243/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 243 / 2015 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 243/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Χριστόφορο Κοσμίδη, Δημήτριο Κόμη, Απόστολο Παπαγεωργίου και Παναγιώτη Κατσιρούμπα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Νοεμβρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Τoυ αναιρεσείοντος: Οργανισμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΑΙΓΑΛΕΩ" που εδρεύει στο Αιγάλεω νομίμως εκπροσωπούμενου, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πάτρα με δήλωση του άρθρου 242 παρ 2 ΚΠολΔ, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις

Του αναιρεσίβλητου: Ε. Κ. του Β., δικηγόρου, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Δούκα και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-12-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 214/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 972/2014 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 22-7-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Απόστολος Παπαγεωργίου διάβασε την από 7 Νοεμβρίου 2014 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Επειδή, κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο Δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση, γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή αποτελεί εκδήλωση της αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με βάση τα πραγματικά γεγονότα και τους ισχυρισμούς που τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου της ουσίας από τους διαδίκους. Περαιτέρω, από τα άρθρα 591 παρ.1β, 66 παρ.1, 115 παρ.3 και 256 παρ.1δ` ΚΠολΔ προκύπτει ότι στη διαδικασία των εργατικών διαφορών, κατά την οποία δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση προτάσεων ενώπιον του μονομελούς πρωτοδικείου, οι διάδικοι οφείλουν να προτείνουν όλους τους αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς τους, προφορικά κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο και επιπλέον οι ισχυρισμοί αυτοί πρέπει να καταχωρισθούν στα πρακτικά με συνοπτική έκθεση των γεγονότων που τους θεμελιώνουν. Από την δεύτερη των ως άνω διατάξεων προκύπτει, ότι η προφορική πρόταση των ισχυρισμών πρέπει να προκύπτει από τη σχετική σημείωση στα πρακτικά και δεν επιτρέπεται έμμεση συναγωγή της προτάσεως αυτών, είτε από το περιεχόμενο των ακολούθως καταχωρουμένων μαρτυρικών καταθέσεων, είτε από το περιεχόμενο των υποβαλλομένων εγγράφων προτάσεων (Ολ ΑΠ 2/2005, ΑΠ 9/2014, ΑΠ 450/2013, ΑΠ 341/2011). Ειδικότερα, αν προσβάλλεται, για τον παραπάνω λόγο, απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου, θα πρέπει ο ισχυρισμός που δεν αξιολογήθηκε να είχε προταθεί παραδεκτά στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και να επαναφέρθηκε παραδεκτά (με λόγο εφέσεως ή αναλόγως, κατά το άρθρο 240 ΚΠολΔ με τις προτάσεις) στο δεύτερο βαθμό και να αναφέρεται αυτό στο αναιρετήριο, εκτός αν υπάγεται στις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ (Ολ ΑΠ 43 /1990) ή να πρόκειται για ισχυρισμό που παραδεκτά, κατά το άρθρο 527 ΚΠολΔ προτάθηκε για πρώτη φορά στην κατ` έφεση δίκη, με την επίκληση των προϋποθέσεων της βραδείας προβολής του (ΑΠ 9/2014). Περαιτέρω, ο από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στη θεμελίωση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, καθώς και οι κύριοι ή πρόσθετοι λόγοι εφέσεως, που αφορούν σε αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς. Για να ιδρυθεί ο λόγος αυτός, πρέπει ο ισχυρισμός να έχει προταθεί ενώπιον του δικαστηρίου, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, να είναι νόμιμος και να ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης (λυσιτελής). Έτσι, δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης η παράλειψη του δικαστηρίου να απαντήσει σε ισχυρισμό μη νόμιμο ή αλυσιτελή (ΑΠ 298/2012). Τέλος τα περιστατικά της παραδεκτής προβολής ενώπιον του δικαστηρίου της ουσίας του αυτοτελούς ισχυρισμού ,ο οποίος φέρεται ότι παρά το νόμο δεν λήφθηκε υπόψη ,πρέπει να εκτίθενται στην αίτηση αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ουσιώδη ισχυρισμό του ότι: <<όταν ο αναιρεσίβλητος κατέθεσε τους πίνακες των αμοιβών του στην αρμόδια Υπηρεσία του Δήμου Αιγάλεω, σχετικά με τις εν λόγω υποθέσεις συμπεριέλαβε μόνο τις αμοιβές του που προέκυπταν από τα γραμμάτια προείσπραξης δικηγορικής αμοιβής, αποδεχόμενος ως αμοιβή του τα εν λόγω ποσά αμοιβών. Αντίθετα με την ένδικη αγωγή του αιτείται να πληρωθεί ποσοστό επί του ποσού της αγωγής που αφορά στην υπόθεση του Ν. Μ., το οποίο, κατά τους .προταθέντες ισχυρισμούς του Δήμου Αιγάλεω, είναι προφανώς εξογκωμένο καθώς αιτείται το ποσό των εκατόν πενήντα χιλιάδων ευρώ (150.000)>>. Ο ισχυρισμός αυτός είναι απαράδεκτος, καθόσον ο αναιρεσείων δεν επικαλείται στην αναίρεσή του ότι είχε προβληθεί παραδεκτά στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, με συνοπτική ανάπτυξη και καταχώρηση στα πρακτικά ή ότι είχε γίνει επίκληση συνδρομής των προϋποθέσεων του άρθρου 527 ΚΠολΔ για τη βραδεία παραδεκτή προβολή του ενώπιον του Εφετείου. 2. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου (ημεδαπού ή αλλοδαπού) στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοσθεί ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ ΑΠ 7/2006, 4/2005). Με το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου) ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή αν αγωγή, ένσταση κ.λπ. ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απερρίφθη ή έγινε δεκτή κατ' ουσία (Ολ ΑΠ 10/2011, 2/2013). Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον δεύτερο και τρίτο λόγους της αναίρεσης , από το άρθρ. 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια της παραβιάσεως ουσιαστικών διατάξεων του νόμου και ειδικότερα, με τον μεν δεύτερο της διάταξης του άρθρου 125 του Κώδικα Δικηγόρων, με τον δε τρίτο της διάταξης του άρθρου 102 του Κώδικα Δικηγόρων, γιατί με την προσβαλλομένη απόφαση απέρριψε τους σχετικούς ισχυρισμούς του που είχαν προτείνει με λόγους έφεσης. Ειδικότερα : Με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια της παραβιάσεως της διάταξης του άρθρου 125 του Κώδικα Δικηγόρων, γιατί <<η αμοιβή του αναιρεσιβλήτου για την άσκηση της με αριθμό καταθ. 4226/2006 έφεσης του Δήμου Αιγάλεω κατά της υπ' αριθμ. 1822/2008 απόφασης του Τριμελούς Διοικητικού πρωτοδικείου Αθηνών ,που αφορά στην υπόθεση του Ν. Μ. δεν υπολογίζεται σε ποσοστό 2% επί του αιτουμένου ποσού από τον αντίδικο αλλά με αυτοτελή αμοιβή>>. Με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια της παραβιάσεως της διάταξης του άρθρου 102 του Κώδικα Δικηγόρων, γιατί <<σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 102 του Κώδικα περί Δικηγόρων, ο νομοθέτης ορίζει ότι, όταν το αίτημα της αγωγής είναι προφανώς εξογκωμένο, όπως συμβαίνει σε ύλες τις υποθέσεις που αναφέρονται στο υπό στοιχείο Δ της ενδίκου αγωγής του αναιρεσιβλήτου, τότε η επί ποσοστού υπολογιζόμενη αμοιβή δεν υπολογίζεται επί του προφανώς εξογκωμένου ποσού, αλλά επί μικρότερου, το οποίο σε κάθε περίπτωση μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης, έχει οριστεί από το δικαστήριο, εν προκειμένω, από το Τριμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών>>. Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι απαράδεκτοι, καθόσον ο αναιρεσείων δεν επικαλείται στην αναίρεσή του ότι είχαν προβληθεί παραδεκτά στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, με συνοπτική ανάπτυξη και καταχώρηση στα πρακτικά ή ότι είχε γίνει επίκληση συνδρομής των προϋποθέσεων του άρθρου 527 ΚΠολΔ για τη βραδεία παραδεκτή προβολή τους ενώπιον του Εφετείου. Μετά απ` αυτά πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης στο σύνολό της και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων Δήμος στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, μειωμένα όμως σύμφωνα με το άρθρο 281 παρ. 2 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του Ν. 3463/2006, κατά τα αναφερόμενα στο διατακτικό

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-7-2014 αίτηση για αναίρεση της 972/2014 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου τα οποία ορίζει σε πεντακόσια (500) ευρώ

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Φεβρουαρίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Μαρτίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ