224/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 224 / 2007 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 224/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1΄ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Στέφανο Γαβρά, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη, Χρήστο Αλεξόπουλο και Ειρήνη Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Υπό εκκαθάριση Ομόρρυθμης Εταιρίας με την επωνυμία "....Ο.Ε.", Εκμετάλλευση Λιγνιτωρυχείων, που εδρεύει στη .... και εκπροσωπείται νόμιμα από τους εκκαθαριστές. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θεόδωρο Σχινά. Του αναιρεσίβλητου: Ζ1, που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-2-1999 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λαμίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 362/1999 του ίδιου Δικαστηρίου και 36/2002 του Εφετείου Λαμίας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1-6-2004 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσείουσα όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καράμπελας, διάβασε την από 21-11-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως και την παραδοχή του προτεινόμενου από αυτόν λόγου αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από την προσκομιζόμενη 4386/25-5-2006 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου ...., προκύπτει ότι η επισπεύδουσα τη συζήτηση αναιρεσείουσα επέδωσε στον αναιρεσίβλητο Ζ1 ακριβές αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως με τις κάτω απ΄ αυτή πράξεις καταθέσεως και ορισμού δικασίμου στις 5/12/2006, μαζί με κλήση για να παραστεί στη δικάσιμο αυτή.

Συνεπώς, μολονότι αυτός δεν εμφανίσθηκε στην άνω δικάσιμο στο ακροατήριο, κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου, η συζήτηση πρέπει να γίνει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρ. 576 παρ. 2 εδ. α΄ και τελευταίο ΚΠολΔ).

Επειδή, από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 2 και 5 του π.δ. 31/1990 προκύπτει ότι η άδεια, μεταξύ άλλων, του χειριστή εκσκαπτικών και προωθητικών μηχανημάτων εκδίδεται από το Υπουργείο Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας, μετά από εξετάσεις στην αρμόδια επιτροπή, με βάση τα προσόντα και την προϋπηρεσία που ορίζονται στο άρθρο 7, ενώ με το άρθρο 6 του ίδιου π.δ.

ρυθμίζεται η ισχύς των αδειών που είχαν εκδοθεί με βάση το π.δ. 22/1976. Εξάλλου, το άρθρο 70 του ΚΠολΔ ορίζει ότι, όποιος έχει έννομο συμφέρον να αναγνωριστεί η ύπαρξη ή η μη ύπαρξη κάποιας έννομης σχέσεως, μπορεί να εγείρει σχετική αγωγή. Από την ουσιαστικού δικαίου διάταξη αυτή προκύπτει ότι μπορεί να αναγνωριστεί με αγωγή η ύπαρξη ή ανυπαρξία έννομης σχέσεως, η οποία τελεί σε αβεβαιότητα, εφόσον συντρέχει προς τούτο έννομο συμφέρον.

Ως έννομη σχέση θεωρείται η βιοτική σχέση που ρυθμίζεται από το δίκαιο και συνεπάγεται ή ενέχει ως περιεχόμενό της σε σχέση με άλλο πρόσωπο ή αντικείμενο ένα τουλάχιστον δικαίωμα ή μία υποχρέωση είτε δέσμη δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και όχι απλών πραγματικών γεγονότων ή προϋποθέσεων δικαιώματος ή αξιώσεως (ΑΠ 927/2002, 1272/1995).

Έτσι ο έχων έννομο συμφέρον να αναγνωριστεί η ύπαρξη ή η ανυπαρξία κάποιας έννομης σχέσεως, δεν μπορεί να περιοριστεί στην υποβολή αιτήματος διαπιστώσεως απλών πραγματικών περιστατικών, χωρίς καθορισμό των προσαπτόμενων από το δίκαιο συνεπειών, έστω και αν μνημονεύεται ο κανόνας ή η νομική αρχή στην οποία υπάγονται τα περιστατικά αυτά (ΑΠ 662/2002).

Περαιτέρω, το έννομο συμφέρον, που μπορεί να είναι υλικό ή ηθικό, εξαρτάται από τις εκάστοτε περιστάσεις. Αφετηρία του, όταν η αβεβαιότητα δεν προκύπτει από τα πράγματα, είναι η αμφισβήτηση από τον εναγόμενο της επίδικης έννομης σχέσεως, από την οποία πρέπει να απειλείται βλάβη, για την αποτροπή της οποίας η επιδιωκόμενη απόφαση να αποτελεί πρόσφορο μέσο (ΑΠ 1402/1994).

Το έννομο αυτό συμφέρον είναι ένα από τα στοιχεία που θα πρέπει να περιέχει, για το κατά το άρθρο 216 ΚΠολΔ ορισμένο της, η αναγνωριστική αγωγή (ΑΠ 886/2001). Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσίβλητος ισχυρίστηκε με την αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ότι στις 10-8-1976 προσλήφθηκε από την αναιρεσείουσα με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αόριστου χρόνου και εργάστηκε σ' αυτή μέχρι τις 31-5-1997, ως χειριστής φορτωτή και προωθητήρα στο λιγνιτωρυχείο της στο ....

Ζήτησε δε με την αγωγή να αναγνωριστεί η υπηρεσία του αυτή με την παραπάνω ειδικότητα και να υποχρεωθεί η αναιρεσείουσα να του χορηγήσει πιστοποιητικό εργασίας, στο οποίο να αναφέρεται η χρονική διάρκεια και το είδος της εργασίας του. Με την προσβαλλόμενη απόφαση απορρίφθηκε η αγωγή κατά το αίτημα χορηγήσεως πιστοποιητικού, για τo λόγο ότι δεν συνέτρεχαν οι σχετικές νόμιμες προϋποθέσεις και έγινε δεκτή ως προς το αναγνωριστικό αίτημα.

Ειδικότερα, το Εφετείο αναγνώρισε ότι ο αναιρεσίβλητος από τον χρόνον πρόσληψής του από την αναιρεσείουσα στις 3-6-1991 μέχρι την απόλυσή του με καταγγελία στις 31-5-1997, προσέφερε σ΄ αυτήν υπηρεσίες χειριστή εκσκαπτικών και προωθητικών μηχανημάτων, παρότι εστερείο της απαιτούμενης κατά νόμο αδείας άσκησης της ειδικότητας του χειριστή και ότι απασχολήθηκε για χρονικό διάστημα 4 μηνών το έτος 1991 (3/6 έως 3/10) και έξι κατά μέσο όρο μήνες για κάθε ένα από τα έτη 1992, 1993, 1994 και 1995 (από Απριλίου έως Οκτωβρίου κάθε έτους), 5 μήνες το έτος 1996 (Από Απριλίου μέχρι Νοεμβρίου) και 3 μήνες για το έτος 1997 (από Μαρτίου έως Μαΐου) πλην όμως η αγωγή κατά το αναγνωριστικό της αίτημα, δεν είναι νόμιμη,

αφού με αυτή ζητείται η διαπίστωση

απλών πραγματικών περιστατικών, χωρίς καθορισμό των προσαπτόμενων από το δίκαιο συνεπειών, ενώ παράλληλα δεν εκτίθεται σ' αυτή το έννομο συμφέρον του αναιρεσιβλήτου. Επομένως το Εφετείο, που δέχθηκε την αγωγή ως προς το αναγνωριστικό της αίτημα, παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 70 του ΚΠολΔ και πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο προτεινόμενος από τον Εισηγητή, σύμφωνα με το άρθρο 562 παρ. 4, λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ίδιου κώδικα, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και σύμφωνα με το άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 36/2002 απόφαση του Εφετείου Λαμίας.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε χίλια εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ