242/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 242 / 2013 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 242/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Πατινίδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Δημήτριο Μουστάκα, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Θ. Ρ. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Λάμπρου Μακρυγιάννη και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ" Α.Ε., τελούσας υπό ειδική εκκαθάριση, που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Μάριο Παναγιωτόπουλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19/7/2006 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2608/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 138/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 11/4/2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Αθηναίος ανέγνωσε την από 24/12/2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη και των δύο λόγων της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τα άρθρα 339 και 352 παρ.1 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι, δικαστική είναι όχι κάθε ομολογία, αλλά εκείνη που γίνεται ενώπιον του δικαστηρίου από τον αντίδικο εκείνου που φέρει το βάρος επίκλησης και απόδειξης του αμφισβητούμενου και επιβλαβούς για τον ομολογούντα γεγονότος με σκοπό αποδοχής του και είναι σαφής και ορισμένη.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το πρώτο λόγο αναίρεσης, από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων ψέγει την προσβαλλομένη απόφαση, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του δικαστική ομολογία της αντιδικής του, αναιρεσίβλητης, που έγινε με τις πρωτόδικες προτάσεις της και συγκεκριμένα στις σελίδες 17 και 18 αυτών (παρ.Β.β.2)και συνίστατο στην παραδοχή από μέρους της ότι δεν διέπραξε σε βάρος της το αδίκημα της υπεξαίρεσης, ειδικότερα δε ανέφερε αυτή στις ως άνω προτάσεις της τα εξής: "Ο αντίδικος επιχείρησε να πείσει περί κατηγορίας της Τράπεζας εναντίον του για υπεξαίρεση.

Όμως από τα ανωτέρω έγγραφα προκύπτει ότι κλήθηκε σε απολογία και του επιβλήθηκε η ποινή της απόλυσης....α)για πλήθος διορθώσεων και παραποιήσεων παραστατικών....β)για εικονικές πιστώσεις...γ)για τους συμψηφισμούς στις πραγματοποιούμενες αντιλογιστίκες πιστώσεις,...δ)για τη συμμετοχή του ως φυσικού αυτουργού ή και συνεργού του Γ.

Δ. στο αδίκημα της υπεξαίρεσης...ποσού 3.957,31 Ε...ε)για τη συμμετοχή του ως φυσικού αυτουργού ή και συνεργού του Γ. Δ. στο αδίκημα της υπεξαίρεσης...ποσού 83.340Ε...στ) για παράλειψη διενέργειας κατά τα έτη 1997 εώς 2002 της προβλεπόμενης συμφωνίας......Επομένως κατηγορήθηκε ο αντίδικος για τα έτη 1997-2002 και για σωρεία υπηρεσιακών παραπτωμάτων και όχι για τον λόγο που επικαλείται....Εάν αυτή την ομολογία της αναιρεσίβλητης, την οποία επικαλέσθηκε ο αναιρεσείων με τις προτάσεις του κατά τη συζήτηση ενώπιον του Εφετείου, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, την λάμβανε υπόψη το ως άνω δικαστήριο θα κατέληγε σε αποδεικτικό πόρισμα αντίθετο απ' αυτό που κατέληξε, δεχθέν ότι ορθώς τα πειθαρχικά όργανα της αναιρεσίβλητης του επέβαλαν την πειθαρχική ποινή της οριστικής απόλυσης.

Ο λόγος όμως αυτός της αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, γιατί τα αμέσως αναφερόμενα στις πρωτόδικες προτάσεις της αναιρεσίβλητης, και ιδίως η φράση "Επομένως κατηγορήθηκε ο αντίδικος για τα έτη 1997-2002 και για σωρεία υπηρεσιακών παραπτωμάτων και όχι για τον λόγο που επικαλείται" δεν συνιστούν σε καμία περίπτωση ομολογία αυτής (αναιρεσίβλητης) ότι ο αναιρεσείων δεν τέλεσε σε βάρος της το αδίκημα της υπεξαίρεσης, αλλά αντιθέτως από όλη των ανωτέρω περικοπή προκύπτει ευθέως ότι η αναιρεσίβλητη θεωρεί τον αναιρεσείοντα και υπαίτιο διάπραξης σε βάρος της του αδικήματος της υπεξαίρεσης, είτε ως φυσικό αυτουργό είτε ως συνεργό του Γ.

Δ.. Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δικ. η απόφαση υπόκειται σε αναίρεση για έλλειψη νόμιμης βάσεως και όταν περιέχονται σε αυτή αντιφατικές αιτιολογίες, οπότε δεν προκύπτει ποια περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας για να στηρίξει το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως, ώστε να είναι δυνατός ο έλεγχος αν σωστά εφάρμοσε τον ουσιαστικό νόμο. 'Όταν όμως στη προσβαλλόμενη απόφαση υπάρχουν δύο ή περισσότερες αιτιολογίες, που διατυπούμενες επαλλήλως ή επικουρικώς, στηρίζουν αυτοτελώς η καθεμία το διατακτικό της και αντιφάσκουν μεταξύ τους, δεν ιδρύεται, κατά την αληθινή έννοια της παραπάνω διατάξεως, ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναιρέσεως, διότι το διατακτικό στηρίζεται όχι σε όλες συγχρόνως τις αιτιολογίες, αλλά μόνο στη μία από αυτές και μάλιστα πρωτίστως στην κυρία και επικουρικώς στις λοιπές.

Το ίδιο δε ισχύει και ως προς τον από την ίδια διάταξη λόγο αναιρέσεως για ανεπαρκείς αιτιολογίες, όταν ο λόγος αυτός στηρίζεται σε ασάφεια που δημιουργεί η σύγχρονη, από τις περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες, λήψη υπόψη των περιστατικών που στηρίζουν το διατακτικό, οπότε δεν ιδρύεται λόγος αναιρέσεως για ανεπαρκείς αιτιολογίες αν, χωριστά για κάθε μία των επαλλήλων αιτιολογιών, δεν προκύπτει ασάφεια των δεκτών γενομένων αντιστοίχως περιστατικών.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα, ως προς το είδος της συμμετοχής του αναιρεσείοντος στη διαπραχθείσα σε βάρος της αναιρεσίβλητης υπεξαίρεσης:"Την 13-4-2006 κοινοποιήθηκε στον ενάγοντα η 2/29-3-2006 απόφαση του Δευτεροβαθμίου Πειθαρχικού Συμβουλίου της εναγομένης με την οποία απορρίφθηκε η από 27-10-2005 έφεση του κατά της 6/27-9-2005 απόφασης του Πρωτοβαθμίου Πειθαρχικού Συμβουλίου της εναγομένης με την οποία του επιβλήθηκε η ποινή της οριστικής απόλυσης.

Η ποινή αυτή του είχε επιβληθεί επειδή διαπιστώθηκε από τα αρμόδια όργανα επιθεώρησης της εναγομένης (βλ.το από 15-9-2005 εμπιστευτικό έγγραφο της Α. Γ. Ελέγκτριας Β' της εναγομένης Τράπεζας με θέμα "πειθαρχική υπόθεση του Τμημ. Β'Θ. Ρ. ...") ότι κατά το χρονικό διάστημα που υπηρετούσε ως Προϊστάμενος του Γραφείου Χρηματ.Α.Τ.Μ's Μεγάλων Πελατών του Τμήματος Διακίνησης Χρημάτων και Αξιών του Κεντρικού Καταστήματος, ευθύνεται α)....,β)...,γ)...,δ)για τη συμμετοχή του ως φυσικού αυτουργού ή και συνεργού του Γ.

Δ. στο αδίκημα της υπεξαίρεσης χαρτονομισμάτων συνολικού ποσού 3.957,31Ε από τα κιβωτίδια των Α.Τ.Μ's κατά τις επιτόπιες επισκέψεις που πραγματοποιούσε για τη ταμειακή εξυπηρέτησή τους, ε)για τη συμμετοχή του ως φυσικού αυτουργού ή και συνεργού του Γ. Δ. στο αδίκημα της υπεξαίρεσης 83.340 Ε, από Α.Τ.Μ's καθώς και την εκτέλεση όλων των αντικανονικών πράξεων και εγγραφών που πραγματοποιήθηκαν με στόχο την απόκρυψη των αντικανονικών χρεωπιστώσεων του λογαριασμού διαθεσίμων των εμπλεκομένων Α.Τ.Μ's, των αδικαιολογήτων χρεώσεων του λογαριασμού της Τράπεζας της Ελλάδος και της υπεξαίρεσης όλων των σχετικών παραστατικών, Ταμείου & Λογιστηρίου με αποτέλεσμα η Τράπεζα να υποστεί οικονομική ζημία αντίστοιχη των προαναφερομένων ποσών....".Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε ότι, μεταξύ άλλων πράξεων και οι ανωτέρω ήταν τέτοιας βαρύτητας που δικαιολογούν την επιβολή σε βάρος του αναιρεσείοντος της πειθαρχικής ποινής της οριστικής απόλυσης, και ακολούθως αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση κατ'αποδοχή σχετικού λόγου έφεσης, που έκρινε ότι οι προαναφερθείσες αποφάσεις των Πειθαρχικών Οργάνων της αναιρεσίβλητης ήσαν άκυρες, απέρριψε την ένδικη αγωγή.

Με βάση αυτές τις παραδοχές το Εφετείο διέλαβε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή εφαρμογή του άρθρου 281 ΑΚ, υπό την έννοια της μη υπέρβασης των ορίων που τίθενται απ'αυτό, δεν υφίσταται δε αντίφαση ή ασάφεια από το ότι αναφέρεται στην προσβαλλομένη ότι ο αναιρεσείων ευθύνεται για την υπεξαίρεση σε βάρος της αναιρεσίβλητης των διαλαμβανομένων σ'αυτή ποσών ως φυσικός αυτουργός ή και ως συνεργός του Γ.

Δ., αφού η δεύτερη αιτιολογία εκ τίθεται στην ως άνω προσβαλλομένη απόφαση επικουρικώς σε σχέση με την πρώτη, κάθε μια δε από αυτές στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της (προσβαλλομένης). Επομένως, πρέπει να απορριφθεί και ο δεύτερος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ,ως αβάσιμος, καθώς και αυτή (αίτηση αναίρεσης) στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-45-2012 αίτηση για αναίρεση της 138/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων(1800)ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Ιανουαρίου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Φεβρουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ