226/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 226 / 2012 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 226/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Εμμανουήλ Καλούδη και του αρχαιοτέρου της συνθέσεως Αρεοπαγίτη Γεωργίου Γιαννούλη), Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Τίγγα και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 5 Δεκεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Σ. Τ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Κατεβαίνη, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Στο σημείο αυτό ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος δήλωσε ότι παραιτείται του δικογράφου αναιρέσεως ως προς τον 13ο των αναιρεσίβλητων.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Χ. Τ. του Μ., 2. Χ. Ο. του Κ., 3. Ε. Δ. θυγ. Γ. συζ. Χ. Ο., 4. Τ. - Δ. Λ. του Κ., 5. Α. Λ. του Κ., 6. Α. Κ. του Κ., 7. Μ. Λ. θυγ. Ν., συζ. Α. Κ., 8. Κ. Λ. του Κ., 9. Ν. συζ. Κ. Λ., 10. Α. Λ. του Κ., 11. Α. Γ. του Λ., 12. Α. Φ. θυγ. Σ., συζ. Α. Γ., 13. Ν. Μ. του Α., 14. Δ. Μ. του Λ., 15. Λ. Π. θυγ. Α. συζ. Δ. Μ., 16. Σ. Κ. του Γ. και 17. Α. Β. θυγ. Ε. , συζ. Σ. Κ., απάντων κατοίκων ... . Οι, 1ος, 4ος, 5ος, 6ος, 7η, 8ος, 9ος, 10η, 11ος, 12η, 14ος, 15η, 16ος και 17η εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξουσία δικηγόρο τους Μαρία - Πηνελόπη Λιακόγκονα, η 4η παραστάθηκε με την αυτή δικηγόρο και οι, 2ος και 13ος δεν παραστάθηκαν.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13 Νοεμβρίου 2001 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1203/2006 μη οριστική, 4528/2008 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 868/2010 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14 Σεπτεμβρίου 2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Γεωργέλλης ανέγνωσε την από 25 Νοεμβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος της αναίρεσης όπως συμπληρώνεται με τη παρούσα και να απορριφθεί η αναίρεση κατά το λοιπό μέρος.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξουσία των παραστάντων αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους του στη δικαστική του δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με δήλωση που καταχωρήθηκε στα πρακτικά ο αναιρεσείων παραιτήθηκε από το δικόγραφο της αναίρεσης ως προς τον δέκατο τρίτο αναιρεσίβλητο Ν. Μ. συνεπώς η αναίρεση θεωρείται πως δεν ασκήθηκε ως προς το διάδικο αυτόν (άρθρ. 299, 294, 297 ΚΠολΔ). Όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη με αριθ. 8072/4-10-2011 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Πειραιώς ... με τις πάνω σ' αυτή δύο βεβαιώσεις της ιδίας δικαστικής επιμελήτριας ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως με την πάνω σ' αυτό πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση, επιδόθηκε με επίσπευση του αναιρεσείοντος νομότυπα κα εμπρόθεσμα στον δεύτερο αναιρεσίβλητο Χ. Ο. ο οποίος δεν εμφανίστηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου, ούτε κατέθεσε δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Συνεπώς πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν ο διάδικος αυτός παρών (άρθρο 576 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Από τα άρθρα 298, 330, 681, 688 και 690 ΑΚ συνάγονται τα εξής: Με τη σύμβαση έργου μεταξύ εργολάβου και κυρίου του έργου, ο μεν εργολάβος αναλαμβάνει την υποχρέωση να εκτελέσει το έργο, ο δε κύριος του έργου (εργοδότης) να του καταβάλει την εργολαβική αμοιβή. Σε περίπτωση δε που μετά την εκτέλεση του έργου τούτο από υπαιτιότητα (δόλος ή αμέλεια) του εργολάβου έχει πραγματικό ελάττωμα ή έλλειψη των ιδιοτήτων που είχαν συμφωνηθεί, γεννιέται για τον κύριο του έργου (εργοδότη) κατά του εργολάβου απαίτηση αποζημιώσεως κάθε ζημίας, που προέρχεται εξ αιτίας του ελαττώματος ή της έλλειψης της συμφωνηθείσης ιδιότητας.

Την υπαιτιότητα δεν υποχρεούται να αποδείξει ο ενάγων εργοδότης αλλά να αποκρούσει ο εναγόμενος εργολάβος επικαλούμενος έλλειψη υπαιτιότητάς του προς απαλλαγή του. Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 692 ΑΚ μετά την έγκριση του έργου από τον εργοδότη ο εργολάβος απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη για τις ελλείψεις του, εκτός αν αυτές δεν μπορούσαν να διαπιστωθούν με κανονική εξέταση όταν έγινε η παραλαβή του έργου ή αν ο εργολάβος τις απέκρυψε με δόλο.

Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής η έγκριση προϋποθέτει πραγματική παράδοση του έργου μπορεί δε να είναι ρητή, με την έννοια ότι ο εργοδότης δήλωσε ότι το έργο εκτελέστηκε σύμφωνα με τους όρους και τις προδιαγραφές της εργολαβικής σύμβασης που κατάρτισε με τον εργολάβο, ή σιωπηρή που μπορεί να συναχθεί από την ανεπιφύλακτη ή χωρίς διαμαρτυρία παραλαβή του έργου από τον εργοδότη.

Ως κανονική εξέταση νοείται εκείνη που γίνεται είτε από τον ίδιο τον εργοδότη (ή τον αντιπρόσωπό του ή τρίτον ορισθέντα από τον εργοδότη) είτε από ειδικό που έχει τις αναγκαίες για το εκτελεσθέν έργο γνώσεις, όταν, ανάλογα με τις συνθήκες της συγκεκριμένης περιπτώσεως, εκτιμώμενες κατά την καλή πίστη και τις αντιλήψεις των συναλλαγών, πρόκειται για ελλείψεις που δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές από οποιονδήποτε.

Παρά την έγκριση του εργοδότη ο εργολάβος ευθύνεται για τις ελλείψεις του έργου, αν αυτές δεν μπορούσαν να διαγνωσθούν με την παραπάνω εξέταση αυτού κατά την παραλαβή του και μάλιστα είτε έγινε η "κανονική" εξέταση είτε όχι. Εξετέρου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες.

Ελλείψεις δε αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες (Ολ.ΑΠ 861/1984). Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς, και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Τα επιχειρήματα δε του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε στο πλαίσιο της ερευνώμενης διάταξης του άρθρου 559 αριθ. 19 να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναίρεσης του αριθμού 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων, οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος.

Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 561 παράγραφος 1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών περιστατικών, εφόσον δεν παραβιάστηκαν με αυτά κανόνες ουσιαστικού δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή εφόσον η εκτίμηση τους δεν ιδρύει λόγους αναίρεσης από τους αριθμούς 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι από τον Άρειο Πάγο ανέλεγκτη, ο δε αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, εκ του περιεχομένου του οποίου προκύπτει ότι δεν συντρέχει καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρετικές περιπτώσεις απορρίπτεται ως απαράδεκτος, εφόσον πλέον πλήττεται η ουσία της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (Α.Π. 868/2008).

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο σε σχέση με τον εξεταζόμενο πρώτο λόγο της αναίρεσης δέχθηκε ότι οι ενάγοντες οικοπεδούχοι (ήδη αναιρεσίβλητοι) παρέλαβαν τις οριζόντιες ιδιοκτησίες και τους κοινόχρηστους χώρους της οικοδομής που κατασκεύασε σε οικόπεδό τους ο εναγόμενος (ήδη αναιρεσείων) ανεπιφυλάκτως, πλην όμως οι διαπιστωθείσες στη συνέχεια ελλείψεις που οφείλονταν στην υπαιτιότητα του εναγομένου- εργολάβου δεν ήταν δυνατόν να διακριβωθούν με κανονική εξέταση κατά την παραλαβή των οριζόντιων ιδιοκτησιών και των κοινόχρηστων χώρων της οικοδομής, έτσι ώστε να ευθύνεται αυτός προς αποκατάσταση της ζημίας που υπέστησαν οι ενάγοντες και που είναι ισόποση της δαπάνης της αποκατάστασής τους και σε περίπτωση αδυναμίας αποκατάστασης ισόποση με τη μείωση της αξίας των οριζόντιων ιδιοκτησιών.

Ότι οι ελλείψεις αυτές είναι οι εξής: Α) Ελλείψεις των κοινόχρηστων χώρων: 1) Μη τοποθέτηση στεγάστρου στην είσοδο της Θύρας εισόδου των οχημάτων, προς αποφυγή πλαγίας βροχοπτώσεως και προστασίας του υπογείου από το "ανεμοβρόχι" [βλ. σελ. 2 πραγματογνωμοσύνης Χ. Δ.]. Κόστος προμήθειας και τοποθετήσεως: 400,00 ευρώ, 2) Μη κατασκευή μεγαλυτέρου φρεατίου και σχάρας συλλογής ομβρίων υδάτων προς προστασία του υπογείου από πλημμύρα σε περίπτωση συγκεντρώσεως μεγάλης ποσότητος υδάτων.

Κόστος προμηθείας και τοποθετήσεως: 400,00 ευρώ, 3) Μεταξύ των θέσεων σταθμεύσεως αυτοκινήτου με αύξοντες αριθμούς G3 και G4 υφίσταται οριζόντια δοκός που καταλαμβάνει ολόκληρο το πλάτος του διαδρόμου. Η εν λόγω δοκός ευρίσκεται σε ύψος 1,80 μ. πάνω από το δάπεδο του υπογείου. Για την αύξηση του ύψους στο εν λόγω σημείο απαιτείται θραύση του δαπέδου στην περιοχή πριν και μετά τη δοκό, εκσκαφή και κατέβασμα του δαπέδου κατά 30 - 40 εκ.

με δημιουργία ραμπών προσαρμογής. Κόστος εργασίας: 1.000,00 ευρώ, 4) Στο υπόγειο δεν υφίσταται τεχνητός, αλλά περιορισμένος φυσικός αερισμός, με αποτέλεσμα εκ της εκπομπής καυσαερίων των αυτοκινήτων να δημιουργείται ρύπανση. Προς βελτίωση των συνθηκών αερισμού είναι αναγκαία η διάνοιξη δυο ανοιγμάτων στο βόρειο εξωτερικό τοίχο, με:

τοποθέτηση σιδηρού πλαισίου και υαλοπινάκων, καθώς και η αντικατάσταση της μη αεροστεγούς θύρας που συνδέει το υπόγειο με το κλιμακοστάσιο με νέα, αεροστεγή θύρα. Κόστος εργασίας και προμηθειών, περιλαμβανομένης της αποκαταστάσεως του τοιχείου [1.500,00+600,00=j 2100,00 ευρώ, 5) Υπάρχουν κάποιες θραυσμένες πλάκες επιστρώσεως του δαπέδου της πυλωτής και αποκολλήσεις Τμημάτων μαρμάρων.

Κόστος αντικαταστάσεως και επισκευής: 400,00 ευρώ, 6) Οι ράμπες εισόδου των οχημάτων στην πυλωτή είναι κατασκευασμένες με διαφορετικό τρόπο απ' ότι εμφαίνεται στα εγκεκριμένα σχέδια της πολεοδομίας. Οι κλίσεις σε αυτές είναι περίπου 25% και καταλαμβάνουν μέρος του πεζοδρομίου, δεν είναι απόλυτα λειτουργικές και χρήζουν βελτιώσεως.

Ο ισχυρισμός του εναγομένου περί α) κατασκευής των ραμπών στη σημερινή τους μορφή κατόπιν φορτικής και επιμόνου απαιτήσεως των εναγόντων ως και οδηγιών αυτών προς εξοικονόμηση χώρου κήπου στο εμπρόσθιο μέρος της πολυκατοικίας και β) εγκρίσεως αυτών κατά την παραλαβή των κοινοχρήστων χώρων υπό των εναγόντων [αρθρ. 691, 692 ΑΚ, επαναφερόμενος ως 2ος στοιχ.

στ' λόγος εφέσεως], είναι απορριπτέος ως κατ' ουσίαν αβάσιμος, της καταθέσεως του μάρτυρος ανταποδείξεως, Λ. Π., κρινομένης ως μη πειστικής. Κόστος αφαιρέσεώς τους και δημιουργία νέων ραμπών σύμφωνα με τα εγκεκριμένα σχέδια της Πολεοδομίας: 5.000,00 ευρώ, 7) Υγρασία και φθορές στα επιχρίσματα και στο χρώμα των εξωτερικών τοίχων Οφείλεται σε κακές καιρικές συνθήκες την περίοδο της κατασκευής, σε συστολοδιαστολές σε περιοχές που γειτνιάζουν διαφορετικά υλικά, τα οποία δεν ενίσχυσε τοπικώς ο εναγόμενος με υαλόπλεγμα και.

σε κακή εφαρμογή των χρωμάτων. Και ναι μεν οι ρηγματώσεις στα επιχρίσματα είναι τριχοειδείς και εύκολα αποκαθίστανται, πλην όμως το χρώμα, λόγω μεγάλης διασποράς του προβλήματος, απαιτεί το βάψιμο ξανά της οικοδομής [βλ. σελ. 3 πραγματογνωμοσύνης Χ. Δ.]. Κόστος τοποθετήσεως σκαλωσιάς, αποκαταστάσεως σοβάδων και βάψιμο της οικοδομής: 25.000,00 ευρώ, 8) αποκόλληση των μαρμάρων της ταράτσας.

Κόστος επανασυγκολλήσεως: 200,00 ευρώ. Σύνολο ζημίας εναγόντων εκ των ελλείψεων των κοινοχρήστων χώρων:[400,00 + 400,00 + 1.000,00 + 2.100,00 + 400,00 + 5.000,00 + 25.000,00 + 200,00=] 34.500,00 ευρώ. Εκ της αναλογίας συμμετοχής εκάστου διαμερίσματος στις κοινόχρηστες δαπάνες, προκύπτει ότι οφείλονται υπό του εναγομένου εις ένα έκαστο των εναγόντων τα εξής ποσά ...

Β)

Οι χώροι εισόδου στις θέσεις 3 και 5 σταθμεύσεως αυτοκινήτου στο ισόγειο -πυλωτή είναι σαφώς μικρότεροι των εγκεκριμένων σχεδίων της πολεοδομίας. Ειδικότερα, το εμβαδόν εκάστης είναι 8,70 τ.μ., αντί του αναφερομένου στη πράξη συστάσεως των 12,15 τ.μ., με πλάτος δε εισόδου 1,93 μ. Οι χώροι αυτοί καθίστανται δύσκολα λειτουργικοί, ενόψει του ότι τα αυτοκίνητα, εισέρχονται προς στάθμευση οριακά.

Εκ της ελλείψεως αυτής και της αδυναμίας αποκαταστάσεώς της, διότι δεν είναι δυνατή η μετακίνηση του υποστηλώματος [βλ. φύλλο 11 της από 8-3-2002 τεχνικής εκθέσεως του Α. Σ., τοπογράφου - αγρονόμου μηχανικού], ο Πρώτος των εναγόντων [Χ. Τ.] και οι δέκατος έκτος και δεκάτη εβδόμη εξ αυτών [Σ. Κ. και Α. Β.], ως έχοντες.

την αποκλειστική χρήση των ανωτέρω θέσεων σταθμεύσεως αυτοκινήτου [ο 1ος την Θέση 3 και οι 160ς, 17η την Θέση 5. από κοινού], δικαιούνται αποζημιώσεως ισοπόσου με την μείωση της αξίας Των οριζοντίων ιδιοκτησιών τους, ανερχομένη στο ποσό των 2.000,00 ευρώ δι' εκάστη θέση [ήτοι: 2.000,00 ευρώ ο πρώτος των εναγόντων και 1.000,00 ευρώ έκαστος των δεκάτου έκτου και δεκάτης εβδόμης εξ αυτών απορριπτομένου του ισχυρισμού του εναγομένου περί εγκρίσεως αυτών κατά την παραλαβή τους Γ) Ελλείψεις των οριζοντίων ιδιοκτησιών: 1) Τα τζάκια στα διαμερίσματα υπό στοιχεία Α2, ΓΙ, Γ2 - Δ2 δεν λειτουργούν καλά, λόγω πλημμελούς κατασκευής Κόστος αντικαταστάσεως εκάστου, ως εκ του ότι αποκατάσταση της καλής λειτουργίας τους δεν μπορεί να γίνει [βλ.

σελ. 4 πραγματογνωμοσύνης Χ. Δ.]: 800,00 ευρώ. Επομένως, οι δεύτερος και τρίτη των εναγόντων [συγκύριοι κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου έκαστος του A2 διαμερίσματος] δικαιούνται αποζημιώσεως ύψους 400,00 ευρώ έκαστος, ii] η δεκάτη των εναγόντων [κυρία του Γ1 διαμερίσματος] δικαιούται αποζημιώσεως ύψους 800,00 ευρώ και iii] o δέκατος τρίτος των εναγόντων [κύριος του Γ2 - Δ2 διαμερίσματος] δικαιούται αποζημιώσεως ύψους 800,00 ευρώ, 2) Στα κάγκελα των εξωστών των διαμερισμάτων υπό στοιχεία Al, Α2, Γ1, Γ2 - Δ2, Δ1 και Δ3 υπάρχουν σκουριές, διότι εβάφησαν πλημμελώς.

Κόστος βαφής: 200,00 ευρώ. Επομένως, οι πρώτος [Α 1 ], δεκάτη [Γ 1] και δέκατος τρίτος [Γ2 - Δ2] των εναγόντων δικαιούνται αποζημιώσεως ύψους 200,00 ευρώ έκαστος, οι δε δεύτερος και τρίτη των εναγόντων [Α2], δέκατος τέταρτος και δέκατη πέμπτη των εναγόντων [Δ 1 ] και οι δέκατος έκτος και δεκάτη εβδόμη εξ αυτών [Δ3] δικαιούνται αποζημιώσεως ύψους 100,00 ευρώ έκαστος, 3) Οι ζαρντινιέρες των εξωστών στα διαμερίσματα υπό στοιχεία Α2, Γ1 και Β3 στερούνται οπών εξόδου του ύδατος και σωληνώσεων που θα τις συνδέουν με τις υδρορροές.

Κόστος διανοίξεως οπών και εγκαταστάσεως σωληνώσεων: 300,00 ευρώ. Επομένως, η δεκάτη [Γ1] των εναγόντων δικαιούται αποζημιώσεως ύψους 300,00 ευρώ, οι δε δεύτερος και τρίτη των εναγόντων [Α2] και οι όγδοος και ενάτη εξ αυτών [Β3] δικαιούνται αποζημιώσεως ύψους 150,00 ευρώ έκαστος. Με βάση την ανωτέρω παραδοχή και κατά το μέρος που ενδιαφέρει εδώ το Εφετείο δέχθηκε την έφεση του εναγομένου εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση κατά το μέρος που είχε επιδικάσει μεγαλύτερη αποζημίωση στους ενάγοντες δίκασε την υπόθεση δέχθηκε την αγωγή κατά ένα μέρος και υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει στους ενάγοντες τα αναφερόμενα στη προσβαλλόμενη απόφαση χρηματικά ποσά.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης καθόσον δεν διέλαβε σ' αυτή σαφείς και πλήρεις αιτιολογίες σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, έτσι ώστε να μη καθίσταται εφικτός ο έλεγχος για την ορθή ή μη εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 690, 692, Α.Κ. που εφάρμοσε.

Ειδικότερα δεν διευκρινίζονται, τα στοιχεία με βάση τα οποία η διαπίστωση των ανωτέρω ελλείψεων με κανονική εξέταση κατά την παραλαβή του έργου ήταν αδύνατη.

Συνεπώς ο σχετικός πρώτος λόγος της αναίρεσης από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. όπως παραδεκτά συμπληρώνεται με την εισήγηση (άρθρο 562 παρ. 4 ΚΠολΔ) είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν πρέπει ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το βάσιμο πιο πάνω λόγο, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους δικαστές (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) παρελκούσης της έρευνας των λοιπών λόγων. Εξάλλου οι αναιρεσίβλητοι πρέπει να καταδικασθούν στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος (άρθρ. 183, 176 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Θεωρεί πως δεν ασκήθηκε η αναίρεση ως προς τον δέκατο τρίτο αναιρεσίβλητο Ν. Μ..

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 868/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συντιθέμενο από άλλους Δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000).

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Φεβρουαρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ