235/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 235 / 2017 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 235/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου, Νικήτα Χριστόπουλο και Πέτρο Σαλίχο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Δεκεμβρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1) Ρ. Χ. του Κ, χήρα Ο. Ο. ατομικά και ως ασκούσα τη γονική μέριμνα του ανηλίκου τέκνου Λ. Ο. του Ο., 2)Χ. Ο. του Ο. κατοίκων ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ζαφείριο Τσολακίδη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας, με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ", εδρεύουσα στο Χαλάνδρι Αττικής, νομίμως εκπροσωπουμένη, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ιωάννη Τσιλιμιγκρά, που ανακάλεσε την από 20-12-2016 δήλωση για παράσταση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παραστάθηκε στο ακροατήριο, 2)Γ. χήρας Κ. Ο., το γένος Γ. Κ. κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε 3)της κ. Εισαγγελέως Αρείου Πάγου, κατοικοεδρεύουσας στην Αθήνα, η οποία δεν παραστάθηκε, 4)κ.Διευθυντή του Κτηματολογίου Ρόδου και 5) κ.Προϊσταμένου της ΔΟΥ Ρόδου, που κατοικοεδρεύουν στη Ρόδο, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την Γιολάντα Παπαρούνη Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-2-2014 αίτηση της 1ης ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:233/2014 του ίδιου Δικαστηρίου και 125/2015 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 16-11-2015 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου, ανέγνωσε την από 21-3-2016 έκθεση της κωλυομένης Αρεοπαγίτη Ελένης Διονυσοπούλου, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, ο πληρεξούσιος του 1ης αναιρεσίβλητου ζήτησε να απορριφθεί, καθένας δε να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις υπ'αριθμ.1481Η/15.1.2016 και 3643/3.2.2016 εκθέσεις επιδόσεως των δικαστικών επιμελητών Ν. Χ. και Ν. Β. των Πρωτοδικείων Ρόδου και Αθηνών, αντίστοιχα, που προσκομίζουν και επικαλούνται οι αναιρεσείουσες προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου, καθώς και κλήση προς συζήτηση της αίτησης για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 6/4/2016, κατά την οποία η συζήτηση της υπόθεσης αναβλήθηκε από το πινάκιο για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στην δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων, οι οποίες όμως δεν εμφανίσθηκαν κατά την ως άνω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το πινάκιο. Επομένως, και σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 226 παρ.4 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υπόθεσης, παρά την απουσία των δεύτερης και τρίτης των αναιρεσιβλήτων.

Κύρια θετική προϋπόθεση για την άσκηση του ένδικου μέσου της αναίρεσης είναι να υπάρχει στον αναιρεσείοντα έννομο συμφέρον (άρθρο 68 ΚΠολΔ), σε διαφορετική δε περίπτωση η αίτηση αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Το έννομο συμφέρον προκύπτει κυρίως από τη βλάβη που υπέστη ο διάδικος, ο οποίος επιδιώκει την αναίρεση της απόφασης.

Βλάβη του διαδίκου υπάρχει, όταν βλάπτεται (ηττάται), δηλαδή όταν απορρίπτονται ολικά ή μερικά οι προτάσεις του ή γίνονται ολικά ή μερικά δεκτές έναντι αυτού αιτήσεις του αντιδίκου του. Η βλάβη δηλαδή του αναιρεσείοντος πρέπει να υπάρχει σε σχέση με τον αντίδικό του και η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να περιέχει κάποια διάταξη υπέρ του αντιδίκου του αναιρεσείοντος.

Εξάλλου κατά την παρ. 1 του άρθρου 824 ΚΠολΔ η απόφαση που διατάζει την παροχή πιστοποιητικού κληρονομίας (κληρονομητηρίου), είναι δυνατό να προσβληθεί με έφεση, μέσα σε προθεσμία είκοσι (20) ημερών από τη δημοσίευσή της. Η προθεσμία της έφεσης και η άσκησή της αναστέλλουν την ισχύ της απόφασης και την έκδοση του πιστοποιητικού.

Η απόφαση, που διατάζει την παροχή πιστοποιητικού, δεν προσβάλλεται με αναψηλάφηση, αναίρεση, ή τριτανακοπή. Κατά δε την παρ. 2 του ανωτέρω άρθρου, η απόφαση, που διατάζει την αφαίρεση του πιστοποιητικού ή το κηρύσσει ανίσχυρο ή εκείνη που το τροποποιεί ή το ανακαλεί, μπορεί να προσβληθεί μόνο με τριτανακοπή, μέσα στην προθεσμία που ορίζει το άρθρο 1965 ΑΚ.

Όπως προκύπτει από τις ανωτέρω διατάξεις, τόσο η απόφαση που διατάζει την παροχή του κληρονομητηρίου, όσο και εκείνη, η οποία διατάζει την αφαίρεσή του ή το κηρύσσει ανίσχυρο ή το τροποποιεί ή το ανακαλεί, δεν υπόκειται στο έκτακτο ένδικο μέσο της αναιρέσεως. (Ολ ΑΠ 24/1999). Η αρχή αυτή, που υπαγορεύθηκε από την ανάγκη της ταχείας άρσεως της αβεβαιότητας ως προς την ισχύ των ως άνω αποφάσεων, προκειμένου να μη διαιωνίζεται η δίκη για τη χορήγηση κληρονομητηρίου, κατά τρόπο που να δυσχεραίνει τις συναλλαγές, έχει εφαρμογή, για την ταυτότητα του νομοθετικού λόγου, και επί αποφάσεως εφετείου, η οποία απορρίπτει την αίτηση για ανάκληση της απόφασης που χορήγησε κληρονομητήριο (ΑΠ 890/2009, 107/2007, 551/2004, 552/2004).

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπό κρίση αίτηση οι αναιρεσείουσες ζητούν να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη 125/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας, με την οποία απορρίφθηκε η έφεσή της κατά της 233/2014 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, η οποία απέρριψε την αίτησή της για ανάκληση της 532/2013 απόφασης του ίδιου Δικαστηρίου, που είχε χορηγήσει μετά από αίτηση της πρώτης αναιρεσίβλητης το με αριθμό 144/2013 κληρονομητήριο.

Με αυτό το περιεχόμενο η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, η οποία απαραδέκτως στρέφεται και κατά της Γ. Ο., της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου, του Διευθυντή του Κτηματολογίου Ρόδου και του Προϊσταμένου της ΔΟΥ Ρόδου (δεύτερης, τρίτης, τέταρτου και πέμπτου των αναιρεσιβλήτων, αντίστοιχα), οι οποίοι δεν είχαν την ιδιότητα του διαδίκου ούτε στην πρωτοβάθμια ούτε στη δευτεροβάθμια δίκη (άρθρα 762, 769 ΚΠολΔ), πρέπει, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν στη μείζονα σκέψη, να απορριφθεί ομοίως ως απαράδεκτη, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ) και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη των παριστάμενων πρώτης, τέταρτου και πέμπτου των αναιρεσιβλήτων σε βάρος των αναιρεσειουσών, που ηττήθηκαν στην παρούσα δίκη (άρθρα 176,183,191 παρ.2 ΚΠολΔ).

Η δικαστική όμως δαπάνη θα καταλογιστεί μειωμένη και ενιαίως, ως προς τους τέταρτο και πέμπτο των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν κοινές προτάσεις και εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο νομικό παραστάτη (άρθρο 22 παρ.1,3 ν.3693/1957, όπως διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 ΕισΝΚΠολΔ, 5 παρ.12 ν. 1738/1987 και 2 της ΥΑ Οικονομικών και Δικαιοσύνης 134423/1992).

Τέλος δεν ορίζεται δικαστική δαπάνη υπέρ των δεύτερης και τρίτης των αναιρεσιβλήτων, οι οποίες δεν παραστάθηκαν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ούτε υποβλήθηκαν σε τέτοια δαπάνη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16/11/2015 αίτηση της Ρ. Χ. για αναίρεση της 125/2015 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στη δικαστική δαπάνη της πρώτης αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) Ευρώ, καθώς και στη δικαστική δαπάνη των τέταρτου και πέμπτου των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 24 Ιανουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Φεβρουαρίου 2017.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ