257/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 257 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 257/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Ρήγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Γεωργίου Καλαμίδα ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα, και Nικόλαο Λεοντή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΘΡΑΚΗ ΠΑΛΛΑΣ ΑΕ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ" που εδρεύει στο ... χιλ. της Εθνικής οδού ......-...... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Κωτσή.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης τεχνικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΔΡΑ Α.Τ.Ε" που εδρεύει στην ...... και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο Ψ, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος, ο οποίος παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Ψαρρό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10 Μαΐου 2004 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 68/2005 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 103/2007 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5 Μαρτίου 2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Λεοντής, ανέγνωσε την από 4 Φεβρουαρίου 2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη 23/12.3.2007 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 103/2007 απόφαση του Εφετείου Θράκης, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων. Ειδικότερα, με την 79/11.5.2004 αγωγή η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη διετείνετο, ιδία, Ι.

ότι με την διατυπούμενη στο από 13.12.2002 ιδιωτικό έγγραφο και συνομολογηθείσα με την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα σύμβαση ανέλαβε το έργο επεκτάσεως του ξενοδοχείου THRAKI PALACE, συνιστάμενο (α) στην κατασκευή των οικοδομικών και ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων και (β) στον εξοπλισμό λειτουργίας της επεκτάσεως του ξενοδοχείου και επιπρόσθετα και ότι κατόπιν ρητής εντολής της εκτέλεσε (γ) τις αναφερόμενες εργασίες στην νεοανεγερθείσα πτέρυγα του ξενοδοχείου, έναντι εργολαβικής αμοιβής υπολογιζομένης απολογιστικώς σε ποσοστό 18/1οο και ΙΙ.

ότι το έργο αυτό παρέδωσε στην εναγομένη τον μήνα Ιούνιο του έτους 2003, δικαιούμενη την οφειλόμενη από τις αιτίες αυτές εργολαβική αμοιβή, συνολικού ποσού [(α) 93.000 + (β) 237.252, 98 + (γ) 167.113,72) 497.366,70 ευρώ, την καταψήφιση του οποίου και εδίωκε. Επί της εν λόγω αγωγής εκδόθηκε, κατά παραδοχή της κατά τις με στοιχ. (β) και (γ) αξιώσεις και την απόρριψή της ως αόριστης κατά τη με στοιχ. (α) απαίτηση, η 68/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αλεξανδρουπόλεως και σε δεύτερο βαθμό, μετά την 94/23/9.2005 έφεση της εναγομένης], η 103/2005 απόφαση του Εφετείου Θράκης, με απορριπτική επ' αυτής κατ' ουσίαν κρίση και παράλληλη απόρριψη, ως απαράδεκτων, των με ιδιαίτερο, 24/2005, δικόγραφο προσθέτων αυτής λόγων.

Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως εναντιώνεται η ηττηθείσα εκκαλούσα με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνάται στη συνέχεια.

Ι. Η νομική αοριστία της αγωγής, που συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, εάν το δικαστήριο για το σχηματισμό της περί νομικής επάρκειας της αγωγής κρίσεώς του αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος προς θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέστηκε σε λιγότερα, ενώ η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν αναφέρονται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής, ελέγχεται ως παραβίαση από τους αριθμούς 14 ή 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Σε κάθε όμως περίπτωση η αοριστία του δικογράφου της αγωγής πρέπει να προτείνεται στο δικαστήριο της ουσίας για να δημιουργείται λόγος αναιρέσεως σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, δεδομένου ότι ο σχετικός ισχυρισμός δεν είναι από εκείνους, οι οποίοι κατ' εξαίρεση λαμβάνονται υπόψη και χωρίς να προταθούν στο δικαστήριο της ουσίας και ειδικώς δεν αφορά τη δημόσια τάξη.

Ο ισχυρισμός για αοριστία της αγωγής προτεινόμενος ή επαναφερόμενος ενώπιον του Εφετείου δεν αρκεί να αναφέρει ότι η αγωγή είναι αόριστη, αλλά πρέπει να αναφέρει τις συγκεκριμένες αοριστίες σε σχέση με τα πραγματικά περιστατικά που είναι απαραίτητα για τη στήριξη του αγωγικού δικαιώματος, εξαιτίας των οποίων δεν παρέχεται η δυνατότητα στον εναγόμενο να αμυνθεί.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 681 ΑΚ, με τη σύμβαση του έργου ο ένας συμβαλλόμενος, αποκαλούμενος εργολάβος, αναλαμβάνει την υποχρέωση εκτελέσει το έργο, και ο έτερος, αποκαλούμενος εργοδότης να καταβάλει τη συμφωνημένη αμοιβή. Κατά την εφαρμογή της εν λόγω διατάξεως από δικονομική άποψη, με την έννοια του ορισμένου κατά το άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ της αγωγής, ο ενάγων για την καταβολή της αμοιβής εργολάβος οφείλει να επικαλεστεί στο δικόγραφο αυτής τη σύμβαση, το έργο που συμφωνήθηκε, το είδος και το ύψος της αμοιβής και ότι εκτέλεσε προσηκόντως την υποχρέωση που τον βαρύνει με την παράδοση του έργου.

Ο ακριβής χρόνος καταρτίσεως της εργολαβικής συμβάσεως δεν είναι αναγκαίο, κατ' αρχήν, να αναφέρεται στο δικόγραφο της αγωγής. Η αμοιβή του εργολάβου μπορεί να ορίζεται κατά την κατάρτιση της συμβάσεως κατ' αποκοπή, κατά μονάδα, επί τη βάσει προϋπολογισμού, απολογιστικώς, χρονικώς, με ποσοστά ή και να καταλείπεται ακαθόριστη ως προς το ποσό και τον τρόπο υπολογισμού.

Κατά το σύστημα καθορισμού της αμοιβής απολογιστικώς η αμοιβή του εργολάβου υπολογίζεται σε ποσοστό επί του αθροίσματος των πραγματικών εξόδων του έργου. Με βάση τις νομικές αυτές παραδοχές ή με το ιστορούμενο στην αρχή της παρούσης περιεχόμενο, αγωγή είναι επαρκώς ορισμένη, ως περιέχουσα τα απαιτούμενα από τα άρθρα 681, 694 ΑΚ, 216 παρ. 1 ΚΠολΔ στοιχεία, μεταξύ των οποίων και εκείνο της συνομολογήσεως των επικαλουμένων συμβάσεων.

Επομένως, η προσβαλλόμενη ορθώς απέρριψε τους λόγους εφέσεως, με τους οποίους η ήδη αναιρεσείουσα υπεστήριζε αοριστία της αγωγής κατά τη με στοιχ. β αξίωση, για τον λόγο ότι δεν μνημονεύονται στο δικόγραφο αυτής οι προμηθευτές των ειδών εξοπλισμού και τα φορολογικά αυτών στοιχεία (τιμολόγια - δελτία αποστολής με το περιεχόμενό τους) και κατά τη με στοιχ. (γ) απαίτηση για τον λόγο ότι δεν αναφέρεται ο χρόνος καταρτίσεως της εν λόγω συμβάσεως και εκτελέσεως των επί μέρους εργασιών, στοιχεία τα οποία δεν είναι αναγκαίο να εκτίθενται στο δικόγραφο της αγωγής για το κατά τούτο ορισμένο αυτής, με άμεση δικονομική συνέπεια ο πρώτος κατά σειρά λόγος αναιρέσεως, με αναφορά στο άρθρο 559 αριθ. 14 και 8 ΚΠολΔ να ελέγχεται ως αβάσιμος.

ΙΙ. Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Α' Ολ.ΑΠ 7/2006).

Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως, δεν προκύπτουν κατά τρόπο επαρκή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση και εφαρμογή του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι όμως και όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται σαφώς.

Ως "ζητήματα", των οποίων η μη αιτιολόγηση ή αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση της, νοούνται μόνον οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στην θεμελίωση ή την κατάλυση του δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για την οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως.

Κατά τις ενδιαφέρουσες τους ερευνώμενους στη συνέχεια αναιρετικούς λόγους ανέλεγκτες ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης με την αίτηση αναιρέσεως αποφάσεως αναφορικά με το με στοιχ. (β) κεφάλαιο αυτής. "Ακολούθως, μεταξύ των νομίμων εκπροσώπων των διαδίκων εταιριών καταρτίστηκε προφορική σύμβαση, δυνάμει της οποίας η ενάγουσα ανέλαβε την υποχρέωση να αγοράσει είδη εξοπλισμού και υλικά της απολύτου επιλογής της εναγομένης και να τοποθετήσει αυτά στην ως άνω επέκταση του ξενοδοχείου που είχε κατασκευάσει.

Τα είδη και τα υλικά που θα τοποθετούνταν επέλεξαν ο Α, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εναγομένης και η σύζυγος αυτού, επίσης μέλος του Δ.Σ. της εναγομένης. Η δαπάνη αγοράς των ειδών και των υλικών του εξοπλισμού, τα έξοδα εκτελωνισμού, μεταφοράς και τοποθέτησης συμφωνήθηκε ότι θα βάρυναν την εναγομένη.

Η αμοιβή της ενάγουσας εργολάβου για την από αυτήν εκτέλεση του έργου, το οποίο περιελάμβανε την αγορά και τοποθέτηση των ειδών και υλικών στο οικοδομικό έργο, καθώς και τον εκτελωνισμό και τη μεταφορά αυτών που επρόκειτο να εισαχθούν από την Τουρκία ορίστηκε σε ποσοστό 18% επί των συμφωνηθεισών επιμέρους τιμών υλικών και εργατικών.

Σε εκτέλεση αυτής της συμφωνίας, η ενάγουσα αγόρασε τις συμφωνηθείσες ποσότητες ειδών και υλικών και τοποθέτησε αυτά στους χώρους του παραπάνω οικοδομικού έργου. Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι κατόπιν εντολής του νομίμου εκπροσώπου της εναγομένης αγόρασε από την Τουρκία και τοποθέτησε στη νέα πτέρυγα της άνω ξενοδοχειακής μονάδας τα κατωτέρω αναφερόμενα είδη, η τιμή των οποίων είχε συμφωνηθεί μαζί με .τα έξοδα εκτελωνισμού, μεταφοράς και την εργολαβική αμοιβή με την οποία ανέλαβε την εκτέλεση του έργου". (Στη συνέχεια, αναφέρονται τα είδη εξοπλισμού με την έναντι εκάστου τούτων σημειούμενη τιμή κτήσεώς τους).

Από το περιεχόμενο των εν λόγω ανέλεγκτων ουσιαστικών παραδοχών της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι με πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις δέχθηκε τη συνομολόγηση συμβάσεως μεταξύ των διαδίκων, με την οποία η ήδη αναιρεσίβλητη, ανέλαβε την υποχρέωση προμηθείας των ειδών εξοπλισμού της ξενοδοχειακής μονάδας της αναιρεσείουσας έναντι εργολαβικής αμοιβής σε ποσοστό 18/1οο επί των συμφωνηθεισών ποσοτήτων ειδών και υλικών και τιμών αυτών, έργο το οποίο εξετέλεσε με την προμήθεια των ειδών εξοπλισμού της απόλυτης εκλογής της αναιρεσείουσας και την τοποθέτησή τους. Τα πραγματικά αυτά περιστατικά δικαιολογούσαν την κατ' εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 681 ΑΚ καταψήφιση της οφειλόμενης από την αιτία αυτή εργολαβικής αμοιβής. Επομένως, οι υπό την αυτή αρίθμηση λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη δι' αυτής απόφαση, με αναφορά στο άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ, ευθεία και εκ πλαγίου παραβίαση των άρθρων 681, 682 ΑΚ, ελέγχονται ως αβάσιμοι.

ΙΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως απορρίπτεται ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, αν βεβαιώνεται με την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίσθηκαν και των οποίων έγινε επίκληση.

Μη λήψη υπόψη, πάντως, δεν συνάγεται από μόνο το γεγονός ότι μνημονεύονται όλα τα έγγραφα, πλην εκείνου στο οποίο αναφέρεται η αναιρετική αιτίαση. Αναφορικά με την ένσταση συμψηφισμού ποσού 95.561,71 ευρώ, το οποίο η αναιρεσείουσα κατέβαλε στο ΙΚΑ για τις βαρύνουσες κατά τη σύμβαση την αναιρεσίβλητη εργοδοτικές και εργατικές εισφορές, το δικαστήριο δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά "Δηλαδή η εναγομένη κατέβαλε για κύριες ασφαλιστικές παροχές και για προσαυξήσεις ποσό 95.561,71 ευρώ συνολικώς.

Το ποσό αυτό θεωρήθηκε λογιστικά στο λογαριασμό της ενάγουσας ως καταβολή και συνυπολογίστηκε στα χρηματικά ποσά που τμηματικώς κατέβαλε σ' αυτήν η εναγομένη για το εκτελεσθέν οικοδομικό έργο (βλ. μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενες υπ' αριθ. ......, ......, ......, ...... και ...... αποδείξεις πληρωμής της εναγομένης και υπ' αριθ. ......, ......, ......, ......

και ...... λογιστικά σημειώματα της ενάγουσας)". Από το περιεχόμενο αυτό της αποφάσεως και την παράλληλη βεβαίωσή της ότι λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν όλα τα έγγραφα, που νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι αβίαστα προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, κατά την αξιολόγηση της ουσιαστικής βασιμότητας της κατά το εν λόγω ποσό ενστάσεως συμψηφισμού της αναιρεσείουσας, έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε την από ......

απόδειξη αυτής για ποσό 90.081,78 ευρώ και το από 18.2.2004 λογιστικό σημείωμα της αναιρεσίβλητης, με άμεση δικονομική συνέπεια ο υποστηρίζων τα αντίθετα δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με αναφορά στο άρθρο 559 αριθ. 11 ΚΠολΔ, να ελέγχεται ως αβάσιμος (ΑΠ 22/2005). Η παράλληλη επίκληση της αναιρετικής αιτιάσεως του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ αξιολογείται ως παντελώς αόριστη.

IV. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου, δεχόμενο πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα, που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό. Παραμόρφωση, κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, συντρέχει όταν υπάρξει διαγνωστικό σφάλμα του δικαστηρίου της ουσίας, δηλαδή λάθος στην ανάγνωση του κειμένου του εγγράφου.

Η παραμόρφωση μπορεί να γίνει θετικά, με τη μεταβολή του κειμένου του εγγράφου ή αρνητικά με την παράλειψη χρήσιμων περικοπών και το ζήτημα πρέπει να αναφέρεται σε ουσιώδη πραγματικό ισχυρισμό. Ο λόγος αυτός ιδρύεται όταν το δικαστήριο μόρφωσε τη γνώμη του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το περιεχόμενο του εγγράφου και όχι όταν το συνεκτίμησε μαζί με τις άλλες αποδείξεις, χωρίς να εξαίρεται το έγγραφο ως προς το πόρισμα περί υπάρξεως ή μη του αποδεικτέου γεγονότος.

Δεν ιδρύεται όμως ο αναιρετικός αυτός λόγος όταν αναφέρεται στην εκτίμηση του περιεχομένου του εγγράφου για τη συναγωγή αποδεικτικού πορίσματος διαφορετικού από εκείνο, που θεωρεί ορθό ο αναιρεσείων. Το δικαστήριο την κρίση του για την αρνητική αξιολόγηση από ουσιαστική άποψη της ενστάσεως συμψηφισμού της αναιρεσείουσας για το υπόλοιπο ποσό των (132.304,43 - 95561,71) 36742,72 ευρώ, το οποίο εκείνη κατέβαλε στο ΙΚΑ για εργοδοτικές και εργατικές ασφαλιστικές παροχές, στήριξε αποκλειστικά, κατά τις αιτιολογίες της, στον σχετικό όρο της συνομολογηθείσης μεταξύ των διαδίκων και διατυπούμενης στο από 13.12.2002 ιδιωτικό έγγραφο συμβάσεως, με το ακόλουθο, κατά ακριβή αντιγραφή του, περιεχόμενο "Ο εργολάβος οφείλει επίσης να διαθέσει κατάλληλο και επαρκές εργατοτεχνικό προσωπικό για την έντεχνη και εμπρόθεσμη εκτέλεση του αναληφθέντος έργου.

Όλο το εργατοτεχνικό προσωπικό του εργολάβου θα είναι ασφαλισμένο στο ΙΚΑ ή σε λοιπά ασφαλιστικά ταμεία. Οι πάσης φύσεως καταβολές προς το ΙΚΑ και τα λοιπά ασφαλιστικά ταμεία, καθώς και το δωρόσημο, τόσο οι βαρύνουσες τον κύριο του έργου όσο και οι βαρύνουσες τον εργαζόμενο αναλαμβάνονται με το παρόν από τον εργολάβο ΕΔΡΑ ΑΤΕ".

Ειδικότερα η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά "όσον αφορά το ποσό των 36.742,42 ευρώ, που αντιστοιχεί σε κύριες εισφορές που καταλογίστηκαν σε βάρος της εναγομένης βάσει της υπ' αριθ. ...... Π.Ε.Ε., κατ' εφαρμογή του συστήματος υπολογισμού των κατ' ελάχιστον καταβλητέων ασφαλιστικών εισφορών βάσει των αντικειμενικών κριτηρίων καθορισμού των απαιτουμένων ημερών εργασίας για τα κατασκευαζόμενα ιδιωτικά οικοδομικά έργα και τις οικοδομικές εργασίες (άρθρο 23 ν.2434/1996), είναι απορριπτέα ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Τούτο διότι οι ανωτέρω επιβληθείσες σε βάρος της εναγομένης εισφορές δεν συναρτώνται με την απασχόληση του εργατοτεχνικού προσωπικού που εκτέλεσε τις οικοδομικές και τεχνικές εργασίες, για την οποία είχε αναλάβει την υποχρέωση να καταβάλει τις εισφορές με ειδικό όρο του από 13-12-2002 ιδιωτικού συμφωνητικού.

Ο ισχυρισμός της εναγομένης ότι η ενάγουσα υποχρεούται να καταβάλει και τις ασφαλιστικές εισφορές, οι οποίες αναλογούν στις επιπλέον ημέρες εργασίας, που υπολογίστηκαν βάσει αντικειμενικών κριτηρίων, είναι αβάσιμος. Τέτοιος όρος δεν περιέχεται στο άνω ιδιωτικό συμφωνητικό. Εάν είχε συμφωνηθεί μεταξύ των διαδίκων ότι η ενάγουσα θα βαρύνεται και με τις ασφαλιστικές εισφορές που προκύπτουν από τον τρόπο υπολογισμού που ο νόμος καθιερώνει θα είχε διατυπωθεί ρητώς η σχετική υποχρέωση στο ιδιωτικό συμφωνητικό, ενόψει ότι το συναπτόμενο προς αντικειμενικά δεδομένα σύστημα υπολογισμού εισφορών (άρθρο 23 του ν. 2434/1996), ήταν γνωστό στο νόμιμο εκπρόσωπο της εναγομένης ως εκ της ιδιότητος του ως πολιτικού μηχανικού αφενός και της ενασχόλησης του σε προηγούμενο χρόνο με την εκτέλεση ομοίου οικοδομικού έργου και δη της άνω ξενοδοχειακής μονάδας της εναγομένης".

Με τον υπό την αυτή αρίθμηση λόγο αναιρέσεως υποστηρίζεται, με αναφορά στο άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, με τις παραδοχές της αυτές, παραμόρφωσε το από 13.12.2002 ιδιωτικό έγγραφο κατά τον αμέσως παραπάνω σημειούμενο όρο της διατυπούμενης στο εν λόγω έγγραφο συμβάσεως, κατά το αληθές περιεχόμενο του οποίου κατά την αναιρεσείουσα η αναιρεσίβλητη βαρύνεται με το σύνολο των προς το ΙΚΑ εισφορών, περιλαμβανομένων και εκείνων που οφείλονται με βάση τα αντικειμενικά κριτήρια προσδιορισμού των ημερών εργασίας για τα ιδιωτικά οικοδομικά έργα.

Με βάση τις αμέσως παραπάνω σημειούμενες νομικές παραδοχές, η επικαλούμενη πλημμέλεια δε στηρίζεται σε κατά λάθος ανάγνωση από την προσβαλλόμενη απόφαση του κατά τον σχετικό όρο περιεχομένου του εν λόγω εγγράφου, αλλά σε εκτίμηση αυτού και συναγωγή αποδεικτικού πορίσματος διαφορετικού από εκείνο που θεωρεί ορθό η αναιρεσείουσα, και με την έννοια αυτή δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως.

Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, με παράλληλη καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 1.800,00 ευρώ (ΚΠολΔ 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 23/12-3-2007 αίτηση για αναίρεση της 103/7-2-2007 αποφάσεως του Εφετείου Θράκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800,00) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Δεκεμβρίου 1008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ