239/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 239 / 2019 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Aριθμός 239/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Πέτρο Σαλίχο, Ιωάννη Φιοράκη, Παρασκευή Καλαϊτζή - Εισηγήτρια και Γεώργιο Παπανδρέου Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 7η Νοεμβρίου 2018 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δήμου Πετρούπολης Αττικής, νομίμως εκπροσωπουμένου, που εδρεύει στην Πετρούπολη Αττικής και εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Κωνσταντίνο Μανωλόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. Της αναιρεσίβλητης: Α. Α. του Κ. κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Νικόλαο Σταθόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 26-1-2010 και 14-9-2010 αντίθετες αγωγές του ήδη αναιρεσείοντος και της ήδη αναιρεσίβλητης αντίστοιχα, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4869/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 3198/2015 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1-6-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 974,1041,1043,1045 ΑΚ, προκύπτει ότι, για την κτήση της κυριότητος ακινήτου, με τακτική μεν χρησικτησία (1041 ΑΚ), απαιτείται άσκηση νομής με καλή πίστη και νόμιμο ή νομιζόμενο τίτλο για μία δεκαετία, με έκτακτη δε χρησικτησία (1045 ΑΚ) απαιτείται άσκηση νομής επί συνεχή εικοσαετία με την δυνατότητα σε αμφότερες τις περιπτώσεις, συμφώνως προς το άρθρο 1051 ιδίου κώδικος, εκείνου που απέκτησε την νομή αυτού με καθολική ή με ειδική διαδοχή να συνυπολογίσει στον χρόνο της δικής του νομής και τον χρόνο νομής του δικαιοπαρόχου του. Άσκηση νομής, προκειμένου για ακίνητο, συνιστούν εμφανείς υλικές ενέργειες επάνω σ'αυτό που προσιδιάζουν στην φύση και τον προορισμό του, με τις οποίες εκδηλώνεται η βούληση του νομέως να το εξουσιάζει. Τέτοιες πράξεις νομής είναι, ( μεταξύ άλλων) η επίβλεψη, η φύλαξη, ο καθαρισμός, η οριοθέτηση του ακινήτου, η προστασία του από επεμβάσεις τρίτων κ.ο.κ. Περαιτέρω, διάνοια κυρίου είναι η βούληση του προσώπου να εξουσιάζει το πράγμα με πρόθεση κυριότητος, ως κύριος.

ΙΙ. Κατ' άρθρ. 75 παρ. 26 του Δημοτικού Κώδικος, κυρωθέντος υπό του ν.3463/2006, όπως η εν λόγω παράγραφος προστέθηκε με το άρθρ. 94 παρ., 1 ν. 3852/2010 (ΦΕΚ Α 87/7-6-2010), συμπληρώθηκε δε με την παρ. 10η αρθρ. 18 ν.3870/2010 (ΦΕΚ Α 138/9-8-2010) και συμφώνως προς αυτήν άρχισε να ισχύει από 1-1-12011, ως προς τις προβλεπόμενες σε αυτήν (παρ. 26) πρόσθετες αρμοδιότητες που απονέμονται στους δήμους, τοιαύτες (πρόσθετες, ως άνω αρμοδιότητες) είναι: "Η μέριμνα, σύμφωνα με τις ισχύουσες πυροσβεστικές διατάξεις, για την τήρηση των υποχρεώσεων καθαρισμού από τους ιδιοκτήτες νομείς και επικαρπωτές των οικοπεδικών και λοιπών ακαλύπτων χώρων, που βρίσκονται εντός πόλεων, κωμοπόλεων και οικισμών και σε απόσταση μέχρι 100 μέτρων από τα όριά τους, καθώς και η υποχρέωση αυτεπάγγελτου καθαρισμού από τους δήμους, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης των υπόχρεων. Σε βάρος εκείνων που δεν συμμορφώνονται επιβάλλεται πρόστιμο πενήντα (50) λεπτών ανά τετραγωνικό μέτρο του οικείου χώρου, το οποίο και αποτελεί έσοδο του οικείου δήμου, βεβαιούται εις βάρος του η ισόποση σχετική δαπάνη του δήμου προς καθαρισμό και υποβάλλεται μήνυση για το αδίκημα του άρθρου 433 του Ποινικού Κώδικα".

ΙΙΙ. Ο από τον αρ.1 του αρθρ. 559 Κ.Πολ.Δ λόγος αναιρέσεως, για ευθεία παράβαση κανόνος ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοσθεί ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν έπρεπε καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνος δικαίου για την επέλευση της απαγγελθείσης έννομης συνέπειας ή την άρνησή της. Προσέτι, κατά τον αρ. 19 του ιδίου άρθρου, η απόφαση στερείται νομίμου βάσεως όταν στην ελάσσονα πρότασή της δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ζητήματος και, έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνος ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

ΙV. Οι παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, επιτρεπτώς επισκοπούμενες, έχουν ως ακολούθως: Επίδικο είναι ένα ακίνητο (οικόπεδο), που βρίσκεται εντός του εγκεκριμένου σχεδίου πόλεως του Δήμου Πετρούπολης, εντός του Ο.Τ. 34, επί της οδού …, επί της οποίας φέρει τον αριθμό 5. Εχει έκταση 269 τ.μ. και εμφαίνεται με τα αλφαβητικά στοιχεία Α-Β-Γ-Δ-Ε-Ζ-Η-Α στο από Οκτωβρίου 2007 τοπογραφικό διάγραμμα της Α.

Ξ., υπαλλήλου των τεχνικών υπηρεσιών του εφεσιβλήτου, που έχει θεωρηθεί από την Β.Π., διευθύντρια της ίδιας υπηρεσίας και συνορεύει, με βάση αυτό, βορείως, σε πλευρά ΑΓ μέτρων 22,64 με φερόμενη ιδιοκτησία Μ. Σ., νοτίως, σε πλευρά ΔΗ, μέτρων 22,67 με φερόμενη ιδιοκτησία Α. Τ., ανατολικώς, σε πλευρά ΓΔ, μέτρων 11,92 με φερόμενη ιδιοκτησία Δ.

Τ. και δυτικώς, σε πλευρά ΑΗ, μέτρων 11,81, με την οδό ….. 'Ολες οι πράξεις νομής που επικαλέστηκε και απέδειξε ο εφεσίβλητος Δήμος επί του επιδίκου εντοπίζονται στο χρονικό διάστημα από το έτος 2002 και εφεξής. Ειδικότερα, όταν τον Ιούλιο του έτους-2002 ο ιδιοκτήτης όμορου ακινήτου Ν. Σ. εναπόθεσε ξυλεία σε αυτό, ο εφεσίβλητος του επέδωσε στις 15.08.2002 την από 01.08.2002 εξώδικη δήλωσή του (βλ.

…1/2002 έκθεση επίδοσης του Δικαστικού Επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Ι. Π.), με την οποία του γνωστοποίησε ότι το επίδικο είναι της ιδιοκτησίας του και του ζήτησε να απομακρύνει την ξυλεία. Το έτος 2006 το περιέλαβε στο έντυπο Ε-9 οικονομικού έτους 2005, με αύξοντα αριθμό 58 και το επόμενο έτος ανέθεσε στον Κ.

Δ. την περίφραφή του, με την 2749/14.03.2006 σύμβαση έργου. Τον Οκτώβριο του 2007 επιμελήθηκε για τη σύνταξη τοπογραφικού διαγράμματος, ενώ το έτος 2008 δήλωσε αυτό στο Γραφείο Κτηματογράφησης (βλ. το από 20.11.2008 έντυπο δήλωσης Ν. 2308/1995 και το από 15-4-2009 αποδεικτικό υποβολής του στο Εθνικό Κτηματολόγιο). Αντίστοιχες πράξεις νομής του εφεσιβλήτου στο επίδικο δεν αποδείχτηκαν για προγενέστερο του έτους 2002 χρόνο.

Ο επικαλούμενος από αυτόν διαχρονικός" καθαρισμός του επιδίκου από τα ξερά χόρτα προβλέπεται ρητά ως μια από τις υποχρεώσεις του, με βάση τον Δημοτικό και Κοινοτικό Κώδικα, κατά το άρθρο 75&26 του οποίου κάθε Δήμος έχει υποχρέωση να προχωρεί, όποτε αυτό είναι απαραίτητο, σε καθαρισμό των οικοπεδικών και λοιπών ακάλυπτων χώρων, που βρίσκονται εντός πόλεων, κωμοπόλεων και οικισμών και σε απόσταση μέχρι 100 μέτρων από τα όρια τους, εφόσον δεν προβαίνουν σε αυτόν οι υπόχρεοι.

Επομένως, ο καθαρισμός του επιδίκου γινόταν από τα όργανα του εφεσιβλήτου υποχρεωτικά, στο πλαίσιο της ανωτέρω επιταγής του νόμου και όχι με διάνοια κυρίου. Η περί του αντιθέτου κατάθεση του μάρτυρα Ν. Σ., που με επιμέλεια του εφεσιβλήτου εξετάστηκε ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, ο οποίος επιβεβαίωσε τον καθαρισμό του επιδίκου από τον εφεσίβλητο από το έτος 1968 ως πράξη νομής, στην οποία και ο ίδιος θεμελιώνει την πεποίθησή του ότι ο Δήμος ήταν ανέκαθεν κύριος αυτού, αναιρείται απολύτως από το γεγονός ότι ο ίδιος αυτός μάρτυρας έσπευσε πριν από το Δήμο να δηλώσει το επίδικο στο Κτηματολογικό Γραφείο, ως περιελθόν στη δική του κυριότητα με χρησικτησία, δήλωση την οποία δεν ανακάλεσε παρά μόνο στις 15.04.2013, λίγο πριν την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης. 'Αλλωστε, ο ίδιος μάρτυρας είχε κατά καιρούς επενεργήσει επί του επιδίκου, επιχειρώντας να θεμελιώσει νομή, με εναπόθεση ξυλείας το έτος 2002, οπότε αποκρούστηκε από τον Δήμο με το προαναφερόμενο εξώδικο, αλλά και με στάθμευση εντός αυτού ενός παλαιού αυτοκινήτου το έτος 2009, οπότε αποκρούστηκε από την εκκαλούσα με την άσκηση κατ' αυτού της από 10.07.2009 (…..5/12634/02.12.2009) αναγνωριστικής αγωγής της προς το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Αξίζει να αναφερθεί ότι μετά την τοποθέτηση περίφραξης από τον εφεσίβλητο, όταν ο υιός της εκκαλούσας, όπως ο ίδιος κατέθεσε, διαμαρτυρήθηκε στην τεχνική υπηρεσία του Δήμου, ο υπάλληλος Β. τον ενημέρωσε ότι η περίφραξη αυτή, όπως και άλλες, έγιναν με σκοπό την πρόληψη και την καθαριότητα και τον πρότρεψε, αν διαθέτει τίτλο, να τοποθετήσει λουκέτο και σχετική πινακίδα, πράξεις στις οποίες ο εν λόγω μάρτυρας πράγματι προέβη άμεσα περί το έτος 2007.

Ενισχυτικό της αξιοπιστίας της ανωτέρω κατάθεσης είναι ότι ο εφεσίβλητος Δήμος δεν διαμαρτυρήθηκε για την τοποθέτηση του λουκέτου, αλλά αντίθετα, όταν του ζητήθηκε από ιδιοκτήτες όμορων ακινήτων να προβεί στον καθαρισμό του επιδίκου από τα ξερά χόρτα, όπως υποχρεούτο κατά τα ανωτέρω, δεν παραβίασε αυτό, στο πλαίσιο της αυτοδύναμης προστασίας της νομής του, αλλά τα αρμόδια όργανά του μετέβησαν εκεί μέσα από τον ακάλυπτο χώρο όμορης πολυκατοικίας (...), όπως ο δικός του ως άνω μάρτυρας κατέθεσε.

Ο μάρτυρας αυτός, αντιθέτως, ήταν εκείνος που έκοψε το λουκέτο της εκκαλούσας και το αντικατέστησε με άλλο δικό του, προκειμένου να θεμελιώσει νομή στο επίδικο. Οι μάρτυρες του εφεσιβλήτου που εξετάστηκαν με ένορκη βεβαίωση, τόσο η Μ. Σ., η οποία είναι μάλλον σύζυγος ή πάντως στενή συγγενής του προαναφερόμενου μάρτυρα, καθόσον φέρει το ίδιο με αυτόν επώνυμο και η κατοικία της είναι ίδια με την δηλωθείσα από εκείνον κατά την εξέτασή του ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου (...), όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη πρακτικά, όσο και η Χ.

Γ., ιδιοκτήτρια ακινήτου έναντι του επιδίκου, εισέφεραν ως πράξη νομής μόνο τον καθαρισμό του επιδίκου από τον εφεσίβλητο, ο οποίος όμως περιλαμβάνεται στις υποχρεώσεις κάθε δήμου, όπως προεκτέθηκε".

V.Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο έκρινε, αφενός ότι η από 14-9-2010 αγωγή της αναιρεσίβλητης, με την οποία ζητούσε να αναγνωρισθεί η κυριότητα της στο επίδικο ακίνητο, είναι απαράδεκτη λόγω αοριστίας, αφετέρου δε, ότι η από 26-1-2010 αντίθετη αγωγή του αναιρεσείοντος Δήμου με την οποία ζητούσε να αναγνωρισθεί η κυριότητά του στο επίδικο ακίνητο και να υποχρεωθεί η αναιρεσίβλητη να του το αποδώσει, είναι ουσιαστικά αβάσιμη στη συνέχεια δε, έκανε δεκτή την έφεση της αναιρεσίβλητης και απέρριψε τις ένδικες αγωγές, αφού εξαφάνισε την πρωτοβάθμια απόφαση που είχε απορρίψει την πρώτη πιο πάνω αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη και είχε κάνει δεκτή τη δεύτερη πιο πάνω αγωγή ως ουσιαστικά βάσιμη.

VI. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων Δήμος Πετρούπολης Αττικής προσάπτει στο Εφετείο (Τριμελές) Αθηνών, ότι με την προσβαλλομένη, 3198/2015 απόφασή του υπέπεσε στην πλημμέλεια του αρ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. Ειδικότερα αιτιάται, ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις διατάξεις περί εκτάκτου χρησικτησίας καθόσον αφορά στην ύπαρξη διανοίας κυρίου κατά την διενέργεια υπ' αυτού (αναιρεσείοντος) των επικληθεισών διακατοχικών πράξεων, τις οποίες, (όπως περαιτέρω υποστηρίζει ο αναιρεσείων Δήμος), είχε διενεργήσει (με διάνοια κυρίου) συνεχώς και αδιαλείπτως για χρονικό διάστημα που υπερβαίνει την τεσσαρακονταετία.

Ωσαύτως, στον ίδιο (1ον) αναιρετικό λόγο ο αναιρεσείων Δήμος καταλογίζει στο Εφετείο, ότι η αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του δεν έχει αιτιολογία ως προς την παραδοχή της διενέργειας των πράξεων νομής και ειδικότερα, του καθαρισμού του επιδίκου ακινήτου άνευ όμως του βουλητικού στοιχείου της διανοίας κυρίου, κατά τα ειδικότερα στο αναιρετήριο εκτιθέμενα.

Γιαυτό, κατά τον αναιρεσείοντα, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο υπέπεσε και στην πλημμέλεια του αρ. 19 του ίδιου άρθρου. Περαιτέρω, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως (κατά το πρώτο μέρος αυτού) ο αναιρεσείων Δήμος προσάπτει στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, ότι με την προσβαλλομένη απόφασή του, υπέπεσε στην πλημμέλεια του αρθρ. 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ, καθόσον εσφαλμένα ερμήνευσε και εφήρμοσε το άνω αρθρ. 75 παρ. 26 του Δημοτικού Κώδικα, (το οποίο κατά τα ως άνω άρχισε να ισχύει από 1-1-2011), για να αιτιολογήσει την έλλειψη διανοίας κυρίου στις υπ' αυτού (αναιρεσείοντος) γενόμενες διακατοχικές προ του 2002 πράξεις, ως προς τις οποίες αναφέρεται, ότι προέβαινε ο Δήμος από την υποχρέωσή του ως αρμοδίου φορέως, παρά το ότι, όπως υποστηρίζει ο αναιρεσείων Δήμος, πριν από τον συγκεκριμένο νόμο απαγορευόταν στους Δήμους να προβαίνουν σε καθαρισμό οικοπέδων που ανήκαν σε ιδιώτες.

Εν προκειμένω δε, όπως ισχυρίζεται περαιτέρω το αναιρεσείον ΝΠΔΔ, τουλάχιστον από το 1974, τούτο έκανε με διάνοια κυρίου τακτικούς καθαρισμούς με συνεργεία του στο επίδικο ακίνητο, ήτοι για χρόνο που υπερβαίνει την 40ετία. Έτι περαιτέρω, ο αναιρεσείων Δήμος με τον ίδιο λόγο, κατά το τρίτο μέρος αυτού, υποστηρίζει ότι το Εφετείο υπέπεσε και στην πλημμέλεια του αρθρ. 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ, καθόσον στην αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του, διαλαμβάνει αντιφατικές και ανεπαρκείς αιτιολογίες, όσον αφορά στην υπ' αυτού (αναιρεσείoντος) κτήση της κυριότητος του επιδίκου με έκτακτη χρησικτησία.

VII. H επισκόπηση των παραδοχών της προσβαλλόμενης απόφασης καταδεικνύει, ότι, έτσι που έκρινε το Εφετείο παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των αρθρ. 974, 980, 981,982, 983,984, 986, 994, 1045 ΑΚ και 75 παρ. 26 του ν 3463/2006 (κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων), όπως η παρ. 26 προστέθηκε με το αρθρ. 94 παρ. 1 του ν. 3852/2010 και συμπληρώθηκε, κατά τα ως άνω εν σχέσει προς την έναρξη ισχύος του (στην 1-1-2011), στέρησε δε την προσβαλλομένη απόφασή του από νόμιμη βάση ως προς το ουσιώδες ζήτημα της κτήσεως κυριότητος του αναιρεσείοντος στο επίδικο ακίνητο με έκτακτη χρησικτησία και υπέπεσε, ως εκ τούτου, στις από το αρθρ. 550 αρ. 1, 19 Κ.Πολ.Δ πλημμέλειες, αφού δέχθηκε ότι ο διαχρονικός καθαρισμός του επιδίκου ακινήτου από τον αναιρεσείοντα δεν αποτελεί πράξη νομής αυτού με διάνοι κυρίου, αλλά ανάγεται σε υποχρεωτική αρμοδιότητα των οργάνων του, κατ' εφαρμογή του αρθρ 75 παρ. 26 του Δημοτικού (και Κοινοτικού) κώδικος (ν. 3463/2006),διάταξη όμως η οποία δεν ίσχυε κατά το επίδικο διάστημα, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη και, συνεπώς, εσφαλμένα την ερμήνευσε και την εφήρμοσε.

Επίσης, διέλαβε η προσβαλλομένη απόφαση αντιφατική και ασαφή αιτιολογία ως προς το χρονικό διάστημα ασκήσεως πράξεων νομής του αναιρεσείοντος στο επίδικο ακίνητο, διότι ενώ δέχθηκε ότι " όλες οι πράξεις νομής του εφεσιβλήτου Δήμου εντοπίζονται στο χρονικό διάστημα από το έτος 2002 και εφεξής", στη συνέχεια δέχεται ότι υπήρξε " διαχρονικός καθαρισμός του επιδίκου από τα ξερά χόρτα...", χωρίς μάλιστα να προσδιορίζει την ακριβή χρονική διάρκεια της διακατοχικής αυτής πράξεως του αναιρεσείοντος.

VIII. Κατά συνέπεια, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση (ως προς τις διατάξεις που κατά παραδοχή της εφέσεως της νυν αναιρεσίβλητης εξαφάνισε την 4869/2013 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και κατόπιν απέρριψε κατ' ουσίαν την αγωγή του αναιρεσείοντος) κατά παραδοχή ως βασίμων των λόγων αναιρέσεως πρώτου και δεύτερου (κατά το πρώτο και τρίτο μέρος αυτούς). Η υπόθεση μετ' αναίρεσιν θα παραπεμφθεί προς περαιτέρω εκδίκαση στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών, εφόσον είναι δυνατή η σύνθεση του από άλλους δικαστές, πλην αυτών που εξέδωσαν την αναιρουμένη απόφαση ( αρθρ. 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ).

Τέλος πρέπει στην ηττωμένη αναιρεσίβλητη να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, κατά παραδοχή του αιτήματός του (αρθρ. 176, 183, 191 παρ.2, 1 επ, 281 παρ. 2 του Δημοτικού Κώδικος, κυρωθέντος υπό του Ν. 3463/2006), συμφώνως προς το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 3198/2015 απόφαση του Εφετείου (Τριμελούς) Αθηνών ως προς τις διατάξεις, με τις οποίες δέχθηκε την έφεση της νυν αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε την 4869/2013 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και εν συνεχεία απέρριψε την αγωγή του αναιρεσείοντος Δήμου Πετρούπολης Αττικής.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, πλην αυτών που εξέδωσαν την αναιρουμένη απόφαση. Και

Επιβάλλει στην αναιρεσίβλητη την δικαστική δαπάνη του αναριεσείοντος, την οποία ορίζει στο ποσόν των εξακοσίων ευρώ (600€).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Ιανουαρίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 26 Φεβρουαρίου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ