250/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 250 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 250/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας:... , που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Τσικρικά.

Των αναιρεσίβλητων: .... και .... , που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ανδρέα Εμμανουήλ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-12-2001 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3540/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 429/2005 του Εφετείου Πειραιά. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 2-5-2006 αίτησή της και τους από 24-10-2006 προσθέτους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 22-11-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 2-5-2006 αίτησης και των από 24-10-2006 προσθέτων λόγων αναίρεσης της 429/2005 απόφασης του Εφετείου Πειραιά. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 559 αρ.8, 566 και 118 αρ.4 ΚΠολΔ, για την πληρότητα του αναφερόμενου στην πρώτη απ' αυτές λόγου αναιρέσεως πρέπει το αναιρετήριο να περιέχει, στην μεν πρώτη από τις δύο διαλαμβανόμενες σ' αυτή περιπτώσεις ποια ήσαν τα πράγματα που παρά το νόμο το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη, μολονότι δεν προτάθηκαν ή προτάθηκαν απαράδεκτα, και ποια επίδραση άσκησαν στην έκβαση της δίκης, στη δε δεύτερη ποια ήσαν τα πράγματα που παρά το νόμο το ίδιο το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη, μολονότι προτάθηκαν παραδεκτά, και ποια επίδραση ασκούσαν στην έκβαση της δίκης. Πράγματα υπό την έννοια της άνω διατάξεως είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης προτάσεώς τους θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως. Πράγμα, επομένως, είναι, υπό την έννοια αυτή, και ο λόγος εφέσεως, που αφορά αυτοτελείς ισχυρισμούς ή την άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών (ΟλΑΠ 11/1996). Εξάλλου, οι λόγοι αναιρέσεως που αντιφάσκουν μεταξύ τους απορρίπτονται ως απαράδεκτοι.

Εν προκειμένω, με το μοναδικό από το άρθρο 559 αρ. 8 περ. β΄ ΚΠολΔ κύριο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια α) ότι, μολονότι με σχετικό λόγο εφέσεως της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης ζητήθηκε η εξαφάνισή της διότι "παραβίασε τις διατάξεις περί τακτικής και έκτακτης χρησικτησίας, δεχόμενη άσκηση πράξεων νομής με διάνοια κυρίου από τους αντιδίκους παρά το γεγονός ότι αποδείχθηκε πως οι πράξεις που διενήργησαν οι τελευταίοι στην επίδικη έκταση έγιναν με τη συναίνεση της δικαιοπαρόχου της και συνεπώς δεν υπήρχε διάνοια κυρίου από τους αντιδίκους με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατο να αποκτήσουν κυριότητα με τακτική ή έκτακτη χρησικτησία και διότι περιείχε (η εκκαλούμενη απόφαση) αντιφατικές διατάξεις ως προς τη συνδρομή των προϋποθέσεων της τακτικής και της έκτακτης χρησικτησίας" αυτή (προσβαλλόμενη απόφαση) παρέλειψε να ερευνήσει αν εσφαλμένα η πρωτόδικη απόφαση ερμήνευσε και εφάρμοσε τις περί χρησικτησίας διατάξεις, καθώς και αν είχε αντιφατικές αιτιολογίες ως προς τη συνδρομή των ως άνω διατάξεων, και β) ότι, μολονότι στην από 3-12-2001 ένδικη διεκδικητική αγωγής της αναιρεσείουσας περιείχετο και βάση αυτής ερειδόμενη σε παράγωγο (κληρονομική διαδοχή) τρόπο κτήσεως της κυριότητας του επίδικου ακινήτου και με σχετικό λόγο εφέσεως είχε προταθεί η εσφαλμένη εκτίμηση των επικαλεσθέντων και προσκομισθέντων από τους διαδίκους αποδεικτικών μέσων, με συνέπεια την κατά το άρθρο 522 ΚΠολΔ μεταβίβαση στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο όλων των βάσεων της αγωγής, παρέλειψε (η προσβαλλόμενη απόφαση) να εξετάσει την προαναφερθείσα αγωγική βάση.

Εξάλλου, με τον δεύτερο πρόσθετο λόγο της αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 19 της ΚΠολΔ 559 πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών ως προς την προαναφερθείσα βάση της αγωγής της αναιρεσείουσας, συνισταμένων (των ανεπαρκών αιτιολογιών) στο ότι η προσβαλλόμενη δεν αναφέρει αν το επίδικο οικόπεδο εμπίπτει στην ευρύτερη ιδιοκτησία της ενάγουσας ή σε εκείνη της δεύτερης αναιρεσίβλητης ούτε προσδιορίζει την έκταση των ιδιοκτησιών αυτών ούτε επίσης την έκταση του επίδικου οικοπέδου.

Με το παραπάνω περιεχόμενο μεν πρώτος, κατά το υπό στοιχ. α΄ μέρος αυτού, λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, διότι δεν αναφέρει ποιος ήταν ο αυτοτελής ισχυρισμός, τον οποίο, μολονότι προτάθηκε παραδεκτά, παρέλειψε να λάβει υπόψη η προσβαλλόμενη, και ποια επίδραση ασκούσε στην έκβαση της δίκης, ενώ ο ίδιος, κατά το υπό στοιχ.

β΄ μέρος αυτού, λόγος αναίρεσης (που συνιστά και πλημμέλεια από τον αρ. 9 περ. γ΄ του άρθρου 559 ΚΠολΔ) και ο δεύτερος πρόσθετος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέοι, ως απαράδεκτοι, λόγω της αντιφατικότητάς τους, διότι δεν είναι νοητό η προσβαλλόμενη απόφαση να μην έλαβε υπόψη και να άφησε αδίκαστη τη βάση της αγωγής για απόκτηση της κυριότητας επί του επιδίκου με κληρονομική διαδοχή και παράλληλα να απέρριψε αυτή τη βάση με ανεπαρκείς αιτιολογίες.

ΙΙ. Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς όμως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει το λόγο της αναιρέσεως του άρθρου 559 αρ.11 του ΚΠολΔ, υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (ΟλΑΠ 42/2002).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το δικαστήριο που την εξέδωσε οδηγήθηκε στην κρίση του για την απόρριψη, ως αβάσιμης κατ' ουσίαν, της ένδικης διεκδικητικής αγωγής της ενάγουσας, ύστερα από εκτίμηση, όπως βεβαιώνει, των καταθέσεων των εξετασθέντων μαρτύρων και όλων των εγγράφων, τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Από τη βεβαίωση αυτή και την όλη αιτιολογία της αποφάσεως καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη και εκτίμησε και το αναφερόμενο στον πρώτο πρόσθετο λόγο έγγραφο, γι' αυτό και ο από το άρθρο 559 αρ.11 του ΚΠολΔ προβλεπόμενος πρώτος πρόσθετος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-5-2006 αίτηση και τους από 24-10-2006 πρόσθετους λόγους αναίρεσης της 429/2005 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 7 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ