Supreme Court dismisses appeal against appellate judgment due to pending nullity objection period.

Απόφαση 244 / 2018 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 244/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Σακκά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αβροκόμη Θούα, Μιλτιάδη Χατζηγεωργίου και Κυριάκο Οικονόμου - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 27 Νοεμβρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ...", που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Πιπιλή. Της αναιρεσίβλητης: εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ", που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Νταλαχάνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-7-2013 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 13070/2015 του ίδιου Δικαστηρίου και 1357/2016 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-3-2017 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1περ. β' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή, δηλαδή απαιτείται η ύπαρξη τελεσίδικης αποφάσεως (άρθρο 321 ΚΠολΔ), κρίσιμος δε χρόνος από τον οποίο κρίνεται ο χαρακτήρας της αποφάσεως ως τελεσίδικης για την άσκηση κατ' αυτής αιτήσεως αναιρέσεως, είναι ο χρόνος της ασκήσεως της αιτήσεως αναιρέσεως με την κατάθεση του δικογράφου της στον αρμόδιο γραμματέα, όπως το άρθρο 495 παρ.1 του ίδιου Κώδικα ορίζει (ΟλΑΠ 18/2001, ΑΠ 31/2016, 179/2014).

Επομένως η ύπαρξη ερήμην αποφάσεως, δηλαδή αποφάσεως που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του (ΟλΑΠ 15/2001), ενεργοποιεί αμέσως τη δυνατότητα ασκήσεως απ' αυτόν ανακοπής ερημοδικίας κατά της ερήμην αποφάσεως (άρθρο 502 ΚΠολΔ), με συνέπεια, όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας, να αποκλείεται η άσκηση κατά της ερήμην αποφάσεως αιτήσεως αναιρέσεως, η οποία, αν παρά ταύτα ασκηθεί, είναι απορριπτέα αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ), εφ' όσον σε σχέση με την αναίρεση δεν υπάρχει διάταξη όμοια με τη διάταξη του άρθρου 513 παρ.1εδ.β' περ.β' ΚΠολΔ, που ορίζει ότι κατά των ερήμην αποφάσεων επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους, Αντιθέτως, δηλαδή, με την καθιερουμένη δι' αυτής της διατάξεως συμπόρευση των προθεσμιών της εφέσεως και της ανακοπής ερημοδικίας, η αναίρεση κατ' ερήμην αποφάσεως είναι επιτρεπτή μόνον εφόσον δεν συγχωρείται κατ' αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή αναλόγως έφεση (ΟλΑΠ 11/1998, ΑΠ 662/2006), δηλαδή καθιερώνεται η αρχή της διαδοχικής ασκήσεως των προβλεπόμενων ενδίκων μέσων.

Συνήθως η άσκηση απευθείας αναιρέσεως από τον ερημοδικασθέντα, δηλαδή κατά παράλειψη της ανακοπής ερημοδικίας και ενώ διαρκεί η προθεσμία της (άρθρο 503 ΚΠολΔ), υποδηλώνει σιωπηρή παραίτηση από το δικαίωμα ασκήσεως απ` αυτόν ανακοπής ερημοδικίας (άρθρο 299 ΚΠολΔ), η οποία είναι επιτρεπτή και έγκυρη, εφ' όσον όμως ο υπογράφων το δικόγραφο της αναιρέσεως έχει την ειδική προς τούτο πληρεξουσιότητα, όπως απαιτεί το άρθρο 98 περ.β' ΚΠολΔ (ΟλΑΠ 17/2013, ΑΠ 864/2017, 243/2017).

Εξ άλλου ενδέχεται να μη συντρέχουν στη συγκεκριμένη περίπτωση οι προϋποθέσεις του άρθρου 501 ΚΠολΔ για την άσκηση παραδεκτής και βάσιμης ανακοπής ερημοδικίας. Οι προϋποθέσεις όμως αυτές και γενικότερα οι προϋποθέσεις του κύρους της ανακοπής ερημοδικίας κρίνονται κυριαρχικά μόνον από το αρμόδιο γι` αυτή δικαστήριο και δεν ερευνώνται παρεμπιπτόντως από άλλο δικαστήριο, προκειμένου, σε περίπτωση ελλείψεως τους, να κριθεί παραδεκτή η αναίρεση κατά της ερήμην οριστικής απόφασης που ασκήθηκε κατά παράβαση της αρχής της διαδοχικής ασκήσεως των ένδικων μέσων (ΟλΑΠ 15/2001).

Το αυτό ισχύει και για τον αντίδικο του ερημοδικασθέντος διαδίκου ως προς την υπ` αυτού (αντιδίκου) ασκηθείσα αντίθετη έφεση, πλήττουσα, όπως και η άλλη, την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου ως προς την βασιμότητα, ολική ή μερική, της αγωγής. Και τούτο, διότι η εφετειακή αυτή απόφαση αποφαίνεται ουσιαστικά μόνο για την μία έφεση και έτσι δεν πρόκειται για οριστική απόφαση, με την οποία περατώνεται η όλη δίκη με βάση την ενώπιον του εφετείου, διά των εκατέρωθεν εφέσεων, καταχθείσα διαφορά (αφορώσα τον έλεγχο της ορθότητας της πρωτόδικης αποφάσεως), καθ' όσον η άλλη έφεση, εφ' όσον υπάρχει δυνατότητα άσκησης ανακοπής ερημοδικίας, παραμένει σε εκκρεμότητα (ΑΠ 609/2017, 181/1998).

Εν προκειμένω, από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα ακόλουθα : Η καθ' ης η παρούσα αίτηση εταιρία άσκησε την από 30.7.2013 αγωγή της, με την οποία ισχυρίσθη ότι η ειδικότερα αναφερομένη χρήση εκ μέρους της εναγόμενης των συγκεκριμένων επί … φαρμακευτικών προϊόντων σημάτων και εμπορικών ονομασιών, των οποίων η ενάγουσα είναι νόμιμη χρήστρια, είναι παράνομη και βλάπτει τη φήμη τους, ενώ, επιπλέον, στις ενέργειες αυτές η εναγόμενη προβαίνει με σκοπό να ανταγωνισθεί αθέμιτα την ενάγουσα ζήτησε δε τα αναφερόμενα σε αυτήν.

Επί της αγωγής εξεδόθη η υπ' αριθ. 13070/2015 απόφαση τού Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή, απαγορεύθηκε στην εναγομένη η χρήση φαρμακευτικών προϊόντων πού φέρουν συγκεκριμένη εμπορική ονομασία και υπεχρεώθη αυτή να καταβάλει στην ενάγουσα αποζημίωση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης πού υπέστη από την αντίθετη στα χρηστά ήθη συμπεριφορά της.

Επί αντιθέτων εφέσεων εκ μέρους των διαδίκων, εξεδόθη η προσβαλλομένη , ερήμην της αναιρεσείουσας( εκκαλούσας- εφεσιβλήτου)η οποία απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας λόγω της ερημοδικίας της. Από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει επίδοση της προσβαλλόμενης εφετειακής αποφάσεως στην αναιρεσείουσα, ώστε κατά το άρθρο 503 παρ.1, σε συνδυασμό και με το άρθρο 144 παρ.2 ΚΠολΔ, να αρχίσει γι` αυτήν, ως δικασθείσα στο Εφετείο ερήμην, η δεκαπενθήμερη προθεσμία προς άσκηση κατά της αποφάσεως αυτής ανακοπής ερημοδικίας.

Έτσι όμως η απόφαση αυτή υπόκειται εξακολουθητικά σε ανακοπή ερημοδικίας από την αναιρεσείουσα, οπότε, συμφώνως και προς τα εκτεθέντα στην μείζονα πρόταση, δεν συγχωρείται κατ` αυτής αναίρεση., Περαιτέρω, δεν προσκομίζεται ειδικό πληρεξούσιο του αναιρεσείοντος προς τον πληρεξούσιο δικηγόρο που υπογράφει το δικόγραφο της αναίρεσης που να παρέχει σ' αυτόν την εντολή παραιτήσεως από το δικαίωμα άσκησης ανακοπής ερημοδικίας κατά της ερήμην αποφάσεως, ούτε προεβλήθη συναφής ισχυρισμός.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση ως απαράδεκτη, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου, λόγω της ήττας της, στο Δημόσιο Ταμείο(άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί αυτή, ως ηττηθείσα, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2) όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-3-2017 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ.1357/2016 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Ιανουαρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 31 Ιανουαρίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ