249/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 249 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 249/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Ανδρέα Μαρκάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

A. Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1, 2. Χ2 και 3. Χ4, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων του ήδη αποβιώσαντος Χ3, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Κυριαζή.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ψ1, ο οποίος δεν παραστάθηκε, 2. ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία «ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ Α.Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ντανάκα, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., 3. Ν.Π.Ι.Δ., με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία – Πλατή, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ., 4. Ψ2, ο οποίος δεν παραστάθηκε και 5. ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία «ΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ Α.Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Τζιομάκα.

Β. Του αναιρεσείοντος: Ν.Π.Ι.Δ., με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΚΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία – Πλατή, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ψ1 και 2. Ψ2, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 20-12-1999, 28-2-2000, 4-4-2000, 26-5-2000 και 30-5-2000 αγωγές, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 528/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 431/2004 οριστική του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι υπό στοιχείο Α. αναιρεσείοντες με την από 12 Αυγούστου 2004 αίτησή τους και το υπό στοιχείο Β. αναιρεσείον με την από 24 Ιουνίου 2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση των αιτήσεων αυτών, που εκφωνήθηκαν από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όλοι πλην των υπό στοιχεία Α.1 και 4 εκ των αναιρεσίβλητων (ομοίως αναιρεσιβλήτων στην υπό στοιχείο Β. αναίρεση), όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης, ανέγνωσε την από 28 Δεκεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του 3ου λόγου της από 12-8-2004 κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και την παραδοχή των λοιπών λόγων των συνεκδικαζόμενων αιτήσεων. Ο πληρεξούσιος των υπό στοιχείο Α. αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της από 12-8-2004 αίτησης, ο πληρεξούσιος της υπό στοιχείο Α.5 αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες εκθέσεις επίδοσης: α) του δικαστικού Επιμελητή Ηλείας ....., με αριθμούς 207Ε/9-9-2005 και 615Ε/4-11-2005, β) του δικαστικού Επιμελητή Πατρών ......, με αριθμό 2702Γ/8-9-2005 και γ) του δικαστικού Επιμελητή Πατρών ...., με αριθμό 1642Ε/11-11-2005, τις επισυναπτόμενες στις δύο τελευταίες αποδείξεις – βεβαιώσεις του άρθρου 128 παρ. 4 Κ.Πολ.Δικ., αποδεικνύεται, ότι ακριβή αντίγραφα των κρινόμενων από 24-6-2005 και 12-8-2004 αιτήσεων αναίρεσης, του ΝΠΙΔ με την επωνυμία «Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφάλισης Ευθύνης Από Ατυχήματα Αυτοκινήτων», και των Χ1 κ.λ.π., αντίστοιχα, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση στη σημερινή δικάσιμο, επιδόθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα στους αναιρεσίβλητους Ψ1 και Ψ2, οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο και δεν παραστάθηκαν με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε με δήλωση εκ του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δικ.

Συνεπώς η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρο 576 § 2 Κ.Πολ.Δικ.).

ΙΙ.- Οι κρινόμενες αιτήσεις αναίρεσης πρέπει να συνεκδικαστούν, γιατί στρέφονται κατά της ίδιας απόφασης και έτσι διευκολύνεται και επιταχύνεται η διεξαγωγή της δίκης, ενώ επέρχεται και μείωση των εξόδων (άρθρα 246 και 573 § 1 ΚΠολΔικ).

ΙΙΙ.- Ο λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ ιδρύεται όταν από τις αιτιολογίες της απόφασης δεν προκύπτουν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις εκείνα τα περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό του κανόνα ουσιαστικού δικαίου ο οποίος εφαρμόστηκε (υπαγωγικός συλλογισμός), ώστε καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης.

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 Α.Κ. συνάγεται, ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του Ν. ΓΠΝ/1911 ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 Α.Κ. Τέλος, η παράβαση διατάξεων του Κ.Ο.Κ. δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο δέχτηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του ανελέγκτως τα ακόλουθα: «Την 11.10.1999 και περί ώρα 20.10΄ ο Χ3 οδηγώντας τον ..... γεωργικό ελκυστήρα με πλατφόρμα, που ήταν ανασφάλιστος και βαίνοντας με αυτόν επί της Εθνικής οδού Τριπόλεως – Πατρών με κατεύθυνση προς Πάτρα, δεν επέδειξε ως οδηγός την απαιτουμένη ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή, όπως επιτάσσουν οι διατάξεις των άρθρων 65 παρ. 3, 67 παρ. 1 και 78 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (Ν. 2696/1999).

Ειδικότερα, ενώ οδηγούσε κατά τη διάρκεια νύκτας και η ορατότητα ήταν περιορισμένη λόγω του σκότους από αμέλειά του, ήτοι από πλήρη έλλειψη προσοχής και συνέσεως την οποία όφειλε να καταβάλει κατά την οδήγηση του οχήματός του και την οποία υπό τις αυτές οδικές συνθήκες και περιστάσεις θα κατέβαλε κάθε μέσος συνετός οδηγός, αλλά και κατά παράβαση των προαναφερομένων διατάξεων του Κ.Ο.Κ., δεν είχε εφοδιάσει την πλατφόρμα του γεωργικού του ελκυστήρα με τον προβλεπόμενο φωτισμό και συγκεκριμένα δεν είχε τοποθετήσει στο πίσω μέρος αυτής ένα ή δύο φώτα θέσεως, καθώς και φωτισμό της πινακίδας του αριθμού κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα, όταν το εν λόγω αγροτικό μηχάνημα έφθασε στον οικισμό «.......» Τριταίας, ο Ψ1, ο οποίος οδηγούσε το υπ'αριθ. .....

Ι.Χ. κλειστό φορτηγό αυτοκίνητο και έβαινε με αυτό όπισθεν αυτού και προς την ίδια κατεύθυνση, να μην αντιληφθεί ότι στην πορεία του υπήρχε ο ανωτέρω γεωργικός ελκυστήρας και να προσκρούσει το εμπρόσθιο μέρος του αυτοκινήτου του στο πίσω μέρος της πλατφόρμας της οποίας αποκολλήθηκε ο άξονας με τους δύο τροχούς.

Συνεπεία δε της συγκρούσεως αυτής ο μεν γεωργικός ελκυστήρας με την πλατφόρμα εξετράπη της πορείας του προς τα δεξιά και κατέπεσε σε παρακείμενο αγρό, το δε ...... Ι.Χ. κλειστό φορτηγό αυτοκίνητο ακινητοποιήθηκε σε λοξή θέση επί του ρεύματος κυκλοφορίας του προοριζομένου για τα οχήματα τα κατευθυνόμενα προς Πάτρα, με αποτέλεσμα να προσκρούσει με σφοδρότητα στο οπίσθιο δεξιό μέρος αυτού το .....

Ι.Χ. επιβατικό αυτοκίνητο το οποίο έβαινε επί της ανωτέρω Εθνικής οδού και προς την ίδια κατεύθυνση, οδηγούμενο από τον Ψ2, ο οποίος αν και έβαινε σε κατοικημένη περιοχή, από αμέλειά του, υπό την προεκτεθείσα έννοια, δεν μείωσε την ταχύτητα του οχήματός του αλλά εξακολούθησε την πορεία του με την ίδια ταχύτητα, ανερχόμενη σε 70 χιλιόμετρα περίπου την ώρα και έτσι παρά τη χρήση του συστήματος πεδήσεως του αυτοκινήτου του κατά τη διάρκεια της οποίας διέγραψε ίχνη πεδήσεως μήκους 33 μέτρων, δεν μπόρεσε να το συγκρατήσει και να αποφύγει τη σύγκρουση, ενώ περαιτέρω δεν ενήργησε αποφευκτικό ελιγμό προς τα αριστερά αν και είχε τη δυνατότητα δεδομένου ότι τη στιγμή εκείνη το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας ήταν ελεύθερο από οχήματα.

Εξάλλου και ο οδηγός του ..... Ι.Χ. κλειστού φορτηγού αυτοκινήτου Ψ1 δεν επέδειξε ως οδηγός την απαιτούμενη ιδιαίτερη επιμέλεια και προσοχή, καθόσον, ενώ έβαινε σε κατοικημένη περιοχή και η ορατότητά του ήταν περιορισμένη λόγω του σκότους από αμέλειά του, υπό την προεκτεθείσα έννοια, δεν μείωσε την ταχύτητα του οχήματός του ώστε να είναι σε θέση να διακόψει την πορεία του οχήματός του μπροστά από οποιοδήποτε εμπόδιο, αλλά εξακολούθησε την πορεία του με την ίδια ταχύτητα, η οποία υπερέβαινε τα 50 χιλιόμετρα την ώρα, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να ακινητοποιήσει το όχημά του όταν αιφνιδίως έμπροσθεν αυτού αντελήφθη το γεωργικό ελκυστήρα και να εισέλθει το εμπρόσθιο μέρος του αυτοκινήτου του κάτω από την πλατφόρμα στην οποία προσέκρουσε αρχικά.

Ο ισχυρισμός του Χ3 ότι ο ανωτέρω οδηγός Ψ1 επιχείρησε προσπέραση του οδηγουμένου από αυτόν γεωργικού ελκυστήρα και προσέκρουσε στους αριστερούς τροχούς αυτού καθώς και στον αριστερό τροχό της πλατφόρμας, είναι αβάσιμος, διότι σύμφωνα και με το από 11.10.1999 απόσπασμα του βιβλίου συμβάντων του Αστυνομικού Τμήματος Χαλανδρίτσας δεν υπάρχουν εμφανή σημεία συγκρούσεως στο γεωργικό ελκυστήρα, ενώ περαιτέρω σημείο συγκρούσεως του ...Ι.Χ.

φορτηγού αυτοκινήτου είναι όλο το εμπρόσθιο τμήμα καθώς και η δεξιά πίσω πλευρά του, γεγονός το οποίο αποδεικνύεται και από τις φωτογραφίες του εν λόγω αυτοκινήτου, η γνησιότητα των οποίων δεν αμφισβητείται. Εάν όμως το ανωτέρω αυτοκίνητο είχε προσκρούσει στο αριστερό μέρος του γεωργικού ελκυστήρα θα είχε υποστεί βλάβες μόνο στο εμπρόσθιο δεξιό μέρος και όχι σε ολόκληρο το εμπρόσθιο μέρος το οποίο έχει διαλυθεί.

Με τα δεδομένα αυτά, υπαίτιοι του επιδίκου τροχαίου ατυχήματος είναι και οι τρείς ενάγοντες – εναγόμενοι οδηγοί και ειδικότερα ο οδηγός του ..... γεωργικού ελκυστήρα Χ3 κατά ποσοστό 70%, ο οδηγός του .... Ι.Χ. επιβατικού αυτοκινήτου Ψ2 κατά ποσοστό 30% και ο οδηγός του ...... Ι.Χ. κλειστού φορτηγού αυτοκινήτου κατά ποσοστό 30%.

Από την ανωτέρω σύγκρουση τραυματίσθηκαν ελαφρώς ο αρχικός ενάγων Χ3 και ο Ψ1». Κρίνοντας έτσι, το Εφετείο διέλαβε πράγματι στην απόφασή του ασαφείς, ανεπαρκείς και αντιφατικές, κατά ένα μέρος, αιτιολογίες για το κρίσιμο ζήτημα της υπαιτιότητας των παραπάνω προσώπων που έχουν εμπλακεί στο ατύχημα. Ειδικότερα η προσβαλλόμενη απόφαση:

α) δεν αναφέρει, αν η εθνική οδός Τρίπολης – Πατρών, στον οικισμό «.....» Τριταίας, όπου έγινε το ατύχημα, είναι ευθεία και σε πόση απόσταση από το σημείο εκείνο, β) δεν προσδιορίζει, αν ο γεωργικός ελκυστήρας ΑΜ 5213, που οδηγούσε ο Χ3 (που κρίθηκε συνυπαίτιος κατά ποσοστό 70%), έφερε στους πίσω τροχούς του τον προβλεπόμενο φωτισμό (φώτα θέσεως), καθώς και εμπρόσθια φώτα, που μπορούσαν να τον κάνουν αντιληπτό στην ευθεία από τον οδηγό του .....

ΙΧΦ αυτοκινήτου Ψ1, αν μάλιστα το ύψος της πλατφόρμας, για το οποίο δεν γίνεται καθόλου λόγος, ήταν χαμηλότερο από εκείνο των οπίσθιων τροχών του ελκυστήρα, γ) δεν εξειδικεύει «τη μεγάλη ταχύτητα» με την οποία εκινείτο το πιο πάνω φορτηγό αυτοκίνητο, που φέρεται να ήταν μεγαλύτερη από 50 χιλιόμετρα την ώρα, δ) δεν αξιολογεί τις τελικές θέσεις στις οποίες βρέθηκαν τα οχήματα (γεωργικός ελκυστήρας και ΙΧΦ αυτοκίνητο) μετά τη σύγκρουσή τους και ε) αν και δέχεται ότι το ίδιο φορτηγό αυτοκίνητο, από τη σύγκρουση με τον ελκυστήρα, έχει υποστεί βλάβες στη δεξιά πίσω πλευρά του, δεν καταλήγει σε αποδεικτικό πόρισμα αναφορικά με την αιτία της πρόκλησης της βλάβης αυτής, απορρίπτοντας με ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες τον ισχυρισμό του οδηγού του γεωργικού ελκυστήρα, ότι επιχείρησε ο οδηγός του Ψ1 (που κρίθηκε συνυπαίτιος κατά ποσοστό 30%) προσπέραση του προπορευόμενου γεωργικού ελκυστήρα.

Ακόμη, η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση (που έκρινε ότι στο ατύχημα έχει συνυπαιτιότητα κατά ποσοστό 30% και ο οδηγός του ..... ΙΧΕ αυτοκινήτου Ψ2, γιατί οδηγούσε απρόσεκτα σε κατοικημένη περιοχή με την υπερβολική ταχύτητα των 70 χιλιομέτρων την ώρα, αλλά και δεν έκανε αποφευκτικό ελιγμό προς τ'αριστερά που μπορούσε) αρχικά στη σελίδα 10 του σκεπτικού της δέχεται, καθόσον αφορά τον οδηγό του ΙΧΦ αυτοκινήτου Ψ1, ότι αυτός δεν αντιλήφθηκε καθόλου στην πορεία του την ύπαρξη του προπορευόμενου γεωργικού ελκυστήρα, με αποτέλεσμα να προσκρούσει το εμπρόσθιο μέρος του αυτοκινήτου αυτού στο πίσω μέρος της πλατφόρμας της οποίας αποκολλήθηκε ο άξονας με τους δύο τροχούς, στη συνέχεια όμως στη σελίδα 14 του ίδιου σκεπτικού κρίνει αντιφατικά, ότι ο οδηγός αυτός «αιφνιδίως έμπροσθεν αυτού αντελήφθη το γεωργικό ελκυστήρα», αλλά δεν μπόρεσε να ακινητοποιήσει το αυτοκίνητό του, γιατί εκινείτο με την υπερβολική ταχύτητα (άνω των 50 χιλιομέτρων την ώρα σε κατοικημένη περιοχή) που δεν μείωσε καθόλου, με αποτέλεσμα να εισέλθει το εμπρόσθιο μέρος του αυτοκινήτου του κάτω από την πλατφόρμα στην οποία προσέκρουσε αρχικά, χωρίς να διευκρινίζει περαιτέρω εδώ από ποιά ακριβώς απόσταση αντελήφθη το γεωργικό ελκυστήρα και σε ποιά άλλα σημεία της πλατφόρμας προσέκρουσε το ΙΧΦ αυτοκίνητο κατόπιν.

Με αυτές τις αιτιολογίες καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της υπαιτιότητας των ως άνω προσώπων στο παραπάνω αυτοκινητικό ατύχημα και στους απ'αυτό ως άνω τραυματισμούς των Χ3 και Ψ1. Συνακόλουθα οι συναφείς (δεύτερος της αίτησης του Επικουρικού Κεφαλαίου και πρώτος της συνεκδικαζόμενης άλλης αίτησης της Χ2 κ.λ.π.) λόγοι αναίρεσης από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, με τους οποίους προβάλλεται ασάφεια, ανεπάρκεια και μερική αντιφατικότητα αιτιολογιών σε σχέση με το πιο πάνω ουσιώδες ζήτημα, πρέπει να γίνουν δεκτοί ως βάσιμοι

ΙV.- Από τη διάταξη του άρθρου 522 ΚΠολΔικ προκύπτει, ότι μόνο με την άσκηση της έφεσης κατά της πρωτόδικης απόφασης η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση και τους πρόσθετους λόγους. Εξάλλου, κατά το εδάφιο 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, η απόφαση του Εφετείου είναι αναιρετέα αν αυτό δέχτηκε αίτημα της αγωγής που απορρίφθηκε πρωτόδικα, χωρίς ο ενάγων να έχει παραπονεθεί με έφεσή του για την απόρριψη. Στην προκείμενη περίπτωση, με την 528/2001 απόφαση του μονομελούς πρωτοδικείου Πατρών, όπως απ'αυτή προκύπτει, η από 4-4-2000 αγωγή του αναιρεσίβλητου εδώ Ψ2 κατά του αρχικού εναγομένου Χ3 και του Επικουρικού Κεφαλαίου (για καταβολή κονδυλίων αποζημίωσης κ.λ.π. από το άνω αυτοκινητικό ατύχημα, ύψους 1.188.380 δραχμών) απορρίφθηκε ως κατ'ουσίαν αβάσιμη, χωρίς στη συνέχεια ο ενάγων αυτός να ασκήσει έφεση κατά της (απορριπτικής της αγωγής του) πρωτόδικης ως άνω απόφασης. Παρά ταύτα η αναιρεσιβαλλομένη δέχτηκε την αγωγή αυτή και υποχρέωσε αφενός τους κληρονόμους του αρχικού εναγομένου Χ3(αναιρεσείοντες) και αφετέρου το Επικουρικό Κεφάλαιο (επίσης αναιρεσείον) να καταβάλουν, σε ολόκληρο ο καθένας, στον ενάγοντα Ψ2 ευρώ 1.663,58, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής αυτής.

Συνεπώς είναι βάσιμοι και πρέπει να γίνουν δεκτοί οι πρώτος και δεύτερος λόγοι αναίρεσης, αντίστοιχα, των συνεκδικαζόμενων αναιρετηρίων, από το εδάφιο 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.-V.- Ύστερα απ'αυτά πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και στη συνέχεια να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκασή της στο ίδιο Εφετείο που την εξέδωσε, γιατί είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 § 3 Κ.Πολ.Δικ.).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ- Συνεκδικάζει τις αναφερόμενες στο σκεπτικό αιτήσεις.

-

Αναιρεί την 431/2004 απόφαση του Εφετείου Πατρών.

-

Παραπέμπει την υπόθεση στο ίδιο Εφετείο Πατρών για περαιτέρω εκδίκασή της από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως. Και.--

Καταδικάζει: α) τους Ψ1 και Ψ2, αναιρεσίβλητους, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος ΝΠΙΔ με την επωνυμία «Επικουρικό Κεφάλαιο ασφάλισης ευθύνης από ατυχήματα αυτοκινήτων», που ορίζει σε χίλια πεντακόσια (1.500) Ευρώ και β) τους αναιρεσίβλητους της από 12-8-2004 αίτησης αναίρεσης, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων της αίτησης αυτής, που ορίζει επίσης σε χίλια πεντακόσια (1.500) Ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Φεβρουαρίου 2006.-

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ