Supreme Court dismisses appeal on child support violation, ruling obligation persists despite reduced payment amounts.

Απόφαση 2252 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 2252/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Σαραντινό, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Αιμιλία Λίτινα-Εισηγήτρια, Βασίλειο Λυκούδη και Ελευθέριο Νικολόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Οκτωβρίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλειου Μαρκή, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου: ....., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αιμίλιο Χαρλαύτη, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1348/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών. Με πολιτικώς ενάγουσα την ....., που δεν παραστάθηκε.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πατρών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 6 Ιουνίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, που καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1064/2006.

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.Κατά τη διάταξη του άρθρου 358 του Π.Κ. για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της παραβίασης της υποχρεώσεως προς διατροφή απαιτούνται α) υποχρέωση δια διατροφή από το νόμο, η οποία να έχει αναγνωρισθεί με δικαστική απόφαση, β) παραβίαση της υποχρέωσης αυτής από κακοβουλία και γ) να περιέλθει ο δικαιούμενος την διατροφή σε στερήσεις ή σε κατάσταση τέτοια ώστε να εξαναγκασθεί να δεχθεί τη βοήθεια άλλων. Ειδικότερα η ταυτότητα της αξιόποινης αυτής πράξης προσδιορίζεται από το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο κατηγορούμενος παραβιάζει κακόβουλα την υποχρέωση για διατροφή που αντιστοιχεί στο χρονικό αυτό διάστημα και έχει δικαστικά αναγνωρισθεί. 2.Η υποχρέωση όμως προς διατροφή δεν παύει και η παραβίασή της από μέρους του υποχρέου πληροί την αντικειμενική υπόσταση του από την ως άνω διάταξη προβλεπόμενου και τιμωρούμενου εγκλήματος στην περίπτωση που, κατόπιν εφέσεως του υπόχρεου προς διατροφή κατηγορουμένου και εξαφάνισης της πρωτόδικης απόφασης του πολιτικού δικαστηρίου, μειώθηκε απλώς το ύψος της οφειλόμενης διατροφής για το επίδικο χρονικό διάστημα.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε΄ ΚΠΔ, λόγο αναιρέσεως της αποφάσεως συνιστά και η εσφαλμένη ερμηνεία η εφαρμογή ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διατάξεως υπάρχει όταν ο δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή τέτοιας διατάξεως συντρέχει όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αληθινά στη διάταξη που εφαρμόστηκε.

Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει και όταν η παραβίαση αυτή γίνεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πατρών κήρυξε με την προσβαλλόμενη απόφασή του τον αναιρεσείοντα ένοχο παραβίασης της υποχρέωσης για διατροφή κατά συρροή τελεσθείσας και επέβαλε σ' αυτόν συνολική ποινή έξι (6) μηνών. Για να στηρίξει την καταδικαστική κρίση του το Δικαστήριο, όπως προκύπτει από το σκεπτικό σε συνδυασμό με το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, δέχθηκε τα ακόλουθα:

Ο κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, στην Πάτρα και κατά τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο του έτους 2004, παραβίασε την με την υπ' αριθμ. 1148/2003 απόφαση του Εφετείου Πατρών αναγνωρισθείσα υποχρέωσή του προς διατροφή των τεσσάρων (4) ανηλίκων τέκνων του, Χ1, Χ2, Χ3 και Χ4, των οποίων την γονική μέριμνα ασκεί η εγκαλούσα και μητέρα ..... .

Η υποχρέωση του κατηγορουμένου προς διατροφή των ως άνω τέκνων του, η οποία αφορούσε το ως άνω, μεταγενέστερο της έκδοσης της παραπάνω 1148/2004 εφετειακής απόφασης, χρονικό διάστημα παρέμεινε και μετά την δημοσίευση της ως άνω απόφασης, που εκδόθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων και της οποίας έλαβε γνώση αυτός (κατηγορούμενος) και δεν έπαυσε με τη, με την εν λόγω απόφαση, που εκδόθηκε κατόπιν εφέσεως του τελευταίου, εξαφάνιση της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 1050/2002 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών και μείωση κατά ελάχιστο μέρος του ποσού και διατροφής, που επιδικάσθηκε στα ανήλικα με αυτήν.

Την εν λόγω υποχρέωση, παραβίασε από κακοβουλία ο αναιρεσείων αφού είχε σχετική οικονομική δυνατότητα και δη το υπόλοιπο του εισπραχθέντος από την πώληση της συζυγικής οικίας στον .... τιμήματος ανερχόμενο σε 147.000 ευρώ. Εν τούτοις, μετά από τους ως άνω μήνες (1ο και 2ο του 2004), ο κατ/νος επέδειξε ειλικρινή μετάνοια και επεδίωξε να μειώσει τις συνέπειες της πράξης του, προβαίνοντας σε καταβολή μέρους των οφειλομένων εκ 600 ευρώ, δεκτής γενομένης της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 στ.

δ΄ ΠΚ. Το έγκλημα έχει τελεστεί κατά αληθή, πραγματική συρροή (άρθρο 94 παρ. 1 ΠΚ), αλλά οι δικαιούχοι της διατροφής και, άρα, παθόντες είναι τέσσερις και δη τα τέσσερα ανήλικα τέκνα. Με τις παραδοχές του αυτές, το Δικαστήριο της ουσίας ορθώς, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στην νομική σκέψη, ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις του άρθρου 358 ΠΚ, δεχόμενο ότι δεν έπαυσε η υποχρέωση του κατηγορουμένου με την μείωση του ποσού της επιδικασθείσας από την πρωτόδικη απόφαση και ο περί του αντιθέτου, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Ε΄ του ΚΠΔ, πρώτος λόγος της αναίρεσης πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος.

Ως αβάσιμοι επίσης πρέπει να απορριφθούν οι δεύτερος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για το ότι στερείται νόμιμης βάσης με τις αιτιάσεις ότι υπάρχει αντίφαση μεταξύ αιτιολογικού και διατακτικού, συνιστάμενη στο ότι το μεν αιτιολογικό αυτής διαλαμβάνει ότι υποχρεούται ο αναιρεσείων προς διατροφή των ως άνω ανηλίκων τέκνων του, με την ως άνω 1148/2003 απόφαση του Εφετείου Πατρών, η οποία καθορίζει τούτο στο ποσό των 250 ευρώ για καθένα από τους Χ1 και Χ2, 200 ευρώ για τον Χ3 και 100 ευρώ για την Χ4, το δε διατακτικό, ότι υποχρεούνται αυτοί σε διατροφή με την 1050/2002 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών, το ύψος της οποίας ανέρχεται, για το ως άνω χρονικό διάστημα, σε 276,92 ευρώ για καθένα από τους Χ1 και Χ2, 207,69 για τον Χ3 και 103,85 για την Χ4. Τούτο δε, διότι η στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης αναφερόμενη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου και το περιεχόμενό της οφείλεται σε προφανή παραδρομή κατά την αντιγραφή του κατηγορητηρίου και της πρωτοβάθμιας απόφασης. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6 Ιουνίου 2006 αίτηση του ..... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1348/2006 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών. Και,

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Οκτωβρίου 2006. Και,

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 29 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ