22/2012 · 22/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 22 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 22/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μαρία Βασιλάκη-Φραγκίσκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Οκτωβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Της ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "ΑΦΟΙ Π. Ο.Ε." και διακριτικό τίτλο "ΕΞ.Τ.ΕΡ.Ο.Ε." που εδρεύει στο Άργος και εκπροσωπείται νόμιμα ως καθολικής διαδόχου, λόγω εισφοράς σ' αυτήν της ατομικής επιχείρησης του Δ. Π., η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Νικολάου Μπίρη και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Της Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ Α.Τ.Ε.Τ.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Λάμπρου Μακρυγιάννη και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-6-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: Η 214/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 207/2009 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 25-5-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρία Βασιλάκη- Φραγκίσκου ανέγνωσε την από 27-9-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί οι τρεις λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.1 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοσθεί ενώ, συνέτρεχαν, οι πραγματικές προϋποθέσεις, για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοσθεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 7/2006, 4/2005). Με τον λόγο αυτόν αναίρεσης ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λ.π .ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε, δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ.ΑΠ 27 και 28/1998). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 601 ΑΚ "ο μισθωτής για όσο χρόνο παρακρατεί το μίσθιο μετά τη λήξη της μίσθωσης, οφείλει ως αποζημίωση το συμφωνημένο μίσθωμα, χωρίς αυτό να αποκλείει δικαίωμα του εκμισθωτή να απαιτήσει και άλλη περαιτέρω ζημία". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το μίνιμουμ της επιδικαστέας αποζημιώσεως του εκμισθωτή για όσο χρονικό διάστημα ο μισθωτής παρακρατεί το μίσθιο παράνομα είναι ίσο, με το συμβατικό μίσθωμα, χωρίς να απαιτείται η απόδειξη οποιαδήποτε ζημίας.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως απ' αυτή προκύπτει δέχθηκε μετά από εκτίμηση των αποδείξεων τα ακόλουθα κατά το ενδιαφέρον εδώ μέρος πραγματικά περιστατικά: Από τα ίδια ως άνω περιστατικά προκύπτει μεν το γεγονός ότι μετά την καταγγελία της συμβάσεως μισθώσεως με την επίδοση της αγωγής του αρχικού εκμισθωτή Δ. Π., η εκκαλούσα παρακρατούσε το μίσθιο κινητό εξοπλισμό και οπωσδήποτε οφείλει αποζημίωση χρήσεως για το χρονικό διάστημα από 29-8-2004 μέχρι 24-3-2005, δηλαδή για έξι (6) 30νθήμερα και 24 ημέρες, όπως δέχθηκε και η εκκαλουμένη απόφαση, χωρίς να αμφισβητείται με την έφεση, πλην όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η αυτή αποζημίωση χρήσεως, για όλο το προαναφερόμενο διάστημα που αγγίζει σχεδόν τους επτά (7) μήνες, ανερχόταν στο ποσό των 3900 ευρώ ανά τριάντα (30) ημέρες, σ' εκείνο δηλαδή που είχε συμφωνηθεί με τη σύμβαση μισθώσεως. Τούτο δε διότι η χρήση των κινητών αντικειμένων του μίσθιου εξοπλισμού επί επτάμηνο, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει βραχυχρόνια μίσθωση, ώστε να δικαιολογείται τόσο υψηλό μίσθωμα, καθώς θα ήταν εκτός ορίων λογικής να συνάπτεται μίσθωση με συνολικό μίσθωμα 27.300 ευρώ (3900 χ 7 μήνες), για τη χρήση κινητού εξοπλισμού, ο οποίος στοίχιζε καινούργιος 34.810,20 ευρώ, σύμφωνα και με την από 3-12-2003 προσφορά προς την εκκαλούσα του αντιπροσώπου των γερμανικών συστημάτων μεταλλικών αντιστηρίξεων LTW Σ. Π., αξία την οποία δέχθηκε και η 204/2006 εκκαλουμένη απόφαση, χωρίς η σχετική διάταξη της να προσβάλλεται με έφεση θα ήταν πλέον συμφέρον για την εκκαλούσα αλλά και για οποιονδήποτε άλλο μισθωτή που όπως η ίδια, θα δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά στην τεχνική εκτέλεση δημοσίων ή ιδιωτικών έργων, να προβεί στην αγορά του σχετικού εξοπλισμού, ο οποίος άλλωστε θα χρησίμευε και στο μέλλον σε ανάλογες επαγγελματικές ενασχολήσεις. Η δυσαναλογία του ύψους της αποζημιώσεως χρήσεως με την αξία των αντικειμένων του μίσθιου τεχνικού εξοπλισμού καθίσταται πλέον προφανής και εκτός των συναλλακτικών ηθών, αν ληφθεί υπόψη ότι ο συγκεκριμένος εξοπλισμός, ως μεταχειρισμένος επρόκειτο να πωληθεί στην εφεσίβλητη αντί τιμήματος 22.000 ευρώ. Με βάση τα παραπάνω η αποζημίωση χρήσης που οφείλει η εκκαλούσα στην εφεσίβλητη δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη των 1200 ευρώ ανά 30 ημέρες, ποσό που κατά τα συναλλακτικά ήθη, είναι αρμόζον για την προκειμένη περίπτωση, και όχι στο ποσό των 3900 μηνιαίως που κρίθηκε με την εκκαλουμένη 204/2006 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου, με το σκεπτικό ότι η χρήση του μισθίου κινητού εξοπλισμού για το επί πλέον χρονικό διάστημα των περίπου επτά (7) μηνών θα μπορούσε να αποτελέσει βραχυχρόνια μίσθωση. Με τις άνω όμως επί της ουσίας παραδοχές το Εφετείο παραβίασε με εσφαλμένη εφαρμογή την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 601 ΑΚ ως προς την ασκούμενη αξίωση αποζημίωσης χρήσεως εφόσον κατά τα άνω, ενώ δέχθηκε ότι η εκκαλούσα παρακρατούσε το μίσθιο εξοπλισμό μετά την καταγγελία της συμβάσεως και ως εκ τούτου οφείλει αποζημίωση χρήσεως για το από 29-8-2004 και μέχρι 24-03-2005 χρονικό διάστημα δηλαδή για 6/30κονθήμερα και 24 ημέρες κατά παράβαση του άρθρου 601 ΑΚ. Επιδίκασε ως αποζημίωση για κάθε 30ήμερο, ποσό μικρότερο του συμφωνημένου μισθώματος (των 3.900 ευρώ). Επομένως ο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη κατά το μέρος που αφορά στην αποζημίωση χρήσεως, να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές (άρθ. 580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη, η οποία ηττάται, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας (άρθ. 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 207/2009 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναφερόμενο μέρος για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300 ευρώ).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου2011.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιανουαρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ