245/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 245 / 2017 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 245/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους δικαστές: Ευφημία Λαμπροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Στυλιανή Γιαννούκου, Χαράλαμπο Μαχαίρα, Σοφία Καρυστηναίου και Μαρία Νικολακέα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του στις 15 Νοεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αιτούσας: Ε. Α. του Ι., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε αυτοπροσώπως λόγω της ιδιότητάς της ως δικηγόρου και κατέθεσε προτάσεις. Της καθ' ης η αίτηση: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Άλφα Τράπεζα Ανώνυμος Εταιρεία" και το διακριτικό τίτλο "Alpha Bank" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικής διαδόχου λόγω συγχωνεύσεως με απορρόφηση της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.", η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Κλεισιούνη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-11-2004 αγωγή της ήδη αιτούσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λαρίσης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 68/2005 του ίδιου δικαστηρίου και 531/2006 του Εφετείου Λαρίσης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 27-11-2006 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 557/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου. Την αναψηλάφηση των δύο τελευταίων αποφάσεων (557/2008 του Αρείου Πάγου και 531/2006 του Εφετείου Λαρίσης) ζητεί η αιτούσα με την από 16-6-2016 αίτησή της και τους από 4-11-2016 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω και ορίσθηκε εισηγήτρια η Αρεοπαγίτης Στυλιανή Γιαννούκου. Η αυτοπροσώπως παριστάμενη αιτούσα ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των πρόσθετων λόγων της, καθώς και την επαναφορά των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση, ο πληρεξούσιος της καθ' ης την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 495 παρ. 1 και 538 επ. Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι το έκτακτο ένδικο μέσο της αίτησης αναψηλάφησης ασκείται με δικόγραφο το οποίο κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου που έχει εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση και εκδικάζεται από το ίδιο δικαστήριο, αφού η άσκηση της αναψηλάφησης δεν έχει μεταβιβαστικό αποτέλεσμα (Α.Π. 870/2013).

Περαιτέρω κατά την εισάγουσα γενική αρχή διαχρονικού δικαίου διάταξη του άρθρου 24 παρ. 1 εδ. α Εισ.Ν. Κ.Πολ.Δ., η οποία επαναλαμβάνεται με το άρθρο 72 παρ. 4 εδ. α ν. 3994/2011 (που σύμφωνα με το άρθρο 77 αυτού ισχύει από τις 25-7-2011): "Το παραδεκτό των ένδικων μέσων, το επιτρεπτό των προβαλλόμενων λόγων και ο χρόνος της άσκησης κρίνονται σύμφωνα με το νόμο που ισχύει κατά το χρόνο που δημοσιεύεται η απόφαση".

Εξ άλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 538 Κ.Πολ.Δ., όπως αυτή ίσχυε πριν από την αντικατάστασή της με το άρθρο 45 παρ. 1 του ίδιου πιο πάνω ν. 3994/2011 (του οποίου η ισχύς κατά τα προεκτεθέντα άρχισε από τις 25-7-2011) και την εκ νέου αντικατάστασή της με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο ν. 4335/2015 (του οποίου η ισχύς άρχισε από την 1-1-2016): "Με αναψηλάφηση μπορούν να προσβληθούν οι αποφάσεις των ειρηνοδικείων, των μονομελών και των πολυμελών πρωτοδικείων, των εφετείων και του Αρείου Πάγου εφόσον δικάζει κατ' ουσίαν".

Η ανωτέρω διάταξη του άρθρου 538 Κ.Πολ.Δ., κατά το σκέλος της το οποίο αναφερόταν σε αποφάσεις του Αρείου Πάγου που δικάζει κατ' ουσίαν, ήταν αρχικώς ανεφάρμοστη. Τούτο διότι μετά την αντικατάσταση του άρθρου 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. με το άρθρο 31 παρ. 1 ν. 2172/1993 (του οποίου η ισχύς κατά το άρθρο 52 αυτού άρχισε από τις 16-12-1993) ο Άρειος Πάγος, αν αναιρούσε την προσβαλλόμενη απόφαση, παρέπεμπε την υπόθεση στο ίδιο ή σε άλλο δικαστήριο, ισόβαθμο και ομοειδές προς εκείνο που την εξέδωσε, με συνέπεια να μη δικάζει κατ' ουσίαν και να μην υπόκεινται σε αναψηλάφηση οι αποφάσεις του ως ακυρωτικού (Ολ.

Α.Π. 16/2003). Και ναι μεν στη συνέχεια, μετά την εκ νέου αντικατάσταση του άρθρου 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ. με το άρθρο 12 παρ. 4 ν. 4055/2012 (που σύμφωνα με το άρθρο 113 αυτού ίσχυε από τις 2-4-2012) αλλά και μετά τις μεταγενέστερες αντικαταστάσεις του με το άρθρο 65 παρ. 1 ν. 4139/2013 (που σύμφωνα με το άρθρο 104 αυτού ίσχυε από τις 20-3-2013) και με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο ν. 4335/2015 (που σύμφωνα με το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 4 αυτού ισχύει από 1-1-2016) ο Άρειος Πάγος μπορεί να δικάσει κατ' ουσίαν την υπόθεση στις αναφερόμενες σ' αυτήν περιπτώσεις και οι σχετικές αποφάσεις του υπόκεινται σε αναψηλάφηση.

Όμως εξακολουθεί να μην είναι παραδεκτή η αίτηση αναψηλάφησης κατ' αποφάσεως του Αρείου Πάγου που δημοσιεύθηκε μετά τις 16-12-1993 (αφότου άρχισε η ισχύς του ν. 2172/1993) και πριν από τις 2-4-2012 (αφότου άρχισε η ισχύς του ν. 4055/2012). Τέλος κατά τη διάταξη του άρθρου 547 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. "Πρόσθετοι λόγοι αναψηλάφησης ως προς τα ίδια κεφάλαια της απόφασης, όπως και εκείνα που αναγκαστικά συνέχονται μαζί τους, ασκούνται μόνο με ιδιαίτερο δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου προς το οποίο απευθύνεται η αναψηλάφηση και, αφού συνταχθεί έκθεση κάτω από αυτό, κοινοποιείται σε εκείνον κατά του οποίου στρέφεται η αναψηλάφηση, τριάντα ημέρες πριν από τη συζήτησή της".

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπό κρίση αίτηση ζητείται η αναψηλάφηση αφενός μεν της 557/2008 απόφασης του Αρείου Πάγου, η οποία δημοσιεύθηκε στις 18-3-2008 και απέρριψε την από 27-11-2006 αίτηση αναίρεσης της και ήδη αιτούσας κατά της 531/2006 απόφασης του Εφετείου Λαρίσης, αφετέρου δε της τελευταίας αυτής απόφασης (531/2006 του Εφετείου Λαρίσης).

Με αυτό το περιεχόμενο και αιτήματα η υπό κρίση αίτηση είναι, σύμφωνα με όσα έχουν εκτεθεί στη μείζονα σκέψη, απορριπτέα στο σύνολό της ως απαράδεκτη και ειδικότερα κατά μεν το μέρος της με το οποίο ζητείται η αναψηλάφηση της 557/2008 απόφασης του Αρείου Πάγου, διότι η προσβαλλόμενη απόφαση ως εκ του χρόνου δημοσιεύσεώς της (18-3-2008) δεν υπόκειται σε αυτό το ένδικο μέσο, κατά δε το μέρος της με το οποίο ζητείται η αναψηλάφηση της 531/2006 απόφασης του Εφετείου Λαρίσης, διότι για το παραδεκτό της έπρεπε να είχε ασκηθεί με δικόγραφο κατατιθέμενο στη γραμματεία του τελευταίου αυτού δικαστηρίου, το οποίο έχει εκδώσει την προσβαλλόμενη απόφαση και όχι ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου, όπως συνέβη εν προκειμένω (βλ.

την 3/16-6-2016 έκθεση καταθέσεώς της ενώπιον του αρμοδίου γραμματέως του Αρείου Πάγου). Περαιτέρω οι από 4-11-2016 πρόσθετοι λόγοι αναψηλάφησης κατά των ίδιων πιο πάνω αποφάσεων είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι για τους ίδιους λόγους που αναφέρθηκαν προηγουμένως αλλά και για τον επί πλέον λόγο ότι ασκήθηκαν εκπροθέσμως, αφού κατατέθηκαν στη γραμματεία αυτού του δικαστηρίου στις 4-11-2016 (βλ.

την 101/4-11-2016 πράξη καταθέσεώς τους ενώπιον της αρμοδίας γραμματέως του Αρείου Πάγου) και επιδόθηκαν στην καθ' ης την ίδια ημέρα (βλ. την 6606/4-11-2016 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών Ν. Μ., την οποία επικαλείται και προσκομίζει η αιτούσα), δηλαδή χωρίς την τήρηση της τασσόμενης από τη διάταξη του άρθρου 547 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

τριακονθήμερης προθεσμίας πριν από την αρμοδίως ορισθείσα δικάσιμο της υπόθεσης (15-11-2016).

Συνεπώς πρέπει να απορριφθούν η υπό κρίση αίτηση και οι πρόσθετοι λόγοι της και να καταδικασθεί η αιτούσα, λόγω της ήττας της, στη δικαστική δαπάνη της καθ' ης σύμφωνα με το σχετικό αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176 παρ. 1, 183 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-6-2016 αίτηση για αναψηλάφηση των 557/2008 και 531/2006 αποφάσεων του Αρείου Πάγου και του Εφετείου Λαρίσης αντίστοιχα, καθώς και τους από 4-11-2016 πρόσθετους λόγους αυτής.

Καταδικάζει την αιτούσα στη δικαστική δαπάνη της καθ' ης, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Ιανουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Φεβρουαρίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ