22/2023 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 22 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 22/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Βλάχου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Μαρί Δεργαζαριάν, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Σεπτεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1) Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ... που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) Α. χας Π. Μ., το γένος Δ. Σ., κατοίκου Άνω Μεράς Μυκόνου, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Τσιτίδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. D. του M., κατοίκου Άνω Μεράς Μυκόνου, ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα επί του ανηλίκου τέκνου της A. R. D., και 5) V. B., κατοίκου Φ. Α., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σπυρίδωνα Σταματάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-4-2015 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 17-6-2015 αγωγή του ήδη 3ου των αναιρεσιβλήτων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 480/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 610/2020 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 28-7-2020 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρα 577 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των προβαλλόμενων λόγων της (άρθρα 577 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.).

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 932 του Α.Κ. "Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του.

Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικαστεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης". Κατά την έννοια του άρθρου αυτού, το δικαστήριο της ουσίας, αφού δεχθεί ότι συνεπεία αδικοπραξίας προκλήθηκε σε κάποιο πρόσωπο ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη, καθορίζει στη συνέχεια το ύψος της οφειλόμενης γι' αυτήν χρηματικής ικανοποίησης, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη, ως κριτήρια, το είδος της προσβολής, την έκταση της βλάβης, τις συνθήκες τελέσεως της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του υπόχρεου, το τυχόν συντρέχον πταίσμα του παθόντος και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων μερών, πλην της περιουσιακής κατάστασης της εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρείας, της οποίας η ευθύνη είναι εγγυητική (Α.Π. 1204/2021, Α.Π. 525/2021, Α.Π. 768/2020, Α.Π. 170/2020), χωρίς να απαιτείται ειδικότερη αιτιολόγηση καθενός στοιχείου (Α.Π. 525/2021, Α.Π. 1210/2020, Α.Π. 170/2020).

Ο προσδιορισμός του ποσού της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης αφέθηκε στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου, η σχετική κρίση του οποίου δεν υπόκειται, κατ' αρχήν, σε αναιρετικό έλεγχο, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να κριθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου, είτε ευθέως, είτε εκ πλαγίου, για έλλειψη νόμιμης βάσης.

Επιβάλλεται, όμως, σε κάθε περίπτωση, να τηρείται, κατά τον καθορισμό του ποσού που επιδικάζεται, η αρχή της αναλογικότητας, ως γενική νομική αρχή και μάλιστα αυξημένης τυπικής ισχύος, υπό την έννοια ότι η σχετική κρίση του δικαστηρίου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, πράγμα που, αν συμβαίνει, ελέγχεται ως παραβίαση της πιο πάνω γενικής νομικής αρχής, ήτοι ως πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 του Κ.Πολ.Δ. (Α.Π.

Ολομ., 10/2017, 9/2015, Α.Π. 858/2021, Α.Π.525/2021, Α.Π. 301/2021, Α.Π. 1303/2020). Και τούτο, διότι, μία απόφαση, με την οποία επιδικάζεται ένα ευτελές ή υπέρμετρα μεγάλο ποσό, ως δήθεν εύλογο, κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου, προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης ή της ψυχικής οδύνης, ευτελίζει, στην πρώτη περίπτωση (όσον αφορά τον δικαιούχο - παθόντα), το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και στη δεύτερη (όσον αφορά τον υπόχρεο), το δικαίωμα της περιουσίας του, αφού το δικαστήριο, επεμβαίνοντας στη διαφορά μεταξύ ιδιωτών, πρέπει να τηρεί μια δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στα αντιτιθέμενα συμφέροντα, με παράλληλη προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων (Α.Π. 1003/2021, Α.Π. 525/2021, Α.Π. 934/2020, Α.Π. 642/2020).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αναφορικά με το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης των αναιρεσιβλήτων από το θανάσιμο τραυματισμό του συγγενούς τους κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα, κατά την εκτίμηση των κριτηρίων για τον προσδιορισμό του ποσού αυτής δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, ως προς τις συνθήκες τελέσεως της αδικοπραξίας, τη βαρύτητα του πταίσματος του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου και την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων φυσικών προσώπων, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "...Στις 13-8-2014 και περί ώρα 18:10' ο Π.

Μ...., οδηγώντας το με αριθμό πινακίδων κυκλοφορίας ... Ι.Χ.Ε αυτοκίνητο, εργοστασίου κατασκευής SUZUKI τύπου SΑΜURΑΙ, που ανήκε στην συγκυριότητα του ιδίου και της συνεπιβαίνουσας συζύγου του Α. Μ. ..., το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από την κυκλοφορία του στην ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία ... ..., έβαινε επί της επαρχιακής οδού Χώρας - Καλαφάτη της Μυκόνου, με κατεύθυνση από Καλαφάτη προς Χώρα, ευρισκόμενος στο ύψος της συμβολής της οδού αυτής με κάθετη από αριστερά του οδό, η οποία οδηγεί στην πλατεία της Άνω Μεράς.

Η ανωτέρω επαρχιακή οδός, συνολικού πλάτους οδοστρώματος 7,50 μέτρων, είναι διπλής κατεύθυνσης και διαθέτει μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, τα δε δύο αντίθετα ρεύματα πορείας χωρίζονται με διπλή συνεχόμενη διαχωριστική γραμμή. Επίσης, το ανώτατο προβλεπόμενο όριο ταχύτητας των κινουμένων σ' αυτή οχημάτων ορίζεται στα 50 χιλιόμετρα ανά ώρα, καθόσον πρόκειται για κατοικημένη περιοχή.

Κατά τον ανωτέρω χρόνο υπήρχε φως ημέρας, οι καιρικές συνθήκες ήταν καλές και το οδόστρωμα ξηρό, η ορατότητα δεν περιοριζόταν από φυσικά ή τεχνητά εμπόδια, αφού η οδός στο σημείο εκείνο είναι ευθεία, η δε κυκλοφορία οχημάτων και πεζών ήταν συχνή, λόγω της θερινής περιόδου. Φθάνοντας λοιπόν ο ανωτέρω οδηγός στην συμβολή των παραπάνω οδών, προτιθέμενος να εισέλθει στην κάθετη από αριστερά του οδό προς την πλατεία της Άνω Μεράς, επιχείρησε εντελώς αιφνιδιαστικά αριστερό κατά την πορεία του ελιγμό, χωρίς όμως προηγουμένως να ελέγξει την κίνηση των οχημάτων στο αντίθετο ρεύμα πορείας της ανωτέρω επαρχιακής οδού, το οποίο επρόκειτο να διασχίσει, με αποτέλεσμα να παρεμβληθεί στην πορεία της κινούμενης στο ρεύμα αυτό δίκυκλης μοτοσυκλέτας με αριθμό πινακίδων κυκλοφορίας ..., που έβαινε προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή κατευθυνόταν από Χώρα προς Καλαφάτη, την οποία οδηγούσε ο ..., έχοντας συνεπιβάτη τον αδελφό του ......

Έτσι, παρά τον προς τα δεξιά ελιγμό που πραγματοποίησε ο οδηγός της μοτοσυκλέτας, δεν κατάφερε να αποφύγει την σύγκρουση, αλλά τα δύο οχήματα συγκρούσθηκαν μετωπικά, εντός του οδοστρώματος της οδού που οδηγεί προς την πλατεία της Άνω Μεράς, ακολούθως δε η μοτοσυκλέτα ανατράπηκε και παρασύρθηκε από το αυτοκίνητο σε απόσταση 6,50 μέτρων, όπως προκύπτει από τα ίχνη που άφησε στο οδόστρωμα.

Από την ανατροπή της μοτοσυκλέτας και την πτώση τους στο οδόστρωμα οι επιβαίνοντες σ' αυτήν τραυματίσθηκαν σοβαρά και διακομίσθηκαν στο Κέντρο Υγείας Μυκόνου, όπου, περί ώρα 19:40' της ίδιας ημέρας, ο ..., ηλικίας 52 ετών, υπέκυψε στα τραύματά του, αφού έφερε βαρύτατες κακώσεις στον θώρακα, κάταγμα της σπονδυλικής στήλης και ρήξη θωρακικής αορτής (βλ.

την από 14-8-2014 βεβαίωση της ιατροδικαστή Ε. Λ.), συνεπεία των οποίων επήλθε ο θάνατός του. Σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν σχετικά με τις συνθήκες του ατυχήματος, το Δικαστήριο κρίνει ότι η σύγκρουση των οχημάτων και ο θανάσιμος τραυματισμός του οδηγού της μοτοσυκλέτας οφείλονται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του επιβατικού αυτοκινήτου, ο οποίος από έλλειψη της επιμέλειας και προσοχής, την οποία θα επιδείκνυε κάθε άλλος μέσος συνετός οδηγός σε ανάλογες περιστάσεις, ενώ επιχειρούσε αλλαγή κατεύθυνσης προς τα αριστερά, προκειμένου να εισέλθει στην κάθετη οδό που οδηγεί στην πλατεία της Άνω Μεράς, δεν επέτρεψε την διέλευση της αντιθέτως κινούμενης επί της επαρχιακής οδού Χώρας -Καλαφάτη δίκυκλης μοτοσυκλέτας, που είχε έναντι αυτού προτεραιότητα, με αποτέλεσμα να παρεμβληθεί αιφνίδια στην τροχιά της και να προκαλέσει την σύγκρουση των δύο οχημάτων (παραβίαση των άρθρων 12 παρ. 1, 23 παρ. 2 του ΚΟΚ).

Η πλημμελής συντήρηση της μοτοσυκλέτας, της οποίας τα ελαστικά και το σύστημα τροχοπέδησης δεν ήταν σε καλή κατάσταση, καθώς και η αλλαγή κυβισμού του κινητήρα της (από 98 σε 125 κυβικά εκατοστά), που διαπιστώθηκαν κατά την διαταχθείσα στο στάδιο της προανάκρισης πραγματογνωμοσύνης (βλ. την από 25-8-2014 έκθεση του πραγματογνώμονα Μ.

Σ.), δεν συνδέονται αιτιωδώς με την πρόκληση του ένδικου ατυχήματος, υπό την έννοια ότι τούτο δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί, ακόμη και αν η μοτοσυκλέτα ήταν σε άριστη κατάσταση και δεν είχε γίνει παρέμβαση στον κινητήρα της, εξαιτίας της εντελώς αιφνίδιας παρεμβολής στην πορεία της του επιβατικού αυτοκινήτου, που δεν άφηνε χρονικά περιθώρια για την αποφυγή της σύγκρουσης με ακινητοποίηση, παρά μόνο για την διενέργεια ενός μικρού αποφευκτικού ελιγμού προς τα δεξιά, τον οποίο πράγματι επιχείρησε ο θανών οδηγός αυτής, ο οποίος, όπως συνάγεται από τον ανωτέρω ελιγμό, σε συνδυασμό με το ότι έβαινε με την επιτρεπόμενη ταχύτητα και στο δεξιό άκρο του ρεύματος πορείας του, ήταν συνετός οδηγός και γνώριζε να χειρίζεται το όχημα που οδηγούσε, παρά το γεγονός ότι δεν διέθετε άδεια οδηγήσεως μοτοσυκλέτας (διέθετε μόνο για αυτοκίνητο), έτσι ώστε να στερείται η έλλειψη αυτή αιτιώδους συμβολής στο ατύχημα, απορριπτόμενης ως αβάσιμης στην ουσία της, της στηριζόμενης στα ανωτέρω περιστατικά, ένστασης συντρέχοντος πταίσματος αυτού στην πρόκληση του ατυχήματος, την οποία πρότεινε η δεύτερη εναγομένη.

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τα προσκομιζόμενα με επίκληση έγγραφα, δηλαδή α) το από 25-9-2014 πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, β) το από 24-3-2015 πιστοποιητικό γέννησης του ανηλίκου ..., γ) το από 25-9-2014 πιστοποιητικό πλησιέστερων συγγενών και δ) το από 4-11-2015 πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, που προσκομίζεται σε επίσημη μετάφραση, ο θανών στο ένδικο τροχαίο ατύχημα ..., ηλικίας 52 ετών (είχε γεννηθεί το έτος 1962), ήταν σύζυγος της πρώτης ενάγουσας ..., με την οποία είχε τελέσει γάμο στις 18-3-1994, ήταν πατέρας του εκπροσωπούμενου απ' αυτή (πρώτη ενάγουσα) ανηλίκου τέκνου ..., που γεννήθηκε στις 3 1-10-2005, ήταν υιός της δεύτερης ενάγουσας ...

και αδελφός των λοιπών εναγόντων, δηλαδή των α) ... (τρίτου ενάγοντος), β) ... (τέταρτου ενάγοντος) και γ) ... (πέμπτης ενάγουσας). Με τα πρόσωπα αυτά, που ανήκουν στην "οικογένεια" του ανωτέρω θανόντος κατά την έννοια του άρθρου 932 εδ. γ' του ΑΚ ..., αποδεικνύεται ότι ο τελευταίος διατηρούσε πολύ στενούς ψυχικούς και οικογενειακούς δεσμούς.

Ειδικότερα, με την σύζυγό του (πρώτη ενάγουσα), ηλικίας κατά το χρόνο του ατυχήματος 42 ετών, ζούσαν αρμονικά από τον χρόνο του γάμου τους, μεγαλώνοντας από κοινού το ανωτέρω ανήλικο τέκνο τους, το οποίο θα στερηθεί την πατρική επιμέλεια και στοργή και είναι βέβαιο ότι θα επιβαρυνθεί ψυχολογικά από την έλλειψη του γονέα του.

Επίσης, στενές σχέσεις με τον θανόντα υιό της διατηρούσε και η μητέρα αυτού (δεύτερη ενάγουσα), ηλικίας κατά τον χρόνο του ατυχήματος 75 ετών, παρά το γεγονός ότι κατοικεί στην Αλβανία, όπως και τα αδέλφια του (τρίτος, τέταρτος και πέμπτη ενάγοντες), ηλικίας κατά τον ίδιο ως άνω χρόνο 43, 45 και 48 ετών αντίστοιχα, εκ των οποίων οι τρίτος και τέταρτος ενάγοντες διέμεναν μαζί του στο ίδιο χωριό της Μυκόνου (Πύργο Άνω Μεράς), όπου εργαζόντουσαν, ο δε τρίτος ενάγων, όπως προειπώθηκε, ήταν συνεπιβάτης στην μοτοσυκλέτα του κατά τον χρόνο του ατυχήματος.

Ενόψει τούτων και του κατά την κοινή πείρα και λογική έντονου ψυχικού άλγους των άνω εναγόντων από τον απρόσμενο και τραγικό θάνατο του προσφιλούς τους προσώπου, υπέστησαν αυτοί ψυχική οδύνη, για την απάμβλυνση της οποίας και για ηθική παρηγοριά και ψυχική τους ανακούφιση δικαιούνται εύλογης χρηματικής ικανοποίησης.

Λαμβανομένων δε υπόψη των συνθηκών του ατυχήματος, όπως παραπάνω εκτέθηκαν, του βαθμού και της βαρύτητας του πταίσματος του υπαιτίου οδηγού, του βαθμού συγγενείας και του συναισθηματικού δεσμού των άνω εναγόντων με τον θανατωθέντα, της ηλικίας αυτού (52 ετών) αλλά και των εναγόντων, της έντασης της θλίψης και του ψυχικού άλγους που δοκίμασαν και θα δοκιμάσουν καθένας από τους ενάγοντες, καθώς και της κοινωνικής θέσης και της οικονομικής κατάστασης των διαδίκων φυσικών προσώπων - που δεν προκύπτει ότι διαθέτουν ιδιαίτερα εισοδήματα ή περιουσία, αφού δεν γίνεται επίκληση τέτοιων- όχι όμως και της τρίτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, αφού η ευθύνη αυτής είναι εγγυητική [............], το Δικαστήριο κρίνει ότι η εύλογη χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη την οποία υπέστησαν οι άνω ενάγοντες, πρέπει να ορισθεί α) στο ποσό των 80.000 ΕΥΡΩ για την πρώτη ενάγουσα (σύζυγο), β) στο ποσό των 100.000 ΕΥΡΩ για το εκπροσωπούμενο απ' αυτήν ανήλικο τέκνο, γ) στο ποσό των 50.000 ΕΥΡΩ για την δεύτερη ενάγουσα (μητέρα) και δ) στο ποσό των 30.000 ΕΥΡΩ για καθέναν από τους τρίτο, τέταρτο και πέμπτη ενάγοντες, πέραν του ποσού των 50 ΕΥΡΩ, που ο καθένας από τους ανωτέρω επιφυλάχθηκε να αξιώσει από τα ποινικά δικαστήρια κατά την παράστασή του ως πολιτικώς ενάγων......".

Κατόπιν τούτου το Μονομελές Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, μετ' εξαφάνιση της εκκαλουμένης αποφάσεως, επιδίκασε, μεταξύ άλλων, μη προσβαλλόμενων με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως, κονδυλίων, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, στην πρώτη αναιρεσίβλητη (σύζυγο του θανόντος), ατομικά το ποσό των 80.000 ευρώ και για λογαριασμό του εκπροσωπούμενου από αυτή ανηλίκου τέκνου της το ποσό των 100.000 ευρώ, στη δεύτερη αναιρεσίβλητη (μητέρα του θανόντος) το ποσό των 50.000 ευρώ και σε καθένα από τους τρίτο, τέταρτο και πέμπτη των αναιρεσιβλήτων (αδελφούς του θανόντος) το ποσό των 30.000 ευρώ, νομιμοτόκως από της επιδόσεως της αγωγής.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, καθορίζοντας δηλαδή την χρηματική ικανοποίηση των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων στα προαναφερθέντα ποσά, δεν παραβίασε την αρχή της αναλογικότητας, ούτε υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας, δεδομένου ότι τα ποσά αυτά, κατά την κοινή πείρα, την δικαστηριακή πρακτική και την συνείδηση για το δίκαιο, δεν υπερτερούν και μάλιστα καταφανώς, εκείνων που συνήθως επιδικάζονται σε παρόμοιες περιπτώσεις χρηματικής ικανοποίησης.

Επομένως, είναι αβάσιμος ο μοναδικός, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ., λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο οι αναιρεσείουσες, με την επίκληση των διατάξεων των άρθρων 2 παρ. 1, 25 παρ. 1 του Συντάγματος και 932 του Α.Κ., αποδίδουν στην προσβαλλομένη απόφαση τις αιτιάσεις ότι, κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας και καθ' υπέρβαση των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας, το Εφετείο, κατά την εφαρμογή των διατάξεων αυτών του ουσιαστικού δικαίου, επιδίκασε στους προαναφερθέντες αναιρεσιβλήτους, για την προεκτεθείσα αιτία, τα παραπάνω ποσά, τα οποία, όμως, είναι, κατ' αυτές (αναιρεσείουσες), δυσαναλόγως μεγάλα σε σχέση με αυτά που επιδικάζονται σε ανάλογες περιπτώσεις.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείουσες, λόγω της ήττας τους, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα των τελευταίων (άρθρα 176, 180, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό. Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τις αναιρεσείουσες παραβόλου, λόγω της ήττας τους, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. ε' του Κ.Πολ.Δ., όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ' άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 και 4 αυτού, για τα ένδικα μέσα που κατατίθενται από 1.1.2016).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28.7.2020 και με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως 5500/688/2020 αίτηση για αναίρεση της 610/2020 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Νοεμβρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Ιανουαρίου 2023.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ