235/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 235 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 235/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Χρήστο Αλεξόπουλο, Ειρήνη Αθανασίου, Σπυρίδωνα Ζιάκα (κωλυομένου του Αρεοπαγίτη Εμμανουήλ Καλούδη) και Αλέξανδρο Νικάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: .... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θωμά Καμενόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: ....., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Στασινόπουλο βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-7-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λαμίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 307/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 35/2005 του Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16-5-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ειρήνη Αθανασίου, διάβασε την από 12-12-2006 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Επειδή, κατά το άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, η αγωγή, εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117, πρέπει να περιέχει α) σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς, γ) ορισμένο αίτημα.

Στην προκείμενη περίπτωση, με την ένδικη από 6-7-2002 αγωγή του ο αναιρεσίβλητος εξέθεσε ότι την 1-7-1998 προσλήφθηκε από την αναιρεσείουσα με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου, κατ΄ αρχήν, η οποία στη συνέχεια, μετά τη λήξη της, μετατράπηκε σε σύμβαση αόριστου χρόνου, για να εργαστεί ως οδηγός σε λεωφορείο αυτοκίνητο της τελευταίας, που ήταν ενταγμένο στο Υπεραστικό Κ.Τ.Ε.Λ.

Φθιώτιδας, ότι αυτός (αναιρεσίβλητος) είχε τα αναγκαία κατά το νόμο προσόντα, ήταν έγγαμος και είχε προϋπηρεσία πλέον των 30 ετών, ότι από την πρόσληψή του και εφεξής παρείχε την ως άνω συμφωνημένη εργασία υπό καθεστώς πλήρους απασχολήσεως συνεχώς και αδιαλείπτως μέχρι τις 31-1-2002, οπότε αποχώρησε από την εργασία του λόγω συμπληρώσεως όλων των νόμιμων προϋποθέσεων συνταξιοδοτήσεως λόγω γήρατος και της απαγορεύσεως οδηγήσεως, ως έχων συμπληρώσει το 65ο έτος της ηλικίας του, και ότι η αναιρεσείουσα του οφείλει το συνολικό ποσό των 22.212,24 ευρώ για διαφορές αποδοχών, επιδόματα εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα, αποδοχές άδειας και επιδόματα άδειας του χρονικού διαστήματος από 1-7-1998 έως 31-1-2002, όπως τα μερικότερα κονδύλια για τις εν λόγω αιτίες καθορίζονται με ακρίβεια και αναλυτικά στην αγωγή.

Ζήτησε δε με αυτήν να υποχρεωθεί η ήδη αναιρεσείουσα εναγομένη να του καταβάλει το ως άνω οφειλόμενο συνολικό ποσό των 22.212,24 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση. Έτσι όπως έχει η αγωγή αυτή ήταν πράγματι ορισμένη, ως περιέχουσα όλα τα αξιούμενα από τα άρθρα 118 αριθ. 4 και 216 παρ. 1 του ΚΠολΔ, στοιχεία.

Συγκεκριμένα καθορίζονται με πληρότητα και σαφήνεια στην αγωγή α) η σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, στην οποία θεμελιώνονται οι ως άνω ένδικες αξιώσεις, β) τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία θεμελιώνουν την ενεργητική και παθητική νομιμοποίηση των διαδίκων, γ) το αντικείμενο της διαφοράς, δηλαδή ο ένδικες αξιώσεις, ενώ περιέχεται στην ίδια αγωγή και αίτημα, συνιστάμενο στην καταδίκη της αναιρεσείουσας εναγομένης στην καταβολή των χρηματικών ποσών που αναφέρονται στις ένδικες αξιώσεις.

Ειδικότερα μάλιστα, το αναφερόμενο στην αγωγή ότι ο αναιρεσίβλητος εργαζόταν καθ΄ όλο το επίδικο χρονικό διάστημα υπό καθεστώς πλήρους απασχολήσεως, συνεχώς και αδιαλείπτως, εμπεριέχει την επίκληση κανονικής απασχολήσεως καθ΄ όλες τις ημέρες της εβδομάδας κατά τις οποίες θα έπρεπε, σύμφωνα με το νόμο, να παρέχει την εργασία του, καθώς και την παροχή της εργασίας του αυτής κατά ημερήσιο νόμιμο ωράριο, χωρίς να χρειάζεται να αναφερθούν ειδικώς ούτε το "πόσες ώρες ημερησίως εργαζόταν", αλλ΄ ούτε και το "πόσες ημέρες απασχολούνταν εβδομαδιαίως" ή "σε τι συνίσταται η συνεχής και αδιάλειπτη εργασία" του αναιρεσιβλήτου, καθώς και όλα τα λοιπά στοιχεία που αναφέρονται στην αίτηση αναιρέσεως ως προβληθέντα με τον πρώτο λόγο της εφέσεως της αναιρεσείουσας, αφού τα τελευταία γεγονότα δεν ήταν από εκείνα που έπρεπε να περιέχονται στην αγωγή, ως στοιχεία θεμελιωτικά αυτής.

Δεν ήταν δε απαραίτητο να αναφέρονται στην αγωγή οι ώρες απασχόλησης του αναιρεσιβλήτου, οι Κυριακές και αργίες, οι νυχτερινές ώρες εργασίας και οι υπερωρίες που πραγματοποίησε ο ίδιος κατά τη χρονική διάρκεια κατά την οποία ίσχυε η σύμβαση εργασίας του ίδιου, καθώς και τι ποσό του καταβλήθηκε από το Κ.Τ.Ε.Λ.

για τις αιτίες αυτές, αφού δεν αναζητούνταν με την ένδικη αγωγή αξιώσεις για τέτοιες αιτίες. Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται ότι η αγωγή ήταν αόριστη, επειδή σ΄ αυτή, δήθεν, δεν περιέχονταν τα συγκεκριμένως αναφερόμενα στοιχεία και ο για την αοριστία αυτήν ισχυρισμός είχε προταθεί με λόγο εφέσεως ενώπιον του Εφετείου, το τελευταίο παρά το νόμο δεν κήρυξε την από την ανωτέρω αιτία ακυρότητα του δικογράφου της αγωγής, δηλαδή λόγος αναιρέσεως αποκλειστικά και μόνο από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (και όχι και από τον αριθμό 8 του ίδιου άρθρου, όπως αναφέρεται στο λόγο αναιρέσεως), πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.-

2.- Επειδή, κατά τη διάταξη του αριθμού 8 περ. β΄ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, νοούνται αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, την ένσταση ή αντένσταση (Ολ.

ΑΠ 469/1984), 1044/1992). Όμως ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του ουσιώδη ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ ΑΠ 12/1991). Στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο (και τελευταίο), κατά ένα μέρος του, λόγο αναιρέσεως προβάλλεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη με την προσβαλλόμενη απόφασή του την αναφερόμενη ένσταση της αναιρεσείουσας, που είχε υποβληθεί υπό τη μορφή λόγου εφέσεως, για εξόφληση των ένδικων απαιτήσεων του αναιρεσιβλήτου με τις μερικότερες αναφερόμενες καταβολές χρηματικών ποσών.

Το Εφετείο, όπως από την προσβαλλόμενη απόφασή του προκύπτει, έλαβε υπόψη του και δη εξολοκλήρου την ένσταση αυτήν εξοφλήσεως, την ερεύνησε και τελικά όπως εκτιμάται, τη δέχτηκε κατά ένα και μόνο μέρος ως ουσιαστικά βάσιμη, απορρίπτοντάς την κατά το υπόλοιπο μέρος της, ως εκ του πράγματος, ως ουσιαστικά αβάσιμη.

Επομένως, το Εφετείο δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β΄ ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια και γι΄ αυτό ο προαναφερόμενος (δεύτερος) λόγος αναιρέσεως κατά το αμέσως πιο πάνω μέρος του, με το οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Ο ίδιος (δεύτερος) λόγος αναιρέσεως κατά το υπόλοιπο μέρος του, με το οποίο προβάλλεται ότι η παραπάνω ένσταση εξοφλήσεως εξετάστηκε από το Εφετείο "πλημμελώς, ως προκύπτει από τα αποδειχθέντα" και έτσι "από την πλημμελή εξέταση του λόγου της εφέσεως" αυτό (Εφετείο) κατέληξε εσφαλμένα στο ότι καταβλήθηκαν στον αναιρεσίβλητο κατά μήνα σαφώς μικρότερα ποσά από εκείνα που αναφέρονται στην αγωγή ως καταβληθέντα, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, γιατί οι σχετικές με το μέρος αυτό του λόγου αναιρέσεως προβαλλόμενες αιτιάσεις ανάγονται στην ανέλεγκτη αναιρετικώς περί πραγμάτων σχετική κρίση του Εφετείου (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16 Μαΐου 2005 αίτηση της .....για αναίρεση της υπ΄ αριθ. 35/2005 αποφάσεως του Εφετείου Λαμίας

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Ιανουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ