237/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 237 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 237/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Σοφία Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Δεκεμβρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) ..., 2) ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Γεωργία Τσιτσιρίγκου και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ..., 2) ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Απόστολο Κουρουνδή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/5/2002 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 54/2003, 117/2004 μη οριστικές και 99/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και η 1860/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 7/11/2007 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Καραχάλιου ανέγνωσε την από 10/2/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων αναιρέσεως. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδ. α' του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, εσωτερικού ή διεθνούς. Ο κανόνας παραβιάζεται, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είτε με ψευδή ερμηνεία, η οποία υπάρχει, όταν αποδίδεται στον κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε με μη ορθή εφαρμογή, η οποία συντελείται, όταν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται, ενώ έπρεπε να εφαρμοσθεί, ή όταν εφαρμόζεται εσφαλμένα.

Επομένως, συμφώνως και προς τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4 και 566 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ., για να είναι ορισμένος ο αναιρετικός αυτός λόγος, δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο η διάταξη που φέρεται ότι παραβιάσθηκε, αλλά πρέπει να εξειδικεύεται και το, κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος, ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και ειδικότερα στην τελευταία περίπτωση που ακριβώς έγκειται το νομικό σφάλμα, κατά την εφαρμογή του ουσιαστικού κανόνα δικαίου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου (Ολ. ΑΠ 20/2005). Αλλά, ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως ελέγχεται, με βάση τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία εκτίθενται στην προσβαλλομένη απόφαση και όχι με βάση εκείνα, τα οποία φέρεται ότι είχε επικαλεσθεί ο αναιρεσείων και το δικαστήριο δεν εξήτασε ή δεν δέχθηκε.

Περαιτέρω, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 8 του Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπ' όψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπ' όψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, οι οποίοι θεμελιώνουν καταλύουν ή παρακωλύουν ουσιαστικό ή δικονομικό δικαίωμα, που έχει ασκηθεί με αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση όχι δε ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από τον νόμο ή την εκτίμηση των αποδείξεων.

Επομένως, "πράγμα" αποτελεί και ο λόγος εφέσεως, που περιέχει παράπονο κατά της κρίσεως του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου. Όμως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο έλαβε υπ' όψη τον προταθέντα ισχυρισμό και το απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ. ΑΠ 25/2003). Στην παρούσα περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., επειδή το Εφετείο παρεβίασε ευθέως τις διατάξεις των άρθρων 1, 4 του Ν. 1562/1985.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, προεχόντως, ως απαράδεκτος, διότι βασίζεται όχι στα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, για την εφαρμογή των προαναφερομένων διατάξεων, αλλά σε εκείνα τα οποία φέρεται ότι είχαν ισχυρισθεί οι αναιρεσείοντες αλλά το δικαστήριο δεν δέχθηκε.

Άλλως, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι δεν εξειδικεύεται με σαφήνεια, που έγκειται το νομικό σφάλμα και δεν εκτίθενται στο αναιρετήριο οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, ήτοι τα πραγματικά περιστατικά, που έγιναν δεκτά και υπό τα οποία συντελέσθηκε η προβαλλομένη παραβίαση των, ως άνω, διατάξεων ουσιαστικού δικαίου.

Εξ άλλου, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια της μη λήψεως υπ' όψη από το Εφετείο σχετικού λόγου της εφέσεως των εναγομένων - ήδη αναιρεσειόντων, με τον οποίο αυτοί ισχυρίζοντο, ότι ο προτεινόμενος με την αγωγή των αναιρεσιβλήτων τρόπος ανοικοδομήσεως του κοινού ακινήτου δεν ήταν προφανώς επωφελής για τους ίδιους και επομένως για όλους τους συγκυρίους, όπως είχε δεχθεί το Πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, προεχόντως, ως απαράδεκτος, διότι, υπό την επίφαση αυτού, πλήττεται η περί των πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρ. 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.). Άλλως, πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως προκύπτει από αυτή, έλαβε υπ' όψη τον σχετικό (τέταρτο) λόγο της εφέσεως, δεχόμενο ότι "...Με όσα αναφέρθηκαν συντρέχει φανερή ωφέλεια για όλους τους συγκυρίους για τον ως άνω τρόπο οικοδόμησης του κοινού ακινήτου" και τον απέρριψε ρητώς, όπως απέρριψε και την έφεση εξ ολοκλήρου.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει η αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί, να καταδικασθούν δε οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας των (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, όπως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-11-2007 αίτηση των ... κ.λ.π., περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 1860/2007 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιανουαρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 5 Φεβρουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ