Appeal against first-instance judgment dismissed because appeal against rejected appeal is inadmissible.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal filed against the first-instance judgment of the Thessaloniki Single District Court. The appellants sought to overturn a decision that had partially accepted their husband's lawsuit, but the appellate court had already rejected the appeal lodged by the opposing parties on the merits. The court ruled that since the appeal against the first-instance decision was substantively rejected, the original judgment was effectively absorbed into the appellate decision, rendering a separate appeal against the first-instance judgment inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArticles 553, 561, 569, 573 of the Code of Civil Procedure; An appeal against a first-instance judgment is inadmissible if the appeal against that judgment was rejected on the merits, as the first-instance decision is then absorbed into the appellate decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 230 / 2023 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 230/2023
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Σπυρίδων Κουτσοχρήστο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 10 Ιανουαρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Των αναιρεσειουσών: 1) Μ. Γ. του Ε., συζύγου Α. Β., 2) Α. Γ. του Ε., συζύγου Α. Χ., κατοίκων ... οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ελένη Κατσαρή με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Δ. Κ. του Χ., 2) Μ. Κ. του Α., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Κυριακόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/6/2015 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης.
Εκδόθηκε η 16997/2017 οριστική Απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 24/4/2015 αίτησή τους και τους από 29/6/2020 και από 8/12/2021 πρόσθετους λόγους αυτής.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την υπό κρίση από 24-4-2015 αίτηση αναιρέσεως και τους από 29-6-2020 και 8-12-2021 προσθέτους λόγους αυτής, που πρέπει να συνεκδικασθούν (άρθρα 246, 569 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ) προς διευκόλυνση και επιτάχυνση της διεξαγωγής της δίκης και μείωση των εξόδων (ΑΠ 1379/2014) και, διότι οι πρόσθετοι λόγοι δεν έχουν αυθυπαρξία, αλλά συζητούνται υποχρεωτικά, με την αίτηση αναίρεσης (ΑΠ 921/2019, ΑΠ 507/2017, ΑΠ 478/1981), προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 16997/2017 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποίαν, αφού δικάστηκαν αντιμωλία οι διάδικοι, έγινε εν μέρει δεκτή η από 4-6-2015 (αριθμός καταθέσεως: 12242/8-6-2015) αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων Δ. Κ. του Χ. και Μ. Κ. του Α..
Από την επιτρεπτή κατ' άρθρον 561 § 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δικογραφίας προκύπτει ότι κατά της ως άνω υπ' αριθμ. 16997/2017 πρωτοβαθμίου αποφάσεως ασκήθηκε εκ μέρους των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων η από 26-3-2018 έφεση, μετά την συζήτηση της οποίας που σημειωτέον έλαβε χώρα ερήμην των εφεσιβλήτων -εναγομένων και ήδη αναιρεσειουσών Μ. Γ. του Ε., συζύγου Α. Β. και Α. Γ. του Ε., εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 2045/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποίαν έγινε τυπικώς δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η ως άνω ασκηθείσα έφεση. Κατά της ως άνω πρωτοβάθμιας υπ' αριθμ. 16997/2017 απόφασης οι προαναφερθείσες εφεσίβλητες - εναγόμενες άσκησαν την κρινομένη αίτηση αναίρεσης και τους προσθέτους αυτής λόγους.
Από το άρθρο 553 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι αν γίνει δεκτή κατά τύπους η έφεση και απορριφθεί κατ' ουσίαν ή αν γίνει δεκτή κατ' ουσίαν και εξαφανισθεί η πρωτόδικη απόφαση, σε αναίρεση υπόκειται μόνον η εφετειακή απόφαση, στην οποία ενσωματώνεται η πρωτόδικη, διότι με αυτή περατώνεται οριστικά η δίκη (ΟλΑΠ 40/1996). Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο δέχθηκε τυπικώς την έφεση κατά της ως άνω πρωτόδικης αποφάσεως και απέρριψε αυτήν κατ' ουσίαν. Επομένως, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως που στρέφεται κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης, η οποία μετά την κατ' ουσίαν απόρριψη της έφεσης των εναγουσών ενσωματώθηκε στην απόφαση του Εφετείου, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, ενώ για τον ίδιον λόγο πρέπει να απορριφθούν επίσης ως απαράδεκτοι και οι πρόσθετοι αυτής λόγοι. Πρέπει ακόμη να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατέθεσαν οι αναιρεσείουσες για την άσκηση της αναίρεσης στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ) και επί πλέον, να καταδικαστούν οι αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματος που αυτοί νομίμως υπέβαλαν με τις ενώπιον του Αρείου Πάγου από 20-12-2021 έγγραφες προτάσεις τους (άρθρα 106, 176 και 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 24-4-2015 αίτηση και τους από 29-6-2020 και 8-12-2021 προσθέτους λόγους αυτής για την αναίρεση της υπ' αριθμ. 16997/2017 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.
Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.
Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία προσδιορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων ευρώ (2.700,00 €)
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Ιανουαρίου 2023.
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 10 Φεβρουαρίου 2023.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ