244/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 244 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 244/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Δεκεμβρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ συζ. Ψ, το γένος Ζ, κατοίκου ...,η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Toυ αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αριστοτέλη Δαμασκηνό με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-1-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 144/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 333/2008 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 24-11-2008 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Ζώης ανέγνωσε την από 23-11-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ' αριθμ.... έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Καβάλας ..., με τις κάτω από αυτή από 02.04.2009 απόδειξη εγχειρίσεως δικογράφου και βεβαίωση, κατά το άρθρο 128 αρ. 4 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης από 24.11.2008 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 333/2008 απόφασης του Εφετείου Θράκης, με τις συνημμένες πράξεις κατάθεσης δικογράφου και ορισμού δικασίμου, και με κλήση για συζήτηση της υπόθεσης, κατά την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο του Δικαστηρίου τούτου (14.12.2009), επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως με θυροκόλληση στην αναιρεσείουσα, με επιμέλεια του αναιρεσιβλήτου, ο οποίος επισπεύδει τη συζήτηση. Από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά του Δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την παραπάνω δικάσιμο, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της από τη σειρά του πινακίου, δεν εμφανίστηκε ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, έστω με δήλωση, κατά το άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα. Επομένως, σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της αναιρεσείουσας.

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 του ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόσθηκε ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόσθηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των εκ μέρους του δικαστηρίου γενόμενων δεκτών πραγματικών περιστατικών και της υπαγωγής αυτών στον νόμο, ιδρύεται δε ο προκείμενος αναιρετικός λόγος, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Με τον λόγο αυτό ελέγχεται εάν υπήρξε σφάλμα στη μείζονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, είτε αυτή διατυπώνεται ρητά είτε εξυπονοείται, ή σφάλμα στην υπαγωγή της ελάσσονος πρότασης, την οποία συνιστούν οι πραγματικές παραδοχές, στη μείζονα πρόταση. Ωστόσο, ελλείψεις στη διατύπωση της μείζονος πρότασης, όπως η μη αναγραφή των νομικών διατάξεων και η μη παράθεση του περιεχομένου τους ή η μη ανάλυση του νοήματός τους, δεν ιδρύουν τον λόγο αυτό, αρκεί δε να υπάρχει κανόνας δικαίου, ο οποίος, με βάση τις πραγματικές παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, επάγεται την έννομη συνέπεια που αυτό δέχθηκε ως διατακτικό της απόφασής του.

Εξάλλου, όταν το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, για να είναι ορισμένος ο ίδιος λόγος δεν αρκεί να αναφέρεται στο αναιρετήριο το κατά την άποψη του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα του δικαστηρίου, αλλά πρέπει επί πλέον να αναφέρονται με πληρότητα οι ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, υπό τις οποίες και συντελέσθηκε η αποδιδόμενη πλημμέλεια, καθώς και να προσδιορίζεται το συγκεκριμένο σφάλμα που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, σε σχέση με την εφαρμογή ή τη μη εφαρμογή ουσιαστικής διάταξης νόμου και συνεπώς να αναφέρεται και η συγκεκριμένη ουσιαστική διάταξη νόμου που παραβιάσθηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο κατά το πρώτο σκέλος του αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια, ότι, με το να δεχθεί ως βάσιμη κατ'ουσίαν την περί διαζυγίου αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου για τον προβλεπόμενο από το άρθρο 1439 παρ.3 λόγο, όπως ίσχυε κατά τον κρίσιμο στην προκειμένη περίπτωση χρόνο, πριν δηλαδή την αντικατάσταση της παραγράφου αυτής με το άρθρο 14 του ν. 3719/08 (τετραετής διάσταση), εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε την εν λόγω ουσιαστικού δικαίου διάταξη.

Ο λόγος αυτός, ως πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αόριστος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ποιο, εν όψει των ουσιαστικών παραδοχών του Εφετείο, είναι το συγκεκριμένο νομικό σφάλμα στο οποίο αυτό υπέπεσε κατά την εφαρμογή της άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεως. Η περιεχόμενη στον ίδιο λόγο αιτίαση, ότι το Εφετείο "με παραδοχές αυθαίρετες, αντιφατικές και άκρως υποκειμενικές" δέχθηκε την αγωγή, ως λόγος από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι επίσης αόριστος, διότι, μολονότι αναφέρονται οι ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου, δεν καθορίζεται ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιέχει η προσβαλλόμενη απόφαση, ούτε πού έγκειται η αντίφαση των αιτιολογιών της.

Ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.8 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης. για το ότι το δικαστήριο παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα, ήτοι ουσιώδεις για την έκβαση της δίκης πραγματικούς ισχυρισμούς, θεμελιωτικούς αγωγής, ανταγωγής, ένστασης κλπ, δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό.

Για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αυτός πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο το περιεχόμενο του φερομένου ως μη ληφθέντος υπόψη ισχυρισμού, να καθορίζεται ο νόμιμος τρόπος που αυτός προβλήθηκε και ποια επίδραση ασκούσε στην έκβαση της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αποδίδεται στο Εφετείο επί λέξει η πλημμέλεια ότι "κατά της παραπάνω αγωγής του αναιρεσιβλήτου προέβαλα με την έφεσή μου τους σ' αυτήν αναλυτικά αναφερόμενους ισχυρισμούς (σελ έως και....) τους οποίους αγνόησε παντελώς και δεν τους έκρινε διόλου ή τους έκρινε αναιτιολόγητα και πρόχειρα ως μη νόμιμους και κατ'ουσίαν αβάσιμους..".

Ο λόγος αυτός είναι αόριστος, διότι δεν αναφέρεται ποιους ουσιώδεις ισχυρισμούς προέβαλε η αναιρεσείουσα, τους οποίους το Εφετείο, δεχόμενο την εναντίον της αγωγή, παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη. Για το ορισμένο του από το άρθρο 559 αρ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης για μη λήψη υπόψη από το δικαστήριο αποδεικτικών μέσων, πρέπει να εξειδικεύονται στο αναιρετήριο τα αποδεικτικά αυτά μέσα, να προσδιορίζεται το περιεχόμενό τους και το παραδεκτό της προσκομιδής τους και να αναφέρεται ότι έγινε επίκληση και προσκομιδή αυτών.

Εξ άλλου, από τον αριθμό 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ σε συνδυασμό με τα άρθρα 340, 561 και 600 ΚΠολΔ προκύπτει ότι ο λόγος αναίρεσης για παραβίαση των ορισμών του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, ιδρύεται αν παραβιασθούν οι ορισμοί του νόμου, με τους οποίους καθιερώνεται δεσμευτική αποδεικτική δύναμη ορισμένων αποδεικτικών μέσων και όχι όταν το δικαστήριο, εκτιμώντας ελεύθερα τα αποδεικτικά μέσα, όπως στο διαζύγιο κατά το άρθρο 600 ΚΠολΔ, προσδίδει σε ορισμένα από αυτά μεγαλύτερη ή μικρότερη αξιοπιστία Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αποδίδονται στο Εφετείο οι αιτιάσεις ότι α) "δεν έλαβε καθόλου υπόψη παρ' όλο που γίνεται επίκληση των εγγράφων και λοιπών αποδεικτικών μέσων..." β) "...πρόχειρα και αντιφατικά η προσβαλλόμενη δέχθηκε τα έγγραφα που προσκόμισε ο αναιρεσίβλητος και κατέληξε εν συνεχεία εσφαλμένα και αναιτιολόγητα πρέπει να στην πειστικότητα της κατάθεσης της μάρτυρα απόδειξη...".

Ο λόγος ως προς το πρώτο σκέλος του από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αόριστος διότι δεν αναφέρονται τα αποδεικτικά μέσα τα οποία παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη το Εφετείο, ως προς το δεύτερο δε σκέλος του από τον αριθμό 12 του ίδιου άρθρου, είναι απαράδεκτος. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24.11.2008 αίτηση της Χ συζ. Ψ, το γένος Ζ, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 333/2008 απόφασης του Εφετείου Θράκης Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου από ευρώ δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιανουαρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 8 Φεβρουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ