Appeal dismissed; court held that unclear document description in minutes is not absolute invalidity if content was read.

Απόφαση 2508 / 2009 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Θέμα

Ακυρότητα απόλυτη, Έγγραφα.

Περίληψη:

Η λήψη υπόψη και η συνεκτίμηση από το Δικαστήριο της ουσίας, ως αποδεικτικού στοιχείου, εγγράφου που δεν αναγνώσθηκε κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, συνιστά απόλυτη ακυρότητα και ιδρύει τον από το άρθρο 510 § 1 στοιχ. Α' του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως. Στα πρακτικά της δημόσιας συζητήσεως, που συντάσσονται δεν είναι απαραίτητο να αναφέρεται για ποιο αποδεικτικό θέμα αφορά το έγγραφο, ούτε να καταχωρίζεται το περιεχόμενο του εγγράφου, που αναγνώσθηκε. Αρκεί να αναφέρονται στα πρακτικά τα στοιχεία που προσδιορίζουν την ταυτότητά του σε τρόπο που να μπορεί να διαγνωστεί ότι αναγνώσθηκε όλο το περιεχόμενό του. Απορρίπτεται η αίτηση αναιρέσεως.

ΑΡΙΘΜΟΣ 2508/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αιμιλία Λίτινα, Ανδρέα Τσόλια - Εισηγητή, Ιωάννη Παπουτσή και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 9 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Φώτιο Μήτση, περί αναιρέσεως της 7821/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 10 Δεκεμβρίου 2007 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 48/2008.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 329, 331, 333, 364 παρ. 2 και 369 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας προκύπτει ότι η λήψη υπόψη και η συνεκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας, ως αποδεικτικού στοιχείου, εγγράφου, που δεν αναγνώσθηκε κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, συνιστά απόλυτη ακυρότητα και ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Α του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, διότι έτσι παραβιάζεται η άσκηση του κατά το άρθρο 358 του ίδιου Κώδικα δικαιώματος του κατηγορουμένου να προβαίνει σε δηλώσεις, παρατηρήσεις και εξηγήσεις σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο. Στα πρακτικά της δημόσιας συζητήσεως, που συντάσσονται δεν είναι απαραίτητο να αναφέρεται για ποιο αποδεικτικό θέμα αφορά το έγγραφο, ούτε να καταχωρίζεται το περιεχόμενο του εγγράφου, που αναγνώσθηκε.

Αρκεί να αναφέρονται στα πρακτικά τα στοιχεία που προσδιορίζουν την ταυτότητα του σε τρόπο που να μπορεί να διαγνωστεί ότι αναγνώσθηκε όλο το περιεχόμενο του και ο κατηγορούμενος, γνωρίζοντας πλήρως την ταυτότητα του είχε κάθε ευχέρεια να ασκήσει το από το άρθρο 358 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας ως άνω δικαίωμα του, δεδομένου μάλιστα ότι, εφόσον στην πραγματικότητα συντελέσθηκε η ανάγνωση των εγγράφων αυτών, παρασχέθηκε η δυνατότητα στον κατηγορούμενο να προβεί σε δηλώσεις και εξηγήσει που είναι σχετικές με το περιεχόμενο τους, αφού η δυνατότητα αυτή λογικώς δεν εξαρτάται μόνο από τον τρόπο κατά τον οποίο αναφέρονται στα πρακτικά τα αναγνωσθέντα έγγραφα.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Δικαστήριο που την εξέδωσε, στήριξε την κρίση του για την ενοχή του κατηγορουμένου στην αποδιδόμενη σ' αυτόν πράξη της μαστροπείας κατ' επάγγελμα και από κερδοσκοπία, μεταξύ άλλων εγγράφων και σε "απόκομμα εφημερίδας", το οποίο και αναγνώσθηκαν, όπως προκύπτει από τα πρακτικά αυτής.

Η με αυτό τον τρόπο περιγραφή του εγγράφου αυτού στα πρακτικά, που δεν αμφισβητείται η ανάγνωση του, δεν δημιουργεί καμία αμφιβολία ως προς την ταυτότητα του, εν όψει μάλιστα και του ότι άλλα έγγραφα με τον συγκεκριμένο προσδιορισμό δεν αναγνώσθηκαν, στο δε σκεπτικό αναφέρεται ότι λήφθηκε υπόψη ότι ο κατηγορούμενος "φρόντισε για την καταχώριση στην εφημερίδα "...", σχετική αγγελία στη στήλη "γνωριμίες" στις ....2003, όπου υπήρχε η ακόλουθη αγγελία...".

Κατά συνέπεια είναι αβάσιμος ο μοναδικός δεύτερος από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο προσβάλλεται η αιτίαση ότι η αναφορά του εγγράφου αυτού είναι ασαφής διότι δεν αναγράφονται τα αναγκαία προς προσδιορισμό της ταυτότητας του στοιχεία για να είναι εφικτή η διάγνωση ως προς το σε ποιο (κατ' ακριβές περιεχόμενο) έγγραφο στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου και να είναι δυνατός ο έλεγχος της αναγνώσεως αυτού από τον κατηγορούμενο αναιρεσείοντα, του οποίου με τον τρόπο αυτό παραβιάσθηκε το υπερασπιστικό του δικαίωμα και συνεπώς προκλήθηκε απόλυτη ακυρότητα.

Επειδή, κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω και εν όψει του ότι ο αναιρεσείων δεν επικαλείται άλλον λόγο αναιρέσεως, πρέπει η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί ως αβάσιμη και ο αναιρεσείων να καταδικαστεί στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 10 Δεκεμβρίου 2007 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου ..., κατά της 7821/2007 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι ευρώ (220 €).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 29 Δεκεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ