250/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 250 / 2017 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 250/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Πέππα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεράσιμου Φουρλάνου), Γεώργιο Λέκκα, Αθανάσιο Καγκάνη, Ιωάννη Μπαλιτσάρη και Αγγελική Τζαβάρα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Δεκεμβρίου 2016, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Α. Των αναιρεσειόντων: 1) Μ. συζύγου Ε. Π., 2) Ε. Π. του Ε., 3) Μ. Π. του Ε., 4) Κ. Π. του Ε., 5) Σ. Π. του Ε., κατοίκων .... Οι υπό στοιχεία 1, 2, 3, 5 αναιρεσείοντες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Τσικρικά και κατέθεσαν προτάσεις.

Ο υπό στοιχείο 4 αναιρεσείων παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Δημητρίου Τσικρικά και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Σ. Π. του Γ., 2) Μ. Π. του Γ., 3) Β. Μ. του Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Εμμανουήλ Μαργωμένου και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6/6/2003 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6465/2005 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 8759/2006 του Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζήτησαν οι ως άνω αναιρεσίβλητοι με την από 6/7/2007 αίτησή τους επί της οποίας εκδόθηκε η 323/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου, που αναίρεσε την εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Το Εφετείο εξέδωσε την 3318/2010 απόφαση, την αναίρεση της οποίας ζήτησαν οι ήδη αναιρεσείοντες με την από 1/11/2010 αίτησή τους επί της οποίας εκδόθηκε η 1514/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου.

Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι αναιρεσείοντες με την από 6/2/2015 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Καγκάνης ανέγνωσε την από 14/2/2012 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος Δικαστηρίου, τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Κράνη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως, να γίνει όμως δεκτός αυτεπαγγέλτως προτεινόμενος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Β. Των αιτούντων - καλούντων: 1) Σ. Π. του Γ., 2) Μ. Π. του Γ., 3) Β. Μ. του Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Εμμανουήλ Μαργωμένου και κατέθεσαν προτάσεις.

Των καθ’ ων η αίτηση - καθ’ ων η κλήση: 1) Μ. συζύγου Ε. Π., 2) Ε. Π. του Ε., 3) Μ. Π. του Ε., 4) Κ. Π. του Ε., 5) Σ. Π. του Ε., κατοίκων .... Οι υπό στοιχεία 1, 2, 3, 5 καθ’ ων η αίτηση - καθ’ ων η κλήση εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Τσικρικά και κατέθεσαν προτάσεις.

Ο υπό στοιχείο 4 καθ’ ου η αίτηση - καθ’ ου η κλήση παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Δημητρίου Τσικρικά και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/5/2014 αίτηση των ήδη αιτούντων - καλούντων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών για ανάκληση της 8047/2003 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Διαδικασία Ασφαλιστικών Μέτρων).

Εκδόθηκε η 3335/2015 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου με την οποία έκρινε εαυτό αναρμόδιο και παρέπεμψε την υπόθεση προς εκδίκαση στο παρόν Δικαστήριο. Την υπόθεση έφεραν προς συζήτηση οι ήδη αιτούντες - καλούντες με την από 18/11/2015 κλήση τους.

Ο πληρεξούσιος των υπό στοιχείο Α αναιρεσειόντων και υπό στοιχείο Β καθ’ ων η κλήση ζήτησε την παραδοχή της από 6/2/2015 και την απόρριψη της από 18/11/2015 κλήσεως, ο πληρεξούσιος των υπό στοιχείο Α αναιρεσιβλήτων και υπό στοιχείο Β καλούντων την παραδοχή της από 18/11/2015 και την απόρριψη της από 6/2/2015 κλήσεως και καθένας την καταδίκη των αντιδίκων στην δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με τις από 6-2-2015 και 18-11-2015 κλήσης των αναιρεσειόντων και αναιρεσιβλήτων αντίστοιχα φέρονται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού αφενός (με την πρώτη) ο υπό του εισηγητού Αρεοπαγίτη προταθείς και από την απορρίψασα την ένδικη αίτηση αναιρέσεως (αρ.καταθ..../10) υπ’ αριθμ. 1514/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου μη ερευνηθείς λόγος αναιρέσεως (από το αρθ.559 αρ.19 ΚΠολΔ) και αφετέρου (με τη δεύτερη) η με την υπ’ αριθμ.3335/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού παραπεμφθείσα (από 5.5.2014) αίτηση των αναιρεσιβλήτων περί ανακλήσεως του διαταχθέντος σε βάρος τους, με την 8047/2003 απόφαση του τελευταίου (ΜΠρΑ), ασφαλιστικού μέτρου, οι οποίες (κλήσεις) πρέπει να συνεκδικαστούν ως συντρεχόντων προς τούτο των από τη διάταξη του άρθρου 246 ΚΠολΔ τασσομένων προϋποθέσεων.

Με την 20/2009 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου κρίθηκε ότι, εφόσον στο διατακτικό της απορρίπτουσας συνολικά την αίτηση αναιρέσεως απόφαση υπάρχει ρητή σχετική απορριπτική διάταξη, δεν υφίσταται δυνατότητα παραδεκτής επανυποβολής στο αναιρετικό τμήμα που εξέδωσε την ως άνω απόφαση προταθέντος [είτε από τον αναιρεσείοντα είτε αυτεπαγγέλτως από τον εισηγητή Αρεοπαγίτη, κατά την παρεχομένη στον τελευταίο ευχέρεια από τη διάταξη του άρθρου 562 παρ.4 ΚΠολΔ] αλλά μη ερευνηθέντος αναιρετικού λόγου, καθόσον το δικαστήριο, με την έκδοση της απορριπτικής αποφάσεώς του, στην οποία προφανώς ενυπάρχει η κρίση περί μη αναιρέσεως ουδενός βασίμου αναιρετικού λόγου, απεκδύεται από κάθε εξουσία για την επανεξέταση της υποθέσεως ακόμη και στο πλαίσιο ερεύνης του λόγου αυτού (Ολ.ΑΠ 21/2009, αντ.1065/10).

Κατ’ ακολουθίαν η από 6-12-15 κλήση των αναιρεσειόντων με την οποία εισάγεται προς συζήτηση ο υπό του Εισηγητού Αρεοπαγίτου προταθείς και από την υπ’ αριθμ.1514/2013 απόφαση του αναιρετικού τμήματος (Α1), [με την οποία απορρίφθηκε στο σύνολό της η ασκηθείσα κατά της 3318/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών (από 1-11-10) αίτηση αναιρέσεως] από παραδρομή, κατά τα εκτιθεμένα στην παραπάνω κλήση, μη ερευνηθείς από το αρθ.559 αρ.19 ΚΠολΔ, λόγος πρέπει, ενόψει και της από το άρθρο 580 παρ.4 ΚΠολΔ προβλεπομένης δεσμευτικότητας των αποφάσεων της Ολομελείας να απορριφθεί ως απαράδεκτη, καταδικαζομένων των καλούντων στα δικαστικά έξοδα των καθών η κλήση.

Κατά το άρθρο 698 παρ.1 και 2 ΚΠολΔ "Η απόφαση που διέταξε το ασφαλιστικό μέτρο ανακαλείται ολικά ή εν μέρει α) αν εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη για την κύρια υπόθεση κατά εκείνου, ο οποίος είχε ζητήσει το ασφαλιστικό μέτρο και γίνει τελεσίδικη .... Η ανάκληση που αναφέρεται στην παράγραφο 1 γίνεται με αίτηση εκείνου, που έχει έννομο συμφέρον, αν η κύρια υπόθεση είναι εκκρεμής, από το δικαστήριο, στο οποίο εκκρεμεί, και σε κάθε άλλη περίπτωση από το δικαστήριο που διέταξε το ασφαλιστικό μέτρο." Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι, αν ασκηθεί αναίρεση κατά της ως άνω τελεσίδικης απόφασης, τότε, αρμόδιο για την ανάκληση του ασφαλιστικού μέτρου είναι το δικαστήριο του Αρείου Πάγου, διότι ο όρος " εκκρεμής υπόθεση" στην παρ.2 του άρθρου 698 Κ.Πολ.Δ χρησιμοποιείται με τη συνηθισμένη δικονομική έννοια που περιλαμβάνει και την εκκρεμότητα της, υπόθεσης μετά από άσκηση αίτησης αναίρεσης (βλ.

ΑΠ 1354/2006). Από τις αυτές διατάξεις προκύπτει περαιτέρω, ότι η τελεσίδικη απόρριψη της αγωγής είναι λόγος για υποχρεωτική ανάκληση του ασφαλιστικού μέτρου, ακόμα και αν έχει ασκηθεί έκτατο ένδικο μέσο και ιδίως αναίρεση, το αρμόδιο, όμως, για την εκδίκαση της ανακλητικής αίτησης δικαστήριο δύναται, στο πλαίσια του άρθρου 249 Κ.Πολ.Δ , να αναβάλει με απόφαση του τη συζήτηση της ανακλητικής αίτησης εωσότου εκδικασθεί το έκτακτο ένδικο μέσο, αν πιθανολογείται, ότι θα ευδοκιμήσουν οι λόγοι, στους οποίους θεμελιώνεται το έκτακτο ένδικο μέσο που εκκρεμεί. (ΑΠ 1213/2008 ΑΠ 896/2008).

Κατ’ ακολουθίαν αυτών η υπό κρίση [από 5-5-14] αίτηση των αναιρεσιβλήτων με την οποία διώκεται η ανάκληση της 8047/2003 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτ.Αθηνών, με την οποία διατάχθηκε σε βάρος τους το αναφερόμενο σ’ αυτήν ασφαλιστικό μέτρο λόγω απορρίψεως της κατ’ αυτών ασκηθείσας αγωγής των καθών [οι οποίοι ζήτησαν να διαταχθεί το παραπάνω ασφαλιστικό μέτρο] με την 3318/2010 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών αρμοδίως φέρεται προς συζήτηση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, στο οποίο εκκρεμεί η κατ’ αυτής από 1-11-2010 αναίρεση των τελευταίων, και πρέπει, ως ερειδομενη στις αναφερόμενες στη μείζονα σκέψη διατάξεις, να γίνει δεκτή ως και ουσιαστικά βάσιμη ενόψει αφενός της ομολογίας από τους καθών η αίτηση των θεμελιωτικών της τελευταίας πραγματικών περιστατικών, τα οποία προκύπτουν άλλωστε και από τα προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα (8047/2003, 3318/2010 αποφάσεις Μ.Πρ.Α και Εφετείου Αθηνών αντίστοιχα) και αφετέρου της απορρίψεως με την 1514/2013 και την παρούσα απόφαση του Αρείου Πάγου της ασκηθείσας αναιρέσεως κατά της 3318/2010 ως άνω τελεσιδίκου αποφάσεως, διατασσομένων των ειδικότερα αναφερομένων στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει τις από 6-2-2015 και 18-11-2015 κλήσεις.

Απορρίπτει την πρώτη.

Δέχεται την δεύτερη.

Ανακαλεί την 8047/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους καλούντες της πρώτης και καθών της δευτέρας κλήσεως στα δικαστικά έξοδα των σ’ αυτές αντιδίκων τους από πέντε χιλιάδες τετρακόσια (5400) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Ιανουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Φεβρουαρίου 2017.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ