239/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 239 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 239/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Σοφία Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Δεκεμβρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Α. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρίας Γενικών Ασφαλειών με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΕΓΑ", που εδρεύει στα ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Ανδροβιτσανέα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ του Ζ, παρισταμένης για την ίδια ατομικά και για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου της Φ επί του οποίου ασκεί τη γονική μέριμνα και νόμιμη επιμέλεια, 2) Ζ, 3) Π συζύγου Ζ, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Νικολόπουλο και κατέθεσαν προτάσεις.

Β. Της αναιρεσείουσας: Ψ του Ζ, κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Νικολόπουλο και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Θ1, 2) Θ2, κατοίκων ..., οι οποίοι δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, 3) Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Τριανταφυλλίδη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/5/2004 αγωγή των υπό στοιχείο Α ήδη αναιρεσιβλήτων και υπό στοιχείο Β ήδη αναιρεσείουσας και προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη και την από 10/10/2005 παρεμπίπτουσα αγωγή της υπό στοιχείο Α ήδη αναιρεσείουσας και υπό στοιχείο Β τρίτης αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 67/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1670/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν η υπό στοιχείο Α αναιρεσείουσα με την από 8/1/2009 αίτησή της και η υπό στοιχείο Β αναιρεσείουσα με την από 12/2/2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Καραχάλιου ανέγνωσε την από 19/11/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου λόγου της από 8/1/2009 αιτήσεως αναιρέσεως (από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ.) και την απόρριψη των λοιπών λόγων αυτής και την από ... έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του μόνου λόγου της από 12/2/2009 αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της υπό στοιχείο Α αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της από 8/1/2009 αιτήσεως και την απόρριψη της από 12/2/2009 αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της υπό στοιχείο Β αναιρεσείουσας την παραδοχή της από 12/2/2009 αιτήσεως και την απόρριψη της από 8/1/2009 αιτήσεως και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Οι υπό κρίση από 12-2-2009 και από 8-1-2009 αιτήσεις, περί αναιρέσεως της υπ'αριθμ. 1670/2008 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης, πρέπει να συνεκδικαστούν, κατά τις διατάξεις των άρθρων 246, 573 του ΚΠολΔ, εφ'όσον έτσι, διευκολύνεται η διεξαγωγή της δίκης, αλλά και επέρχεται μείωση των δικαστικών εξόδων.

Κατά την διάταξη του άρθρου 576 παρ.2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου, που επέσπευσε την συζήτηση, δεν εμφανιστεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο 'Αρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως, αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση, παρά την απουσία εκείνου που κλήτεθηκε. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τις υπ'αριθμ. ... εκθέσεις επιδόσεως της Δικαστικής Επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Σερρών, ..., ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση πρώτης των, ως άνω, αιτήσεων αναιρέσεως (της Ψ), με την κάτω από αυτή πράξη, με την οποία ορίσθηκε αρμοδίως δικάσιμος αυτή που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, και κλήση προς συζήτηση κατ'αυτήν επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως προς τους πρώτο και δεύτερο των αναιρεσιβλήτων, Θ1 και Θ2. Επομένως εφ' όσον οι τελευταίοι δεν εμφανίσθηκαν στο ακροατήριο, κατά την δικάσιμο αυτή, όταν η απόφαση εκφωνήθηκε νομίμως, από το πινάκιο, στη σειρά της, και δεν παραστάθηκαν με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε με δήλωση, κατά το άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία των.

Επειδή, κατά την διάταξη του άρθρου 923 ΑΚ "όποιος έχει την εποπτεία ανηλίκου ή ενηλίκου ο οποίος τελεί υπό δικαστική συμπαράσταση ευθύνεται για την ζημία που τα πρόσωπα αυτά προξενούν παράνομα σε τρίτον, εκτός αν αποδείξει ότι άσκησε την προσήκουσα εποπτεία ή ότι η ζημία δεν μπορούσε να αποτραπεί. Την ίδια ευθύνη έχει και όποιος ασκεί την εποπτεία με σύμβαση".

Εποπτεία είναι η επίβλεψη, επιτήρηση και προφύλαξη του εποπτευομένου, αναλόγως των περιστάσεων, προκειμένου δε περί ανηλίκου ασκείται από τους έχοντες την γονική μέριμνα αυτού γονείς του, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 1510 ΑΚ ή προκειμένου περί τέκνου που γεννήθηκε χωρίς γάμο των γονέων του από την μητέρα του, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 1515 ΑΚ, και περιλαμβάνεται στα καθήκοντα και δικαιώματα αυτών αλλά και τις υποχρεώσεις των.

Από την ανωτέρω διάταξη καθιερώνεται τεκμήριο μαχητό, εις βάρος του γονέως (εποπτεύοντος), για την ύπαρξη πταίσματός του, περί την άσκηση της εποπτείας, το μέτρο της οποίας εξαρτάται από το σύνολο των περιστάσεων και ιδίως την ηλικία, την ωριμότητα, την μόρφωση, αλλά και την κατάσταση της υγείας, σωματικής και πνευματικής, εποπτεύοντος και εποπτευομένου.

Το τεκμήριο αυτό μπορεί να ανατραπεί, εφ' όσον ο εποπτεύων-γονέας, εναγόμενος, επικαλεσθεί κατ' ένσταση και αποδείξει ότι άσκησε, στην συγκεκριμένη περίπτωση, την προσήκουσα εποπτεία ή ότι η ζημία, παρά την άσκηση της προσήκουσας εποπτείας, δεν μπορούσε να αποτραπεί. 'Όμως, σκοπός της ανωτέρω διατάξεως, όπως προκύπτει από αυτή, είναι η προστασία των τρίτων, έναντι των ανηλίκων ή των προσώπων που τελούν υπό δικαστική συμπαράσταση (τα οποία συνήθως είναι αφερέγγυα ή ανίκανα προς καταλογισμό) και όχι του ίδιου του εποπτευομένου, για ζημίες που υφίστανται λόγω της παραμελήσεως της εποπτείας των. 'Ετσι, αν από την παραμέληση της εποπτείας του, υπέστη ζημία ο ίδιος ο εποπτευόμενος, από αδικοπραξία τρίτου, η ευθύνη του εποπτεύοντος έναντι του εποπτευομένου θα στηριχθεί όχι στην διάταξη αυτή (του άρθρου 923 ΑΚ) αλλά είτε στις διατάξεις που διέπουν την ιδιαίτερη σχέση (νομική ή συμβατική) από την οποία πηγάζει η υποχρέωση της εποπτείας είτε ενδεχομένως στην διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ, συνεπεία παραβάσεως του καθήκοντος επιβλέψεως.

Για την βλάβη δε του ίδιου του εποπτευομένου υπάρχει εις ολόκληρον ευθύνη μεταξύ του τρίτου και του εποπτεύοντος, κατά τις διατάξεις των άρθρων 926, 927 του ΑΚ. Περαιτέρω, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 1 του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου εσωτερικού ή διεθνούς.

Ο κανόνας παραβιάζεται, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είτε με ψευδή ερμηνεία, η οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα δικαίου έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με μη ορθή εφαρμογή, η οποία συντελείται, όταν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται, ενώ έπρεπε να εφαρμοσθεί ή όταν εφαρμόσθηκε εσφαλμένως.

Στην παρούσα περίπτωση, με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως προκύπτει από αυτή, το Εφετείο, αφού προηγουμένως, εν σχέσει προς την κυρία αγωγή, δέχθηκε ότι το ένδικο ατύχημα και ο εξ αυτού θανάσιμος τραυματισμός του ηλικίας δύο ετών τέκνου της ήδη αναιρεσείουσας οφείλεται σε αμέλεια του α' εναγομένου ήδη πρώτου αναιρεσιβλήτου, η οποία συνίσταται σε ότι αυτός"...

δεν ήλεγξε, την στιγμή που επιχείρησε να κινήσει το όχημά του, προκειμένου να πραγματοποιήσει οπισθοπορεία, εάν βρισκόταν κάποιος πεζός δίπλα ή πίσω από αυτό, κατά παράβαση των διατάξεων το ΚΟΚ (άρθρ. 12 και 22), με αποτέλεσμα να μην αντιληφθεί την παρουσία του ανηλίκου στο οδόστρωμα, ο οποίος βρισκόταν πίσω και δίπλα στο δεξιό οπίσθιο τροχό του αυτοκινήτου του και έτσι, κατά την κίνησή του, τον παρέσυρε και τον τραυμάτισε θανάσιμα", ακολούθως, εν σχέσει προς την παρεμπίπτουσα αγωγή, που ασκήθηκε από τους κυρίως εναγομένους και ήδη αναιρεσιβλήτους, δέχθηκε, ανελέγκτως, τα κατωτέρω πραγματικά περιστατικά".

Στην προκειμένη περίπτωση από το ίδιο αποδεικτικό υλικό προέκυψε ότι η παρεμπιπτόντως εναγομένη είχε την επιμέλεια του θανόντα ανηλίκου, τέκνου της, αφού ήταν τέκνο γεννημένο χωρίς γάμο των γονέων του και ασκούσε τη γονική του μέριμνα. Το ένδικο ατύχημα συνέβη, σε ελάχιστη απόσταση, από την οικία, όπου διέμεναν, 30 μέτρων περίπου.

Αυτή [παρεμπιπτόντως εναγομένη] δεν επέδειξε την δέουσα προσοχή και επιμέλεια, όσον αφορά την εποπτεία του ανηλίκου τέκνου της, η οποία [εποπτεία] αποτελεί ειδικότερo περιεχόμενο της επιμέλειας, κατ' άρθρον 1518 παρ. 1 ΑΚ, αφού όφειλε, ενόψει της πολύ μικρής ηλικίας του, να έχει ιδιαίτερα τεταμένη την προσοχή της, ώστε να το παρακολουθεί και να το επιτηρεί, ανά πάσα στιγμή, προκειμένου να μην τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του και η σωματική του ακεραιότητα, ενόψει μάλιστα του γεγονότος, ότι στην περιοχή, όπου διέμεναν υπήρχε αρκετή κίνηση πεζών και οχημάτων.

Το γεγονός ότι η παρεμπιπτόντως εναγομένη εμπιστεύθηκε για ελάχιστο χρονικό διάστημα, τη φύλαξή του, άνω ανηλίκου, στην Ω, λόγω του ότι η ίδια, για λίγα λεπτά εισήλθε στην οικία της, δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση την υποχρέωσή της για την επίβλεψη του [ανηλίκου] και δεν αίρεται το καθήκον εποπτείας, με το οποίον αυτή ήταν επιφορτισμένη.

Και τούτο διότι σε παρόμοια περίπτωση, το καθήκον εποπτείας δεν μετακυλίεται στον τρίτο και εν προκειμένω στην Ω. Κατά συνέπειαν, εφόσον η παρεμπιπτόντως εναγομένη, παρέβη υπαίτια το καθήκον επίβλεψης του ανηλίκου τέκνου της, είναι συνυπαίτια, κατά ποσοστόν 70%, για τον θανάσιμο τραυματισμό του, ο οποίος βρίσκεται σε αιτιώδη συνάφεια με την παραμέληση εποπτείας του, από την πλευρά της πρώτης (παρεμπιπτόντως εναγομένης)..."Με βάση τις παραδοχές του αυτές, το Εφετείο απέρριψε τον προταθέντα, από την παρεμπιπτόντως εναγομένη, ήδη αναιρεσείουσα, ισχυρισμό, προς απαλλαγή της από το πταίσμα, περί την άσκηση της προσήκουσας εποπτείας του ανηλίκου τέκνου της, κρίνοντας αυτή συνυπαιτία, κατά ποσοστό 70%, για το θανάσιμο τραυματισμό αυτού και, εξαφανίζοντας, κατά παραδοχή της εφέσεως της ιδίας, την πρωτόδικο απόφαση, με την οποία αυτή είχε κριθεί αποκλειστική υπαίτια του θανάσιμου τραυματισμού αυτού, εδέχθη κατά ένα μέρος την παρεμπίπτουσα αγωγή. 'Ετσι που έκρινε το Εφετείο, παραβίασε, με εσφαλμένη εφαρμογή την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 923 ΑΚ, της οποίας δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις, για την εφαρμογή της.

Και τούτο, διότι: η επικαλουμένη με την παρεμπίπτουσα αγωγή και γενομένη δεκτή, με την προσβαλλομένη απόφασή του, υπαιτιότητα της παρεμπίπτουσας εναγομένης-αναιρεσείουσας, μητέρας του παθόντος ανηλίκου (υπό την έννοια της θεμελιώσεως ευθύνης της τελευταίας, εις ολόκληρον με τον οδηγό του ζημιογόνου αυτοκινήτου, για την επέλευση του ατυχήματος), η οποία συνίσταται στο ότι αυτή "δεν επέδειξε την δέουσα προσοχή και επιμέλεια, όσον αφορά την εποπτεία του ανηλίκου τέκνου της, αφού όφειλε, εν όψει της πολύ μικρής ηλικίας του να έχει ιδιαίτερα τεταμένη την προσοχή της, ώστε να το επιτηρεί και να το παρακολουθεί ανά πάσα στιγμή, προκειμένου να μην τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του..."), δεν στηρίζεται στην διάταξη του άρθρου 923 ΑΚ, η οποία, κατά τα εκτιθέμενα στην μείζονα πρόταση της παρούσας, προβλέπει μαχητό τεκμήριο υπαιτιότητας, για τον εποπτεύοντα γονέα "όταν το ανήλικο τέκνο ζημιώσει παρανόμως άλλον" και έχει ως αποτέλεσμα την αντιστροφή του βάρους της αποδείξεως, αλλά στις προαναφερόμενες διατάξεις οικογενειακού δικαίου και την διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ.

Παραλλήλως, δε, παραβίασε και την τελευταία διάταξη, με την μη εφαρμογή αυτής, ενώ έπρεπε να εφαρμοσθεί. Επομένως, ο μόνος λόγος της πρώτης, ως άνω, αιτήσεως αναιρέσεως, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια της ευθείας παραβιάσεως της ουσιαστικού δικαίου διατάξεως του άρθρου 923 ΑΚ, πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος, και να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, κατά το προαναφερόμενο κεφάλαιό της, που αφορά στην παρεμπίπτουσα αγωγή.

Από τις διατάξεις των άρθρων 558, 566 του ΚΠολΔ, συνάγεται, ότι η αναίρεση πρέπει να απευθύνεται εναντίον εκείνων, οι οποίοι ήσαν διάδικοι στην δίκη στην οποία εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και αντίδικοι του αναιρεσείοντος, όχι όμως εναντίον όλων αυτών, αλλά μόνον εναντίον εκείνου από αυτούς, ως προς τους οποίους επιδιώκεται και, με βάση τις επικαλούμενες πλημμέλειές της, είναι δυνατή η αναίρεση στης προσβαλλομένης αποφάσεως.

Επομένως, η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, κατά το μέρος που στρέφεται κατ'εκείνων των αντιδίκων του αναιρεσείοντος, τους οποίους δεν αφορά η αποδιδόμένη με αυτή πλημμέλεια, και ως προς τους οποίους, ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατόν να αναιρεθεί η απόφαση, ακόμη και αν ευδοκιμήσει ο λόγος αυτός, Επί τη βάσει τούτων, η υπό κρίση δευτέρα, ως άνω, αίτηση αναιρέσεως (της ΑΕΓΑ "Ευρωπαϊκή Πρόνοια ΑΕΓΑ"), κατά το μέρος που στρέφεται κατά των δευτέρου και τρίτης των αναιρεσιβλήτων (Ζ και Π συζύγου Ζ), οι οποίοι ήσαν αντίδικοι της αναιρεσείουσας, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, ως εναγαγόντες αυτήν (μετά της α' αναιρεσιβλήτου), με την από 26-5-2004 κυρία αγωγή των, η οποία έγινε κατά ένα μέρος δεκτή, πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτος, διότι οι επικαλούμενοι με αυτή λόγοι αναιρέσεως αναφέρονται στο κεφάλαιο της προσβαλλομένης αποφάσεως, που αφορά στην από 10-10-2005 παρεμπίπτουσα αγωγή, η οποία ασκήθηκε, από την ήδη αναιρεσείουσα, μόνον κατά της ήδη πρώτης αναιρεσιβλήτου, Ψ.

Ως προς τους ανωτέρω δε αναιρεσιβλήτους δεν είναι δυνατόν να αναιρεθεί η απόφαση, ακόμη και αν γίνουν δεκτοί οι λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως. Ακόμη, πρέπει να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των τελευταίων, λόγω της ήττας της (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ). Από τις διατάξεις των άρθρων 926 και 927 του ΑΚ, συνάγεται ότι, αν από κοινή πράξη περισσοτέρων, προήλθε ζημία ή αν για την ίδια πράξη ευθύνονται παράλληλα περισσότεροι, ενέχονται όλοι εις ολόκληρον.

Εκείνος, όμως, που κατέβαλε ολόκληρη την αποζημίωση έχει δικαίωμα αναγωγής κατά των λοιπών. Το δικαστήριο προσδιορίζει το μέτρο της μεταξύ των ευθύνης ανάλογα με τον βαθμό του πταίσματος και το ποσοστό αιτιότητος, δηλαδή την αιτιώδη συμβολή εκάστου συνοφειλέτου στην παραγωγή του επιζημίου αποτελέσματος.

Αν δεν μπορεί να εξακριβωθεί ο βαθμός αυτός, η ζημία κατανέμεται μεταξύ όλων, κατ'ίσα μέρη. Το δικαίωμα αναγωγής, στην εσωτερική σχέση μεταξύ των περισσοτέρων συνοφειλετών, ασκείται είτε με αυτοτελή αγωγή, αν ο συνοφειλέτης στην εξωτερική σχέση αποκατέστησε όλη την ζημία του ζημιωθέντος ή κατέβαλε περισσότερα από την μερίδα του, είτε με παρεμπίπτουσα αγωγή, αν ο συνοφειλέτης, που ενήχθη είτε μόνος είτε από κοινού με άλλους συνοφειλέτες στην δίκη αποζημιώσεως, δεν έχει καταβάλει ακόμη τίποτε και, για την περίπτωση της ήττας του, εγείρει αγωγή κατά των λοιπών συνοφειλετών.

Στρεφόμενος δε κατά του εξ αναγωγής οφειλέτου, δικαιούται να απαιτήσει και το ποσό των εξόδων της πρώτης δίκης, μετά των δικονομικών τόκων αναλόγως του ποσοστού της ευθύνης του τελευταίου. Στην προκειμένη περίπτωση, με την από'10-10-2005 παρεμπίπτουσα αγωγή της, η κυρίως εναγομένη, ως άνω, αναιρεσείουσα (και οι λοιποί κυρίως εναγόμενοι) ζήτησε, όπως προκύπτει από το δικόγραφο αυτής (άρθρ. 561 παρ.2 ΚΠολΔ), να υποχρεωθεί η παρεμπιπτόντως εναγομένη -ήδη α' αναιρεσίβλητος να της καταβάλει (ως συνυπαιτία, κατ'ορθήν εκτίμηση, στην επέλευση του θανάτου του ανηλίκου τέκνου της) οποιοδήποτε ποσό υποχρεωθεί η ίδια να καταβάλει "συνολικά ή μερικά" στους κυρίως ενάγοντες "με τους τόκους", σύμφωνα με το αιτητικό της κυρίας αγωγής και την εν γένει δικαστική δαπάνη, νομιμοτόκως από της καταβολής.

Το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως προκύπτει από αυτή, απέρριψε το ανωτέρω περί δικαστικών εξόδων και τόκων αίτημα της παρεμπίπτουσας αγωγής. Σύμφωνα, όμως, με όσα εκτίθενται στην μείζονα πρόταση της παρούσας σκέψεως η παρεμπίπτουσα αγωγή, ως προς το αίτημα αυτό, ήταν νόμιμος. Επομένως, το Εφετείο, με το να απορρίψει αυτό, ως μη νόμιμο, παραβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 926, 927 ΑΚ και πρέπει ο πρώτος λόγος της δευτέρας, ως άνω, αιτήσεως αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια της ευθείας παραβιάσεως, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, των διατάξεων αυτών, να γίνει δεκτός, ως βάσιμος, και να αναιρεθεί, κατά το μέρος αυτό, η προσβαλλομένη απόφαση.

Περαιτέρω, εν όψει του ότι, με την παραδοχή του μόνου λόγου της πρώτης, ως άνω, αιτήσεως αναιρέσεως (της Ψ), αναιρείται η προσβαλλομένη απόφαση, κατά το κεφάλαιό της, που αφορά στην παρεμπίπτουσα αγωγή, η οποία έγινε εν μέρει δεκτή, παρέλκει η έρευνα των πρώτου και δευτέρου λόγων της δευτέρας αιτήσεως αναιρέσεως (από τον αριθμό 8 και 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ), με τους οποίους πλήττεται το ίδιο κεφάλαιο της αποφάσεως.

Κατ'ακολουθίαν των προεκτεθέντων, εφ' όσων αναιρείται η προσβαλλομένη απόφαση, πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, κατά τα προαναφερόμενα κεφάλαια της αποφάσεως, στο ίδιο δικαστήριο, εφ'όσον είναι δυνατή η συγκρότηση αυτού, από δικαστές άλλους, εκτός εκείνων που δίκασαν, να καταδικασθεί δε κάθε διάδικοι μέρος στα δικαστικά έξοδα του ετέρου, λόγω της ήττας του (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει τις από 12-2-2009 και 8-1-2009 αιτήσεις, περί αναιρέσεως της υπ'αριθμ. 1670/2008 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Απορρίπτει την από 8-1-2009 αίτηση (της ΑΕΓΑ "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΕΓΑ"), κατά το μέρος που στρέφεται κατά των δευτέρου και τρίτου των αναιρεσιβλήτων (Ζ και Π συζύγου Ζ).

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των ανωτέρω αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ..

Αναιρεί την υπ'αριθμ. 1670/2008 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά τα κεφάλαιά της, που αναφέρονται στο σκεπτικό της παρούσας.

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση κατά τα αυτά κεφάλαια της αποφάσεως, στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από δικαστές άλλους, εκτός εκείνων που δίκασαν, προηγουμένως.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους της από 12-2-2009 αιτήσεως αναιρέσεως (της Ψ) στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Καταδικάζει την α' αναιρεσίβλητο της από 8-1-2009 αιτήσεως αναιρέσεως (της ΑΕΓΑ "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΕΓΑ"), Ψ, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιανουαρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 5 Φεβρουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ