Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because cited errors fall outside Article 560 of the Code of Civil Procedure.

Απόφαση 251 / 2026 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 251/2026

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Θεοφάνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευαγγελία Στεργίου, Ευγενία Μπιτσακάκη - Εισηγήτρια, Αναστασία Καραμανίδου, Κωνσταντία Εμμανουηλίδου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριο του, στις 15 Οκτωβρίου 2025, με την παρουσία και του Γραμματέα Π. Μ. , για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ :

ΤΗΣ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΟΥΣΑΣ: Ε. Λ. του Σ. , κατοίκου ... , η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Χειλδάρη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσε προτάσεις.

ΤΩΝ ΑΝΑΙΡΕΣΙΒΛΗΤΩΝ: 1) Σ. Κ. του Β. και της Ε. , 2) Π. Κ. του Β. και της Ε. , κατοίκων ... , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Θεοδώρα Τσιόγκα Ευρυγένη, με δήλωση, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-8-2009 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας, το οποίο εξέδωσε την 184/2012 απόφασή του με την οποία κήρυξε εαυτό αναρμόδιο και παρέπεμψε την αγωγή προς εκδίκαση ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ηγουμενίτσας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 65/2015 οριστική του τελευταίου Δικαστηρίου και 167/2019 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως, ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-9-2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 8-9-2021 αίτηση αναίρεσης, με την οποία προσβάλλεται η κατά την τακτική διαδικασία και κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων εκδοθείσα υπ' αριθμ. 167/2019 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας, που δίκασε ως εφετείο, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 495, 552, 553, 556, 558, 560, 564 παρ.1, 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) Είναι, συνεπώς, παραδεκτή (άρθρο 577 παρ.1 Κ.Πολ.Δ.) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των κατ' ιδίαν λόγων της (άρθρο 577 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

Η διαδικαστική πορεία της υπόθεσης, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία μέρος, κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. , επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, έχει ως εξής: Με την από 31-8-2009 αγωγή που κατέθεσαν οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσίβλητοι ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας κατά των εναγομένων Ν.

Π. , Φ. Σ. και Ε. Λ. (ήδη αιρεσείουσας), ιστορούσαν ότι είναι συγκύριοι κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου, ήτοι κατά ποσοστό 25% έκαστος, μετά των δύο πρώτων εναγομένων, του περιγραφομένου κατά θέση, έκταση και όρια ακινήτου μετά της επ' αυτού οικίας, εντός του οριοθετημένου οικισμού Σίδερης Φιλιατών Θεσπρωτίας, το οποίο απέκτησαν από αληθή κύριο, δυνάμει του αναφερομένου και νομίμως μεταγεγραμμένου τίτλου και ότι, ενώ το επίδικο ακίνητο ανήκε στη συγκυριότητά τους κατά ποσοστό 25% σε καθένα τους, οι τελευταίοι (δύο πρώτοι εναγόμενοι) το μεταβίβασαν κατά πλήρη κυριότητα στην τρίτη εναγομένη (ήδη αναιρεσείουσα), χωρίς τη συγκατάθεσή τους, η οποία έκτοτε το κατέλαβε και το κατέχει αποβάλλοντάς τους από τη συγκυριότητά τους.

Κατόπιν των ανωτέρω, ζήτησαν να αναγνωριστεί η, κατά τα άνω, συγκυριότητά τους επί του επιδίκου ακινήτου και να υποχρεωθεί η τρίτη εναγομένη σε απόδοση του προαναφερομένου ποσοστού εξ αδιαιρέτου σε καθένα τους. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε αρχικά η υπ' αριθμ. 184/2012 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας, με την οποία κήρυξε εαυτό αναρμόδιο και παρέπεμψε την αγωγή προς εκδίκαση ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ηγουμενίτσας, από το οποίο και εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 65/2015 οριστική απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή ως προς τους πρώτο και δεύτερη των εναγομένων ως απαράδεκτη, ενώ έγινε δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη, ως προς την τρίτη εναγομένη, αναγνωρίστηκαν οι ενάγοντες συγκύριοι κατά ποσοστό 25% έκαστος του επιδίκου ακινήτου και υποχρεώθηκε η άνω εναγομένη να τους το αποδώσει κατά το άνω ποσοστό εξ αδιαιρέτου σε καθένα.

Ασκηθείσης εφέσεως και πρόσθετων λόγων έφεσης εκ μέρους της ηττηθείσας τρίτης εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας, εκδόθηκε από το δικάσαν ως Εφετείο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 167/2019 απόφασή του, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση ως αόριστη και συνακόλουθα και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής.

Με το άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ. , όπως ίσχυε πριν από την αντικατάστασή του με το άρθρο 26 ν. 5134/2024, και εφαρμόζεται ως εκ του χρόνου άσκησης της ένδικης αίτησης αναίρεσης (8-9-2021) ορίζεται ότι: "Κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σε αυτούς. Ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας, 5) αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, 6) αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης".

Οι ως άνω λόγοι αναίρεσης απαριθμούνται περιοριστικά στη διάταξη αυτή, όπως συνάγεται από τη χρήση της λέξης "μόνο" και, συνεπώς, είναι απαράδεκτοι λόγοι αναίρεσης, ερειδόμενοι στις λοιπές περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ. (Ολ.Α.Π. 45/1987, Α.Π.1300/2022), όπως οι περιπτώσεις των αριθμών 16α', 17, 14, 20 και 11γ' του ως άνω άρθρου με τους οποίους ορίζεται ότι επιτρέπεται λόγος αναίρεσης αν το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει δεδικασμένο, αν η ίδια η απόφαση περιέχει αντιφατικές διατάξεις, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από τον αριθμό 16 α' 559 Κ.Πολ.Δ. , με το δεύτερο λόγο αναίρεσης η πλημμέλεια από τον αριθμό 17 του ίδιου, ως άνω, άρθρου, με τον τρίτο λόγο αναίρεσης η πλημμέλεια από τον αριθμό 14 του ίδιου άρθρου, με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης η πλημμέλεια από τον αριθμό 20 του αυτού άρθρου και με τον πέμπτο λόγο αναίρεσης η πλημμέλεια από τον αριθμό 11γ' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

Όμως οι αντίστοιχοι αναιρετικοί λόγοι δεν περιλαμβάνονται στους περιοριστικά αναγραφόμενους στη διάταξη του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. λόγους αναίρεσης αποφάσεων ειρηνοδικείων ή πρωτοδικείων που εκδόθηκαν σε εφέσεις κατ' αποφάσεων ειρηνοδικείων, όπως στην ένδικη περίπτωση και επομένως οι ως άνω λόγοι αναίρεσης είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

Συνακόλουθα και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 167/2019 τελεσίδικης αποφάσεως του δικάσαντος ως εφετείου Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα, ως ηττηθείσα διάδικος, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσίβλητων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το σχετικό αίτημά τους (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.) και κατά τα οριζόμενα στον διατακτικό. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ.3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 8-9-2021 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 167/2019 απόφασης του δικάσαντος ως εφετείου Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ να εισαχθεί το κατατεθέν παράβολο στο δημόσιο ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσίβλητων, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Δεκεμβρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 19 Φεβρουαρίου 2026.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ