οι ίδιοι την επιχείρηση της ... και έτσι ήλθαν σε σχετική συνεννόηση και συμφωνία με τον ουσιαστικό ιδιοκτήτη της δεύτερης εφεσίβλητης Σ. Μ.. Όμως, επειδή οι οφειλές προς τρίτους της εταιρίας αυτής ήταν πολύ μεγάλες και η Γ. με τον Λ. δεν ήθελαν να τις επωμισθούν, αποφασίσθηκε μεταξύ των μερών να συσταθεί νέα εταιρία από τον Λ.

και τη Γ., η οποία πράγματι θα αναλάμβανε πλέον τη λειτουργία της επιχείρησης. Πράγματι, στις 28.6.2001 αυτοί σύστησαν την αναιρεσείουσα ετερόρρυθμη εταιρία με ομόρρυθμο μέλος τον Λ. και ετερρόρυθμο μέλος τη Γ.. Συγχρόνως δε για φορολογικούς λόγους ίδρυσαν κατά τον ίδιο τρόπο δύο ακόμη εταιρίες την "Αισθητική προσώπου - Ν.Α.

Λ. και Σία Ε.Ε." και την "Αισθητική σώματος Ν. Λ. Ε.Ε.". Το αντικείμενο αυτής της ενιαίας ουσιαστικά επιχείρησης ήταν ακριβώς το ίδιο μ' αυτό της "Σ. Μ. Ε.Ε.", δηλαδή η παροχή υπηρεσιών αισθητικής ιατρικής. Έδρα δε της εταιρίας οριζόταν η ... και συγκεκριμένα μισθωμένος χώρος επί της οδού ... αρ. 55. Οι εργαζόμενοι της επιχείρησης πληρώθηκαν το μήνα Ιούνιο του 2001, όμως τους επόμενους δύο μήνες, μολονότι εργάσθηκαν κανονικά σ' αυτήν, που συνέχισε να λειτουργεί - αν και με κάποια προβλήματα ενόψει της μεταβίβασής της στο νέο καθεστώς, δηλαδή της ανάληψής της από την αναιρεσείουσα, πληρώθηκαν μόνο το επίδομα αδείας στα τέλη του Ιουλίου 2001, παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις της Γ.

και του Λ. ότι θα ελάμβαναν τα οφειλόμενα. Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2001, οπότε είχαν ολοκληρωθεί όλες οι διαδικαστικές ενέργειες για τη λειτουργία της επιχείρησης στο όνομα της αναιρεσείουσας, δηλώθηκε σαφώς στους εργαζομένους ότι πλέον αυτή αναλαμβάνει την επιχειρηματική δράση. Ζητήθηκε μάλιστα απ' όσους θα συνέχιζαν να εργάζονται, μεταξύ των οποίων ήταν και ο αναιρεσίβλητος, να υπογράψουν στις 13.9.2001 δήλωση παραίτησης από την εταιρία "Σ.

Μ. Ε.Ε." και συγχρόνως πρόσληψή τους στην αναιρεσείουσα με τους ίδιους όρους εργασίας, που ίσχυαν μέχρι τότε. Η κατάσταση δε που είχε διαμορφωθεί στο χρονικό σημείο που ανέλαβε πλέον τη λειτουργία της επιχείρησης η νέα εταιρία, έχει ως ακολούθως: Η ίδια, όπως προαναφέρθηκε, κατ' αντικείμενο δραστηριότητα ασκείται στον 6ο όροφο της ίδιας οικοδομής επί της οδού ...

αρ. 55, δηλαδή σε μικρότερο απλώς χώρο, δεδομένου ότι προηγουμένως χρησιμοποιούνταν επιπλέον και οι 1ος, 3ος και 5ος όροφοι της οικοδομής. Ο διακριτικός τίτλος της επιχείρησης (MEDI JENEUSSE) παρέμεινε ο ίδιος. Ο εξοπλισμός της επιχείρησης και ιδίως ο μεγάλης αξίας μηχανολογικός εξοπλισμός είτε ιδιόκτητος είτε μισθωμένος, παρέμεινε κατά βάση ο ίδιος και απλώς ενισχύθηκε με την προσθήκη ορισμένων νέων ειδών.

Η πελατεία παρέμεινε η ίδια δεδομένου μάλιστα ότι η επιχείρηση συνέχισε να βρίσκεται στον ίδιο χώρο χρησιμοποιώντας τον ίδιο διακριτικό τίτλο και τον ίδιο τηλεφωνικό αριθμό. Ο κύριος κορμός των εργαζομένων, που συνέχισαν να εργάζονται στην επιχείρηση, ήταν προηγουμένως υπάλληλοι της δεύτερης εφεσίβλητης.

Βάσει των παραπάνω πραγματικών παραδοχών του το δικαστήριο της ουσίας έκρινε ότι υπήρξε μεταβίβαση επιχειρήσεως υπό την έννοια των παραπάνω διατάξεων, η δε παραίτηση του αναιρεσιβλήτου από την εργασία του και η σύγχρονη πρόσληψη αυτού από την αναιρεσείουσα για την εκτέλεση της ιδίας εργασίας είναι άκυρη, με συνέπεια η αναιρεσείουσα να βαρύνεται με τις υποχρεώσεις της αρχικής εργοδότιδας προς τον αναιρεσίβλητο μισθωτό.

Με την κρίση του αυτή το δικαστήριο της ουσίας δεν παραβίασε τις αναφερόμενες στην αρχή διατάξεις ουσιαστικού δικαίου και επομένως οι δεύτερος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως, που υποστηρίζουν τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16.7.2004 αίτηση της ετερόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "Αισθητική Λέϊζερ, Μέντι Λέϊζερ, Λ. Ν. και Σία Ε.Ε." για αναίρεση της 11579/2004 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Δεκεμβρίου 2005.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ