233/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 233 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 233/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Προμηθευτικού Συνεταιρισμού Εργολάβων Υδραυλικών Ν. Κερκύρας Συν. Πε. που εδρεύει στην Κέρκυρα, Εθνική Κέρκυρας - Λευκίμμης θέση Μεγαλομάτα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ιωάννη Σπυριδάκη.

Του αναιρεσιβλήτου:..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Γεώργιο Γούτα, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26 Μαρτίου 2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κέρκυρας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 140/2004 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 227/2005 του Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 21 Οκτωβρίου 2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης - Σπυρίδων Τέντες ανέγνωσε την από 2 Ιανουαρίου 2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 παρ. 4, 502 παρ. 2, 506 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι αν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ), η οποία μπορεί να συντελεσθεί και με τη μη εφαρμογή διατάξεων που ήταν εφαρμοστέες, δεν αρκεί να εκτίθεται στο αναιρετήριο το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, αλλά πρέπει επιπλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια και όχι αποσπασματικά τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή μη της αγωγής, καθώς και η επίδραση που είχε το σφάλμα στο διατακτικό.

Διότι μόνον ενόψει των στοιχείων αυτών μπορεί να ελεγχθεί, αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε σφαλερό διατακτικό, από το οποίο να εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναιρέσεως (ΚΠολΔ 578). Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, που με την αναιρεσιβαλλομένη επεδίκασε στον αναιρεσίβλητο μισθούς και τόκους υπερημερίας, υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, διότι παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, μη εφαρμόζοντας αυτές για την ερμηνεία της μεταξύ των διαδίκων συμβάσεως, παρά το ότι διαπίστωσε την ασάφειά της "ως προς την πρόβλεψη ή μη δοκιμαστικής περιόδου".

Ο λόγος όμως αυτός είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού, αφενός δεν εκτίθενται με πληρότητα και σαφήνεια, αλλά μόνον αποσπασματικά, τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του και αφετέρου δεν αναφέρεται με πληρότητα και σαφήνεια η επίδραση που είχε το επικαλούμενο σφάλμα στο διατακτικό, ήτοι πώς το σφάλμα αυτό συνδέεται με την καταγνωσθείσα έννομη συνέπεια, δεδομένου μάλιστα ότι ούτε καν η επίδικη έννομη σχέση μεταξύ των διαδίκων αποσαφηνίζεται, έτσι ώστε να είναι δυνατόν να κριθεί αν είναι σφαλερό το διατακτικό.

Ο προβλεπόμενος από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως προϋποθέτει την μη λήψη υπόψη πραγμάτων που έχουν προταθεί από εκείνον ο οποίος ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως και όχι από τον αντίδικό του, διότι στην τελευταία περίπτωση λείπει από τον αναιρεσείοντα το απαιτούμενο για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως έννομο συμφέρον. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη από το Εφετείο ισχυρισμών που προέβαλε ο αναιρεσίβλητος.

'Όπως προκύπτει από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ, για να είναι ορισμένος ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή λόγος αναιρέσεως, κατά τον οποίο αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, πρέπει, μεταξύ άλλων, να αναφέρονται τα στοιχεία από τα οποία προκύπτει ότι τα εν λόγω "πράγματα", δηλαδή οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή δικαιώματος, προτάθηκαν παραδεκτώς, ήτοι να αναφέρονται ο χρόνος και ο τρόπος προτάσεώς τους. Επομένως, ο τρίτος εκ του άρθρου 559 αριθ.8 ΚΠολΔ λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του την ένσταση επισχέσεως, που προέβαλε ο αναιρεσείων "ενώπιον του δικαστηρίου" της ουσίας πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, γιατί δεν διευκρινίζεται ο χρόνος και ο τρόπος προτάσεως της εν λόγω ενστάσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21/10/2005 αίτηση του Προμηθευτικού Συνεταιρισμού Εργολάβων Υδραυλικών Ν. Κερκύρας Συν.Πε για αναίρεση της 227/2005 αποφάσεως του Εφετείου Κερκύρας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Ιανουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ