Supreme Court allows appeal against appellate court failure to declare defense inadmissible under special procedure rules.

Απόφαση 226 / 2023 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 226/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Πελαγία Ακάσογλου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένης της Αντιπροέδρου Δήμητρας Κοκοτίνη), Δήμητρα Ζώη, Ιωάννα Μαργέλλου-Μπουλταδάκη, Ελένη Κατσούλη και Δημητρία Στρούζα-Ξένου-Κοκολέτση, Aρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 11η Μαΐου 2021, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "..." και το δ.τ. "...", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στην … και παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Μιχαήλ Γιαμπουράνη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις

Της αναιρεσίβλητης: Ισπανικής ανώνυμης τεχνικής εταιρείας με την επωνυμία "..., μετονομασθείσα σε "...", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στη …., διατηρεί υποκατάστημα στο ... και παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Νικόλαου Ζάννη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-5-2014 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν η 38/2015 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 4842/2018 μη οριστική και η 1655/2020 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 20-7-2020 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγητής ορίσθηκε η αρεοπαγίτης Πελαγία Ακάσογλου.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Υπόκειται προς κρίση, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, η από 20.7.2020 (Γ.Α.Κ.6095/Ε.Α.Κ. 732/28.8.2020 - Εφετείο Αθηνών) αίτηση αναιρέσεως της αναιρεσείουσας ανώνυμης εταιρίας υπό την επωνυμία "..." (διακριτικός τίτλος "..."). Προσβάλλεται δε, η 1655/2020 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που δημοσιεύθηκε, την 9.3.2020, αντιμωλία των διαδίκων, επί της από 24.3.2015 (Α.Κ. 2082/31.3.2015) εφέσεως της εκκαλούσης ανώνυμης εταιρίας υπό την επωνυμία "..."/ μετονομασθείσης σε "..."- ήδη αναιρεσίβλητης κατά της εφεσίβλητης - ήδη αναιρεσείουσας.

Εκκαλούμενη ήταν η 38/2015 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που δημοσιεύθηκε, την 3.3.2015, αντιμωλία των διαδίκων, επί της από 30.5.2014 αγωγής της εναγούσης - ήδη αναιρεσείουσας κατά της εναγομένης - ήδη αναιρεσίβλητης. Με την 38/2015 πρωτόδικη απόφαση, η αγωγή έγινε δεκτή στην ουσία. Με την 1655/2020 απόφαση του εφετείου, η έφεση έγινε δεκτή, τυπικά και στην ουσία και εξαφανίσθηκε, στο σύνολο, η 38/2015 απόφαση του πρωτοδικείου στη συνέχεια, κρατήθηκε η υπόθεση και η αγωγή απορρίφθηκε, ως αβάσιμη στην ουσία.

Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε, ως άνω, την 28.8.2020, νομίμως και εμπροθέσμως, δηλ. στην καταχρηστική προθεσμία των δύο (2) ετών από την 9.3.2020 -ημερομηνία δημοσιεύσεως της 1655/2020 αποφάσεως- δεδομένου ότι από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει επίδοση της αποφάσεως αυτής ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοσή της.

Μετά ταύτα, η αίτηση αναιρέσεως είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της [άρθρα 495, 552, 553, 556, 558, 564 παρ.3, 566 παρ.1, 144, 145 παρ.1, 577 παράγραφοι 1 και 3, 591 παρ.7 ΚΠολΔ].

(I) Η εκτίμηση του περιεχομένου διαδικαστικών εγγράφων της ίδιας ή άλλης δίκης, ιδίως αγωγών, παρεμβάσεων, ενδίκων μέσων, προτάσεων ή δικαστικών αποφάσεων, ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, κατά το (ισχύον) άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, όταν η πλημμέλεια, που αποδίδεται στα έγγραφα αυτά, δημιουργεί λόγο αναιρέσεως από τους λόγους, που αναφέρονται, περιοριστικώς, στο άρθρο 559 ΚΠολΔ.

Για την διαπίστωση της πλημμέλειας, πρέπει να προσκομίζονται τα επίμαχα διαδικαστικά έγγραφα προς έλεγχο. Το άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ αναφέρεται σε όλους τους λόγους του άρθρου 559 ΚΠολΔ και δεν εισάγει νέο ειδικό λόγο αναιρέσεως. Λόγος αναιρέσεως είναι βάσιμος, όταν τα περιστατικά, που αναφέρονται στο δικόγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, πληρούν το πραγματικό λόγου του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 345/2015, ΑΠ 1385/2005, ΑΠ 756/1996).

Κατά το άρθρο 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ, υπάρχει λόγος αναιρέσεως, αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Τέτοιος λόγος αναιρέσεως αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα ή απαράδεκτα από το δικονομικό, μόνο, δίκαιο (ΑΠ ολ. 1/2019, ΑΠ ολ. 12/2000, ΑΠ ολ. 1/1999, ΑΠ 558/2008).

Στην διαδικασία των διαφορών από αμοιβές για την παροχή εργασίας ενώπιον του μονομελούς πρωτοδικείου, εφαρμόζονται οι διατάξεις, που ρυθμίζουν τη διαδικασία ενώπιον των ειρηνοδικείων, οπότε δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση εγγράφων προτάσεων και οι διάδικοι οφείλουν να προτείνουν όλους τους αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς τους, όπως είναι (και) οι ενστάσεις, προφορικώς, κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, επί πλέον οι ισχυρισμοί αυτοί πρέπει να καταχωρισθούν στα πρακτικά, με σαφή (έστω συνοπτική) έκθεση των γεγονότων, που τους θεμελιώνουν [άρθρα 262, 256 παρ.1 εδ. (δ) ΚΠολΔ], εκτός αν τα σχετικά γεγονότα περιέχονται στις έγγραφες προτάσεις, που (τυχόν) έχουν κατατεθεί στο ακροατήριο [άρθρα 591 παρ.1 εδ. (β), 677 - 681, 115 παρ.3 ΚΠολΔ, όπως ίσχυσαν πριν από το άρθρο 1 - άρθρο τέταρτο ν. 4335/2015 (ΦΕΚ Α. 87/ 23.7.2015), το οποίο ισχύει, κατά το άρθρο 1 - άρθρο ένατο του ιδίου ν. 4335/2015, για την ειδική αυτή διαδικασία επί αγωγών και ενδίκων μέσων, που κατατίθενται από 1.1.2016].

Η προφορική πρόταση των ισχυρισμών, με σημείωση στα πρακτικά, απαιτείται σε κάθε περίπτωση και δη, η σημείωση της προφορικής προτάσεως των ισχυρισμών στα πρακτικά πρέπει να προκύπτει ευθέως από το περί των προτάσεων και των δηλώσεων τμήμα των πρακτικών, ενώ δεν επιτρέπεται έμμεση συναγωγή της προτάσεως των ισχυρισμών είτε από το περιεχόμενο των μαρτυρικών καταθέσεων, που ακολούθως καταχωρούνται είτε από το περιεχόμενο των εγγράφων προτάσεων, που έχουν κατατεθεί στο ακροατήριο.

Η παραβίαση των προηγουμένων διατάξεων δικονομικού δικαίου ιδρύει τον λόγο αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ, ως προς την κήρυξη (ή μη) απαραδέκτου (ΑΠ ολ. 2/2005). (II) Το άρθρο 700 ΑΚ ορίζει ότι: "Ο εργοδότης έχει δικαίωμα έως την αποπεράτωση του έργου να καταγγείλει οποτεδήποτε τη σύμβαση. Αν γίνει καταγγελία, οφείλεται στον εργολάβο η συμφωνημένη αμοιβή, αφαιρείται όμως απ' αυτήν η δαπάνη, που εξοικονομήθηκε από τη ματαίωση της σύμβασης καθώς και ο,τιδήποτε άλλο ωφελήθηκε ο εργολάβος από άλλη εργασία του ή παρέλειψε με δόλο να ωφεληθεί".

Έτσι, επί συμβάσεως έργου [άρθρο 681 ΑΚ], ο εργοδότης έχει δικαίωμα έως την αποπεράτωση του έργου να καταγγείλει, οποτεδήποτε, χωρίς την τήρηση προθεσμίας και χωρίς να επικαλεσθεί και να αποδείξει την ύπαρξη σπουδαίου λόγου, τη σύμβαση έργου, η οποία λύεται για το μέλλον υποχρεούται, όμως, τότε, να καταβάλει στον εργολάβο τη συμφωνημένη για το όλον έργο αμοιβή (ΑΠ 1381/2021, ΑΠ 1229/2017, ΑΠ 233/2006).

Από το ίδιο άρθρο 700 ΑΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 200, 281 και 288 ΑΚ, προκύπτει ότι παρέχεται στον εργοδότη το δικαίωμα απρόθεσμης, ως άνω, καταγγελίας της συμβάσεως έργου για σπουδαίο λόγο, με συνέπεια να μην οφείλεται στον εργολάβο, στην περίπτωση αυτή, η συμφωνημένη για το όλον έργο αμοιβή. Ο εργοδότης, που ενάγεται από τον εργολάβο για την αμοιβή του, συνεπεία καταγγελίας της συμβάσεως έργου, κατά το άρθρο 700 ΑΚ, μπορεί να ισχυρισθεί, κατ' ένσταση ότι κατήγγειλε τη σύμβαση έργου για σπουδαίο λόγο (ΑΠ 1826/2012).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, κατά το πρώτο μέρος του, αποδίδεται στην 1655/2020 απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ. Ειδικότερα, η αναιρεσείουσα επικαλείται ότι το εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο τον ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης περί καταγγελίας της επίμαχης συμβάσεως έργου για σπουδαίο λόγο, αφού τέτοιος ισχυρισμός είναι ένσταση και η αναιρεσίβλητη τον είχε προτείνει, πρωτοδίκως, μόνο με τις από 30.9.2014 έγγραφες προτάσεις της, που κατέθεσε κατά τη συζήτηση, την 30.9.2014, στο ακροατήριο της από 30.5.2014 ένδικης αγωγής. Το απαράδεκτο, η ίδια (αναιρεσείουσα) είχε προτείνει νομίμως στο πρωτοδικείο και στο εφετείο, όμως, το εφετείο απέρριψε, εν τέλει, την αγωγή στην ουσία, με την παραδοχή αυτού του ισχυρισμού.

Από τα διαδικαστικά έγγραφα της προκειμένης δίκης και, συγκεκριμένα, από: (α).- την με ημερομηνία 30.5.2014 αγωγή της εναγούσης - ήδη αναίρεσε ίου σας, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, επί της οποίας εκδόθηκε η 38/2015 απόφαση, (β).- τα υπ' αριθμ. 38/ 30.9.2014 πρακτικά συνεδριάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ταυτάριθμα της 38/2015 (πρωτόδικης) αποφάσεως, (γ).- τις με ημερομηνία 30.9.2014 έγγραφες προτάσεις της εναγομένης - ήδη αναιρεσίβλητης, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, επί της από 30.5.2014 αγωγής, (δ).- τις με ημερομηνία 30.9.2014 έγγραφες προτάσεις (με την από 3.10.2014 "προσθήκη - αντίκρουση") της εναγούσης - ήδη αναίρεσε ίο υ σας, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, επί της από 30.5.2014 αγωγής, (ε).- τις με ημερομηνία 16.9.2019 έγγραφες προτάσεις, ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, της εφεσίβλητης (εναγούσης) - ήδη αναιρεσείσυσας επί της από 24.3.2015 (Α.Κ. 2082/ 31.3.2015) εφέσεως της εκκαλούσης - ήδη αναιρεσείουσας, (στ).- την 1655/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, τα οποία ο Άρειος Πάγος επισκοπεί, παραδεκτώς, χάριν της εξετάσεως του πιο πάνω λόγου αναιρέσεως [άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ), προκύπτουν τα ακόλουθα:

(α).- Η από 30.5.2014 (Γ.Α.Κ. 69067/164/17.6.2014) αγωγή αφορά χρηματική απαίτηση, ποσού 850.080 ευρώ (κεφάλαιο), της εναγούσης έναντι της εναγομένης από σύμβαση έργου συγκεκριμένα, αφορά την αμοιβή της εναγούσης - εργολάβου, συνεπεία της καταγγελίας της συμβάσεως έργου, κατά το άρθρο 700 ΑΚ, από την εναγομένη - εργοδότρια. Επί της αγωγής, εκδόθηκε η 38/2015 οριστική απόφαση και η υπόθεση εκδικάσθηκε κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 677 - 681 ΚΠολΔ, όπως ίσχυσαν πριν από το άρθρο 1 - άρθρο τέταρτο ν. 4335/2015.

(β).- Στο περί των προτάσεων και δηλώσεων τμήμα των 38/ 30.9.2014 πρακτικών συνεδριάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ταυτάριθμων της 38/2015 πρωτόδικης αποφάσεως, αναγράφεται: "Κατά τη συζήτηση της από 30.5.2014 αγωγής, ... οι πληρεξούσιοι δικηγόροι (της εναγομένης) αρνήθηκαν την υπό κρίση αγωγή, ως μη νόμιμη και αναληθή και ζήτησαν την απόρριψή της.

Στη συνέχεια, αναφέρθηκαν στις έγγραφες προτάσεις, που κατέθεσαν και προέβαλαν τις παρακάτω ενστάσεις: νόμω και ουσία αβασίμου αγωγής, άρθρου 388 ΑΚ, καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος, όπως στις προτάσεις". (γ).- Στις από 30.9.2014 έγγραφες προτάσεις της εναγομένης, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, επί της από 30.5.2014 αγωγής αναγράφεται επί των "ενστάσεων νόμω και ουσία αβασίμου της αγωγής και καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος" ότι: "Έλαβε χώρα σιωπηρή καταγγελία της επίμαχης συμβάσεως έργου για σπουδαίο λόγο", ειδικότερα, "για αντικειμενική ανικανότητα της Ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης και όλων των εμπλεκόμενων φορέων να συνεργασθούν ώστε να υποστηρίξουν την κατασκευή του επίμαχου δημοσίου έργου". "Η καταγγελία έλαβε χώρα για συγκεκριμένο λόγο και μάλιστα σπουδαίο καθώς κατ' αντικειμενική κρίση, έπαυσε εκτάκτως να υπάρχει αντικείμενο εργασιών για λόγους απρόοπτους (διακοπή των εργασιών και μη δημοπράτηση νέων, λόγω της οξύτατης οικονομικής κρίσης - αδυναμία του Ελληνικού Δημοσίου να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του, διατάραξη της εθνικής οικονομίας, αναστολή χρηματοδότησης του έργου από τις δανείστριες τράπεζες με ευθύνη του Δημοσίου)", "εξ αιτίας της καταγγελίας της συμβάσεως για σπουδαίο λόγο, δεν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής της διάταξης του άρθρου 700 ΑΚ", "πράγματι, εφ' όσον το δικαστήριο Σας δεχθεί εν προκειμένω ότι κατ7 αρχάς υπάρχει σιωπηρή καταγγελία σύμφωνα με το άρθρο 700 ΑΚ, θα πρέπει ταυτοχρόνως να δεχθεί ότι αυτή είναι για σπουδαίο λόγο". "Η κύρια (και μοναδική) βάση της αγωγής έχει ως νόμιμο έρεισμα την καταγγελία της επικαλούμενης εργολαβικής σύμβασης, κατά το άρθρο 700 ΑΚ και είναι παντελώς αβάσιμη τόσο από νομικής όσο και από ουσιαστικής απόψεως", "η καταβολή τυχόν αμοιβής στην ενάγουσα, λόγω καταγγελίας κατά το άρθρο 700 ΑΚ, θα αφορούσε σε εργασίες πράγματι εκτελεσθείσες έως το χρονικό σημείο της (επικαλούμενης) καταγγελίας και όχι σε ένα παντελώς 'ανεκτέλεστο' συμβατικό έργο", "η ενάγουσα αιτείται αμοιβή επί τη βάσει του άρθρου 700 ΑΚ καταφανώς αβάσιμα για ανεκτέλεστες μελέτες". "Η ενάγουσα με την ένδικη αγωγή της απαιτεί να της επιδικασθεί το ποσό των 850.080 ευρώ για εργασίες, τις οποίες, όπως η ίδια συνομολογεί στο δικόγραφο της αγωγής της ουδέποτε εκτέλεσε.

Το γεγονός ότι η εκτέλεση των εν λόγω εργασιών από την ενάγουσα δεν έχει καν αρχίσει, καταδεικνύει και την καταχρηστικότητα της αντίστοιχης σχετικής αξιώσεώς της για την καταβολή αμοιβής". "Η ενάγουσα με την προηγούμενη συμπεριφορά της (ανεκτέλεστες εργασίες για τις οποίες αιτείται αμοιβή, έκδοση πιστοποιητικού εμπειρίας της εναγομένης μετά από αίτημα της ενάγουσας, επιστροφή του συνόλου των συναφών εγγυητικών επιστολών) δημιούργησε στην εναγομένη την πεποίθηση πως η ενάγουσα δεν θα ασκήσει τα όποια δικαιώματά της από την επίμαχη σύμβαση έργου".

(δ).- Στις από 30.9.2014 έγγραφες προτάσεις (στην από 3.10.2014 "προσθήκη - αντίκρουση") της εναγούσης - ήδη αναιρεσείουσας, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών επί της από 30.5.2014 αγωγής, νομίμως προτείνεται το απαράδεκτο του ισχυρισμού (ενστάσεως) της εναγομένης - ήδη αναιρεσίβλητης περί καταγγελίας της επίμαχης συμβάσεως έργου για σπουδαίο λόγο. Τούτο δεν αμφισβητεί η αναιρεσίβλητη * ειδικότερα, στις από 16.4.2021 νόμιμες έγγραφες προτάσεις της, που κατέθεσε, την 16.4.2021, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου [άρθρο 570 παρ.1 ΚΠολΔ], αναγράφεται (σελ. 3): "Ο σχετικός ισχυρισμός προτάθηκε στον πρώτο βαθμό, εν προκειμένω, με την προσθήκη - αντίκρουση".

(ε).- Στις από 16.9.2019 έγγραφες προτάσεις της (εναγούσης) εφεσίβλητης - ήδη αναιρεσείουσας, ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών (σελ. 11) επί της από 24.3.2015 εφέσεως, επαναφέρεται νομίμως ο ίδιος ισχυρισμός [άρθρο 240 ΚΠολΔ], (στ).- Το εφετείο στην 1655/2020 απόφαση δέχθηκε, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων, τα παρακάτω κρίσιμα: " ...

Η σύμβαση, που καταρτίσθηκε μεταξύ των διαδίκων εταιριών, φέρει τον χαρακτήρα σύμβασης έργου (άρθρο 681 ΑΚ) ... Την 5.2.2014,σε συνάντηση, που είχαν οι εκπρόσωποι των διαδίκων στα γραφεία της εναγομένης, η τελευταία ενημέρωσε ότι δεν δύναται για οικονομικούς λόγους να ολοκληρώσει το ανεκτέλεστο μελετητικό αντικείμενο της σύμβασης ...

Η ως άνω από 5.2.2014 γνωστοποίηση της εναγομένης συνιστά καταγγελία της ένδικης σύμβασης πριν την αποπεράτωση του έργου, η οποία (κατ' αρχήν) επιφέρει την ανατροπή της συμβατικής σχέσης για το μέλλον. Η ως άνω καταγγελία, όμως, έλαβε χώρα για σπουδαίο λόγο, που αφορά την αναστολή χρηματοδότησης του έργου από τις δανείστριες τράπεζες, με ευθύνη του Δημοσίου και την εν γένει διατάραξη της εθνικής οικονομίας και, συνεπώς, δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 700 ΑΚ, που συνεπάγεται την υποχρέωση του εργοδότη να καταβάλει στον εργολάβο ολόκληρη τη συμφωνημένη αμοιβή του.

Ειδικότερα, το ως άνω γεγονός, που επικαλείται η εναγομένη για την καταγγελία της σύμβασης έργου, το οποίο βρισκόταν εκτός της σφαίρας ευθύνης και επιρροής της, συνιστά περιστατικό, που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, καθιστά μη ανεκτή κατά την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη τη συνέχιση της συμβατικής δέσμευσης για αυτή (εναγομένη - εργοδότρια), την περιήγαγε σε κατάσταση αντικειμενικής αδυναμίας κάλυψης των δαπανών κατασκευής του εν λόγω έργου, με περαιτέρω συνέπεια τη μη εφαρμογή του άρθρου 700 ΑΚ και την απαλλαγή της υποχρέωσής της να καταβάλει στην ενάγουσα ολόκληρη τη συμφωνηθείσα αμοιβή της.

Με βάση τα παραπάνω, ... πρέπει να γίνει δεκτή η έφεση, να εξαφανισθεί η 38/2015 απόφαση και να απορριφθεί η αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη". Το εφετείο δίκασε την αγωγή κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 677 - 681 ΚΠολΔ, όπως ίσχυσαν πριν από το άρθρο 1 - άρθρο τέταρτο ν. 4335/2015.

Εν όψει αυτών και κατά τα εκτεθέντα στις υπό στοιχεία (I) και (II) νομικές σκέψεις, το εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 14 ΚΠολΔ, αφού δεν κήρυξε απαράδεκτο τον πιο πάνω κρίσιμο ισχυρισμό της εναγομένης. Τούτο διότι η υπόθεση εκδικάσθηκε κατά την ειδική διαδικασία των άρθρων 677 - 681 ΚΠολΔ (όπως ίσχυσαν πριν από το άρθρο 1 - άρθρο τέταρτο ν. 4335/2015), ο κρίσιμος ισχυρισμός της εναγομένης πως κατήγγειλε την επίμαχη σύμβαση έργου για σπουδαίο λόγο, είναι ένσταση [άρθρα 262 παρ.1 ΚΠολΔ, 700 ΑΚ, σε συνδυασμό προς τα άρθρα 200, 288 και 281 ΑΚ], την ένσταση αυτή, η εναγομένη δεν αρκούσε να εκθέσει στις από 30.9.2014 πρωτόδικες έγγραφες προτάσεις της όφειλε να την προτείνει κατά τη συζήτηση της από 30.5.2014 αγωγής στο ακροατήριο, την 30.9.2014 και με καταχώρηση στα 38/ 30.9.2014 πρακτικά συνεδριάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (όπως πρότεινε, κατά τα παραπάνω, τις λοιπές "ενστάσεις").

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, κατά το πρώτο μέρος του, που είναι παραδεκτός [άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ], απορριπτόμενων των αντιθέτων ισχυρισμών της αναιρεσίβλητης στις ως άνω από 16.4.2021 έγγραφες προτάσεις της ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος, να αναιρεθεί η 1655/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών στο σύνολο της και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω έρευνα στο ίδιο εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή [άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ], ενώ η εξέταση των λοιπών λόγων αναιρέσεως (από το άρθρο 559 αριθμοί 8 εδ. (α), 1 εδ. (α), 19, 11 εδ. (γ), 20, 10 ΚΠολΔ) παρέλκει.

Η αναιρεσίβλητη, ως ηττηθείσα, πρέπει να καταδικασθεί στην δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της, όπως ειδικότερα στο διατακτικό [άρθρα 176, 183, 191 παρ.2, 106 ΚΠολΔ].

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1655/2020 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, στο σύνολο της.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω έρευνα στο ίδιο εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, που ορίζεται στο ποσό των δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Νοεμβρίου 2021.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 10 Φεβρουαρίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ