243/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 243 / 2013 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 243/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Δημήτριο Μουστάκα, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Θ. Σ. του Κ., κατοίκου ..., 2) Μ. Χ. του Δ., κατοίκου ..., 3) Ε. Σ. του Χ., κατοίκου ..., 4) Δ. Χ. του Α., κατοίκου ..., οι οποίοι παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Ελευθερίου Παπαδημητρίου και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΦΙΛΙΠΣ ΕΛΛΑΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΗΛΕΚΤΡΟΤΕΧΝΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ, ΦΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Γραβιά και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/1/2007 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 417/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6428/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 12/6/2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Αθηναίος ανέγνωσε την από 24/12/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη και των δύο λόγων της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από το συνδυασμό της διατάξεως του άρθρου 566 παρ.1 του Κ.Πολ.Δ., σύμφωνα με την οποία το έγγραφο της αναιρέσεως, εκτός από τα άλλα στοιχεία που αναφέρονται σ' αυτό, πρέπει να περιέχει και τους λόγους της αναιρέσεως και της διατάξεως του άρθρου 577 παρ.2 του ίδιου Κώδικα, σύμφωνα με την οποία αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή η αναίρεση, ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως, προκύπτει ότι είναι απαράδεκτη η αναίρεση η οποία δεν περιέχει λόγο αναιρέσεως, αν δε η αναίρεση στρέφεται κατά περισσοτέρων αναιρεσιβλήτων, είναι απαράδεκτη ως προς εκείνους ως προς τους οποίους δεν περιέχει λόγο αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση με την από 12-6-2009 αίτηση ζητείται από τους αναιρεσείοντες, τέσσερις τον αριθμό, η αναίρεση της 6428/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, με την οποία απερρίφθη η έφεση αυτών κατά της 417/2009 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών με την οποία απορρίφθηκε η ένδικη αγωγή τους κατά της αναιρεσίβλητης, και των μεν πρώτου, τρίτου και τέταρτου απ' αυτούς, ως αβάσιμη κατ' ουσία, λόγω μη αποδειχθείσης αδικοπραξίας, τελεσθείσας σε βάρος τους, εκ μέρους των οργάνων της ως άνω αναιρεσίβλητης, του δε δεύτερου ως παραγεγραμμένη, σύμφωνα με το άρθρο 937 ΑΚ. Πλην όμως, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της αναίρεσης, ο ανωτέρω δεύτερος αναιρεσείων, Μ. Χ., ως προς τον οποίο απορρίφθηκε η αγωγή τους ως παραγεγραμμένη, λόγω παρόδου πενταετίας από τότε που αυτός, ως παθών, έμαθε για τη ζημιά του και για τον υπόχρεο προς αποζημίωση, σύμφωνα με το άρθρο 937 ΑΚ, όπως αμέσως παραπάνω προαναφέρθηκε, δεν παραθέτει κανένα σχετικό λόγο αναίρεσης που να αρμόζει στο πρόσωπό του και την έναντι αυτού τύχη της έφεσής του. Επομένως ως προς αυτόν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη.

Επειδή, οι λόγοι των αριθμών 1εδ.α και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ιδρύονται, ο μεν πρώτος, αν το δικαστήριο της ουσίας προέβη σε εσφαλμένη ή μη υπαγωγή των πραγματικών διαπιστώσεων του στο εννοιολογικό περιεχόμενο του εν λόγω κανόνα, ο δε δεύτερος, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας δεν περιέχονται καθόλου ή δεν περιγράφονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής του εφαρμοσθέντος κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρισίμων πραγματικών γεγονότων, όχι όμως όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του συναχθέντος από αυτές και με σαφήνεια διατυπωμένου αποδεικτικού πορίσματος. Η θεμελίωση του τελευταίου λόγου προϋποθέτει ελλείψεις σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όπως είναι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που συνθέτουν την ιστορική βάση και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως. Δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογιών όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές μεν αλλά πλήρεις αιτιολογίες.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο Αθηνών, κρίνοντας ύστερα από έφεση των εκ των αναιρεσειόντων, πρώτου, τρίτου και τέταρτου, επί αγωγής αυτών κατά της αναιρεσίβλητης και με αντικείμενο την υποχρέωση καταβολής αποζημίωσης σ' αυτούς λόγω αδικοπραξίας της δεύτερης, δέχθηκε μεταξύ των άλλων και σε σχέση με τη συμπληρωματική σύνταξη που διεκδικούσαν να λάβουν αυτοί από την ασφαλιστική εταιρία με την οποία είχε συμβληθεί η αναιρεσίβλητη, με ασφαλιζόμενους τους εργαζομένους σ' αυτή, μεταξύ των οποίων και τους αναιρεσείοντες, και απώλεσαν οι τελευταίοι λόγω της ως άνω αδικοπραξίας της (αναιρεσίβλητης), τα εξής: "...

Συνοψίζοντας όλα τα ανωτέρω, συνάγεται ότι, παρά τας περί αντιθέτου ισχυρισμούς των εναγόντων, δεν υφίσταται εκ μέρους της εναγομένης παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης, ούτε και υποχρέωση αυτής από διαμορφωθείσα στον εργασιακό χώρο, λόγω μακροχρονίου και ομοιομόρφου χειρισμού του θέματος, πρακτική επιχειρησιακή συνήθεια, για την χορήγηση πρόσθετης (συμπληρωματικής) σύνταξης στη παραπάνω κατηγορία εργαζομένων.

Επομένως, εκτός του ότι η παράλειψη της εναγομένης να υποδείξει εγγράφως προς την ασφαλιστική επιχείρηση να καταβάλει στους ενάγοντες, κατά την αποχώρησή τους, το ποσό που αντιστοιχούσε στη πρόσθετη (συμπληρωματική) σύνταξη, δεν συνιστά παραβίαση της από το άρθρο 288 του ΑΚ απορρέουσας αρχής της ισότητας (ίσης μεταχείρισης) εις βάρος των εναγόντων ή κατάχρηση δικαιώματος κατά την έννοια του 281 του ΑΚ, ούτε, επιπλέον, η παροχή αυτή φέρει τον χαρακτήρα της γενικής, ομοιόμορφης και μακρόχρονης επιχειρησιακής πρακτικής, η αποδοχή της οποίας από τους εργαζομένους θα δημιουργούσε και θα στήριζε, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, αντίστοιχη συμβατική δέσμευση της εργοδότριας εταιρείας από την ίδια την σύμβαση εργασίας, από κανένα στοιχείο της δικογραφίας δεν αποδείχθηκε ότι η εναγομένη παρέλειψε με πρόθεση να υποδείξει στην άνω ασφαλιστική επιχείρηση να χορηγήσει στους ενάγοντες την συμπληρωματική σύνταξη, που προβλέπεται από το εδ.

β του προγράμματος ΙΙ του άνω ασφαλιστηρίου συμβολαίου, ήτοι ότι ενήργησε αμελώς, άλλως δολίως και κατά συνέπεια δεν αποδείχθηκε παράνομη συμπεριφορά αυτής. Ειδικότερα, ουδείς εκ των μαρτύρων των διαδίκων αναφέρει συγκεκριμένα περιστατικά, από τα οποία να προκύπτει βούληση των φυσικών προσώπων της εναγομένης να προκαλέσουν ζημία στους ενάγοντες και κατά συνέπεια, εφόσον ήταν στη διακριτική της ευχέρεια και στην αποκλειστικά δική της επιλογή η καταβολή της οικειοθελούς συμπληρωματικής σύνταξης σε συγκεκριμένα πρόσωπα, ανάλογα με την συμπεριφορά και την ιδιαίτερη αποδοτικότητά τους, η επικαλούμενη υπαίτια και παράνομη παράλειψη αυτής να ενεργήσει, σύμφωνα με το άρθρο 4 του άνω ομαδικού ασφαλιστηρίου συμβολαίου, δεν θεμελιώνει παράνομη και αδικοπρακτική συμπεριφορά εις βάρος των εναγόντων, κατά την έννοια του άρθρου 914επ.

του ΑΚ". Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παρεβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 281, 288, 361 και 914 ΑΚ, τις οποίες ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε, διέλαβε δε πλήρεις και σαφείς, χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή εφαρμογή των προαναφερθεισών ουσιαστικού δικαίου διατάξεων.

Επομένως, πρέπει να απορριφθούν οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της αίτησης αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 κατ' ορθή υπαγωγή και όχι και του αριθμού 11γ ο δεύτερος, του άρθρου 559 ΚΠολΔ, οι οποίοι προβάλλονται από τους πρώτο, τρίτο και τέταρτο από τους αναιρεσείοντες, ως αβάσιμοι όλες δε οι λοιπές αιτιάσεις που αναφέρονται στην έλλειψη αξιολόγησης των αποδεικτικών μέσων (εγγράφων, μαρτύρων, ένορκης βεβαίωσης) και που υπό το πρόσχημα της έλλειψης νόμιμης βάσης, πλήττουν κατ' ουσίαν την αναιρετικά ανέλεγκτη εκ τίμηση των αποδείξεων του δικαστηρίου της ουσίας, είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες .

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-6-2012 αίτηση για αναίρεση της 6428/ 2011 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Ιανουαρίου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Φεβρουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ