252/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 252 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 252/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Ζήση Βασιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: .... (αναφέρονται 5 ονόματα), που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεόδωρο Ζευκίλη.

Των αναιρεσίβλητων: .... (αναφέρονται 5 ονόματα), που εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αγνή Κεστελίδου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6 Ιουνίου 2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 10748/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 1369/2003 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν αναιρεσείοντες με την από 1-7-2003 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ζήσης Βασιλόπουλος ανέγνωσε την από 15-11-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης για αναίρεση της 1369/2003 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο αναιρετήριο πρέπει ν' αναφέρεται, κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια, που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και ποιο λόγο αναίρεσης, από όσους περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, θεμελιώνει η αποδιδόμενη αιτίαση.

Διαφορετικά ο λόγος αναίρεσης απορρίπτεται και αυτεπαγγέλτως ως αόριστος, αφού δεν είναι επιτρεπτή η συμπλήρωση των ελλιπών στοιχείων με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο. Ειδικότερα για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ) πρέπει να καθορίζονται, πλην άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία ή την εφαρμογή της, και, εφ' όσον κρίθηκε κατ' ουσίαν η υπόθεση, τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας, υπό τα οποία συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου και η επίδραση που είχε το σφάλμα στο διατακτικό της απόφασης.

Περαιτέρω για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης από τον αρ. 19 του ίδιου άρθρου, δεν αρκούν γενικές εκφράσεις για έλλειψη νόμιμης βάσης ή για ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, αλλά πρέπει να καθορίζεται ειδικά το αποδιδόμενο στην απόφάση σφάλμα. Συγκεκριμένα αν η αιτίαση αναφέρεται σε ανεπάρκεια αιτιολογιών, πρέπει να καθορίζεται σε τι συνίσταται, δηλαδή ποιο επιπλέον στοιχείο ήταν αναγκαίο για την πληρότητά τους, ενώ αν αναφέρεται σε αντιφατικές αιτιολογίες πρέπει να καθορίζεται η αντίφαση και από ποια αντιτιθέμενα μέρη προκύπτει.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να εκτίθεται στο λόγο αναίρεσης σε τι συνίσταται η νομική βάση και ν' αναφέρονται οι παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που αυτό δέχθηκε ότι προέκυψαν από τις αποδείξεις. Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγινε δεκτή η έφεση των αναιρεσιβλήτων κατά της πρωτόδικης απόφασης, και μετ' αποδοχή ως κατ' ουσίαν βασίμου της ένστασης ιδίας κυριότητας των τελευταίων επί του επιδίκου οικοπεδικού, μη οικογενειακού, κλήρου απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η διεκδικητική αγωγή των αναιρεσειόντων.

Με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, διότι με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες το Εφετείο δέχεται ότι η δικαιοπάροχος των αναιρεσιβλήτων άρχισε να χρησιδεσπόζει το επίδικο από το έτος 1968 και όχι από 10.4.1997 που έλαβε χώρα η μεταγραφή του παραχωρητηρίου, και ότι οι αναιρεσίβλητοι ενήργησαν επί του επιδίκου διακατοχικές πράξεις, χωρίς όμως να προσδιορίζεται ο χρόνος αυτών και χωρίς να αναφέρονται τ' αποδεικτικά μέσα από τα οποία αποδεικνύονται οι πράξεις αυτές.

Ο λόγος αυτός (1ος) είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται οι κρίσιμες παραδοχές του Εφετείου και σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια και η αντίφαση των αιτιολογιών. Κατά τα λοιπά, με το λόγο αυτό, όπως πιο πάνω εκτίθεται, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το Εφετείο (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) και κατά τούτο ο λόγος είναι απαράδεκτος.

Περαιτέρω και ο δεύτερος λόγος της αίτησης, με τον οποίο αποδίδεται η από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια στην προσβαλλόμενη απόφαση είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το Εφετείο υπό τα οποία παραβιάστηκαν οι μνημονευόμενες στο λόγο αυτό διατάξεις του Αγροτικού Κώδικα.

Επειδή από την επισκόπηση των εγγράφων προτάσεων ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου και του εφετηρίου των αναιρεσιβλήτων - εναγομένων προκύπτει ότι αυτοί προς απόκρουση της αγωγής των αναιρεσειόντων νομίμως ισχυρίστηκαν ότι συγκύριοι του επιδίκου είναι αυτοί τόσο με παράγωγο τρόπο (συμβολαιογραφικό έγγραφο που μεταγράφηκε) όσο και με έκτακτη χρησικτησία, ύστερα από συνυπολογισμό στο δικό τους χρόνο νομής και του χρόνου νομής της δικαιοπαρόχου τους, η οποία νεμόταν τούτο από το έτος 1942, ή σε κάθε περίπτωση, κατά τα διαλαμβανόμενα στο εφετήριο, από το έτος 1968 και εφεξής.

Οι αναιρεσείοντες, σχετικά με την ένσταση αυτή των αναιρεσιβλήτων, μέμφονται το Εφετείο ότι υπέπεσε στην από τον αριθ. 8α του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια διότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη ένσταση, η οποία προτάθηκε αορίστως στο Πρωτοδικείο και απαραδέκτως συμπληρώθηκε ενώπιον του Εφετείου ως προς τον χρόνο έναρξης της χρησικτησίας (1968).

Με βάση τα όσα για την ένσταση αυτή προεκτέθηκαν σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 1 του α.ν. 431/1968, από το οποίο συνάγεται ότι από 23.5.1968, που άρχισε η ισχύς του νόμου αυτού, επιτρέπεται η κτήση κυριότητας των ατομικών κλήρων, όπως είναι και το επίδικο, κατά τα ανελέγκτως δεκτά γενόμενα από την προσβαλλόμενη απόφαση, με χρησικτησία (υπό την προϋπόθεση ότι δεν επέρχεται κατάτμηση ακέραιων κληροτεμαχίων ) και 1045, 1051 ΑΚ, η εν λόγω ένσταση είναι ορισμένη και παραδεκτώς προτάθηκε τόσο στο Πρωτοδικείο όσο και στο Εφετείο.

Η προσθήκη στο Εφετείο ότι αρκεί για την έκτακτη χρησικτησία και ο χρόνος που διέρρευσε μετά το 1968, αποτελεί παραδεκτή διευκρίνιση και δε μεταβάλλει την ιστορική βάση της ένστασης, αφού ο χρόνος αυτός συμπεριλαμβάνεται στο χρόνο από το έτος 1942 και εφεξής, που είχαν ήδη επικαλεστεί οι αναιρεσίβλητοι. Επομένως, ο τρίτος λόγος από το άρθρο 559 εδάφιο 8α ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1.7.2003 αίτηση των .... κλπ για αναίρεση της 1369/2003 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 7 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ