2249/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2249 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2249/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Αλτάνα Κοκκοβού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των καλουσών: 1) Α. Ζ., κατοίκου ..., 2) Σ. Α., κατοίκου ..., 3) Κ. Π., κατοίκου ..., 4) Ι. Γ., κατοίκου ..., και 5) Μ. Γ., κατοίκου ..., ως μοναδικών εξ αδιαθέτου κληρονόμων της αποβιώσασας αρχικώς ενάγουσας και αναιρεσείουσας Κ. Χ. του Ι. οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Κωνσταντέλλο και κατέθεσε προτάσεις.

Του Προσθέτως παρεμβαίνοντος-καλούντος: Ι. Γ. του Κ., κατοίκου ..., ως διαδόχου λόγω εκχώρησης της Κ. Χ. του Ι., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Κωνσταντέλλο και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων-καθ' ων η κλήση: 1) Φ. Κ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, 2) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ Ελληνική Εταιρία Ασφαλίσεων Ζημιών ΑΕ", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Χρυσούλα Καρακόιδα και δεν κατέθεσε προτάσεις, 3) Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ EUROBANK ERGASIAS A.E.", πρώην "EFG EUROBANK ERGASIAS A.E." ως καθολικής διαδόχου της αρχικά εναγομένης ανώνυμης εταιρείας διαχειρίσεως αμοιβαίων κεφαλαίων με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΤΡΑΣΤ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΕΩΣ ΑΜΟΙΒΑΙΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ" η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χαράλαμπο Χαραλαμπέα και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29/1/1999 αγωγή της ενάγουσας Κ. Χ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 738/2003 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 2896/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 15/9/2006 αίτησή της, επί της οποίας εκδόθηκε η 1028/2010 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, που κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι ως άνω αναιρεσείουσες- καλούσες με την από 26/10/2010 κλήση τους.

Εκδόθηκε η 1860/2011 απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου που κήρυξε εκ νέου απαράδεκτη τη συζήτηση. Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι ως άνω καλούσες και ο προσθέτως παρεμβαίνων με την από 27/3/2012 κλήση τους επί της οποίας εκδόθηκε η 265/2013 απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου που κήρυξε εκ νέου απαράδεκτη τη συζήτηση. Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι ως άνω καλούσες και ο προσθέτως παρεμβαίνων με την από 25/11/2013 κλήση τους.

Στο σημείο αυτό, ο πληρεξούσιος των ως άνω καλουσών, που υπεισήλθαν στη θέση της αρχικώς αναιρεσείουσας και του προσθέτως υπέρ αυτών παρεμβαίνοντος αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο, δήλωσε, ότι παραιτούνται από το δικόγραφο της από 15/9/2006 κρινόμενης αίτησης και της πρόσθετης παρέμβασης, για αναίρεση της 2896/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών ως προς τον πρώτο των αναιρεσιβλήτων.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αλτάνα Κοκκοβού ανέγνωσε την από 5/11/2007 έκθεση του τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου του Αρείου Γεωργίου Χρυσικού, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 15/9/2006 αίτησης αναίρεσης ως προς τον πρώτο αναιρεσίβλητο και την παραδοχή της ως προς τις δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων, και την αναίρεση της υπ' αριθ. 2896/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, ως προς τις δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων.

Ο πληρεξούσιος των καλουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 15-9-2006 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθ. 2896/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, το οποίο απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας κατά της υπ' αριθ. 738/2003 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που είχε απορρίψει την από 29-1-1999 αγωγή της για αποζημίωση από αδικοπραξία κατά της δεύτερης και τρίτης των αναιρεσιβλήτων και την είχε κάνει δεκτή κατά του πρώτου αυτών.

Με την από 25-11-2013 κλήση των 1) Α. Ζ., 2) Σ. Α., 3) Κ. Π., 4) Ι. Γ. και 5) Μ. Γ., ως μοναδικών εξ αδιαθέτου κληρονόμων της αναιρεσείουσας Κ. Χ., καθώς και του Ι. Γ., προσθέτως υπέρ αυτών παρεμβαίνοντος, ως ειδικού διαδόχου της αναιρεσείουσας, φέρεται προς συζήτηση η από 15-9-2006 αίτηση αναίρεση κατά της υπ' αριθ. 2896/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, ως και η από 27-3-2012 πρόσθετη παρέμβαση, μετά την έκδοση των υπ'αριθ. 1028/2010 και 1860/2011 αποφάσεων του δικαστηρίου τούτου με τις οποίες κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και της υπ' αριθ.265/2013 απόφασης αυτού με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και της πρόσθετης παρέμβασης.

Από τις διατάξεις των άρθρων 286 περ. α, 287, 291, και 292 του ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται κατά το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, προκύπτει ότι η δίκη διακόπτεται, αν μετά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και μέχρι να τελειώσει η προφορική συζήτηση, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση του Αρείου Πάγου, αποβιώσει κάποιος διάδικος.

Η διακοπή επέρχεται από τη γνωστοποίηση προς τον αντίδικο του λόγου διακοπής με επίδοση δικογράφου ή με προφορική δήλωση στο ακροατήριο ή εκτός του ακροατηρίου κατά την επιχείρηση της διαδικαστικής πράξης. Η δίκη που διακόπηκε μπορεί να επαναληφθεί εκουσίως ρητώς με δήλωση των κληρονόμων του θανόντος στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υπόθεσης προς συζήτηση, ακόμα και ταυτόχρονα με τη δήλωση διακοπής, εφόσον παρίσταται ο αντίδικος, είτε με την επίδοση ιδιαιτέρου δικογράφου, αλλά και σιωπηρώς με την κοινοποίηση κλήσης προς συζήτηση της υπόθεσης (ΑΠ 43/2014, 1501/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση οι 1) Α. Ζ., 2) Σ. Α., 3) Κ. Π., 4) Ι. Γ. και 5) Μ. Γ., ως μοναδικές εξ αδιαθέτου κληρονόμοι της μετά την κατάθεση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης αποβιώσασας αναιρεσείουσας, και συγκεκριμένα στις 31-12-2007, όπως δεν αμφισβητείται, γνωστοποίησαν στους αναιρεσιβλήτους τη διακοπή της δίκης, λόγω θανάτου της δικαιοπαρόχου τους και δήλωσαν σιωπηρά την επανάληψή της με την από 26-10-2010 κλήση τους για συζήτηση της αίτησης αναίρεσης, που επιδόθηκε στους αντιδίκους τους, όπως προκύπτει από τις υπ' αριθ. ..., ...

και ... εκθέσεις επίδοσης του Κ. Κ., για τη δικάσιμο της 7-11-2011, μετά την έκδοση της υπ' αριθ. 1028/2010 απόφασης του δικαστηρίου τούτου, που είχε κηρύξει απαράδεκτη τη συζήτησή της κατά τη δικάσιμο της 19-4-2010. Μετά ταύτα, νομίμως επαναλήφθηκε στο πρόσωπο των παραπάνω καθολικών εξ αδιαθέτου διαδόχων της θανούσας αναιρεσείουσας η προκείμενη δίκη επί της αίτησης αναίρεσης.

Η αίτηση αυτή ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (αρθ. 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τους λόγους της (αρθ.577 παρ.3 ΚΠολΔ).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 80 του ΚΠολΔ, αν σε δίκη που εκκρεμεί μεταξύ άλλων, τρίτος έχει έννομο συμφέρον να νικήσει κάποιος διάδικος, έχει δικαίωμα, μέχρι την έκδοση αμετάκλητης απόφασης, να ασκήσει πρόσθετη παρέμβαση για να υποστηρίξει τον διάδικο αυτόν, κατά δε τη διάταξη του άρθρου 81 παρ.1 ίδιου κώδικα η πρόσθετη παρέμβαση ασκείται σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν για την αγωγή και κοινοποιείται σε όλους τους διαδίκους.

Από την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 80 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι πρόσθετη παρέμβαση μπορεί να ασκηθεί και ενώπιον του Αρείου Πάγου. Το ότι στη διάταξη του άρθρου 573 παρ.1 του ΚΠολΔ, στην οποία απαριθμούνται οι εφαρμοζόμενες και στην αναιρετική διαδικασία άλλες (πλην αυτών του κεφαλαίου περί αναιρέσεως) διατάξεις του ΚΠολΔ δεν αποτελεί επιχείρημα υπέρ της αντίθετης άποψης, διότι οι διατάξεις του πρώτου βιβλίου του ΚΠολΔ, στο οποίο περιλαμβάνεται και το άρθρο 80, εφαρμόζεται σε όλες τις διαδικασίες συμπεριλαμβανομένης και της διαδικασίας ενώπιον του Αρείου Πάγου (Ολ ΑΠ 13/2006, 25/2004, ΑΠ 1741 /2012, 1308, 1276/2008).

Ο προσθέτως παρεμβαίνων περιορίζεται στην αναιρετική διαδικασία σε μόνη την υποστήριξη ή αντίκρουση των λόγων της αναιρέσεως, στις οποίες εξαντλείται το δικαίωμα των κυρίων διαδίκων. Εξάλλου, από τις διατάξεις του άρθρου 225 ΑΚ, που ορίζει ότι η επέλευση της εκκρεμοδικίας δεν στερεί τους διαδίκους από την εξουσία να μεταβιβάσουν το επίδικο πράγμα ή δικαίωμα, ότι η μεταβίβαση του επιδίκου πράγματος ή δικαιώματος δεν επιφέρει καμία μεταβολή στη δίκη και ότι ο ειδικός διάδοχος έχει δικαίωμα να ασκήσει παρέμβαση, προκύπτει ότι παρέχεται κατ` αρχήν η δυνατότητα στους διαδίκους μετά την εκκρεμοδικία να μεταβιβάσουν το επίδικο πράγμα ή δικαίωμα υπό τους όρους και προϋποθέσεις του ουσιαστικού δικαίου.

Η μεταβίβαση όμως του αντικειμένου της δίκης, που έγινε μετά την επέλευση της εκκρεμοδικίας, δεν επιφέρει μεταβολή στην έννομη σχέση αυτής, διότι δεν αποβαίνει αναγκαίο παρακολούθημα της ουσιαστικής έννομης σχέσης, αλλά συνεχίζεται μεταξύ των ίδιων διαδίκων, εωσότου νομίμως περατωθεί. Μέχρι τότε παραμένει και η εξουσία του απαλλοτριώσαντος ή σε περίπτωση θανάτου του των καθολικών του διαδόχων για τη διεξαγωγή της δίκης.

Ο δε ειδικός διάδοχος δεν αποκτά αυτοδικαίως την ιδιότητα του διαδίκου, αλλά έχει το δικαίωμα να εισέλθει στη δίκη με την άσκηση παρέμβασης (κύριας ή πρόσθετης). Στην προκείμενη περίπτωση, ο Ι. Γ. άσκησε ενώπιον του Αρείου Πάγου με το από 27-3-2012 ιδιαίτερο δικόγραφο, που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου στις 30-3-2012, πρόσθετη παρέμβαση υπέρ των υπεισελθουσών στη θέση της αναιρεσείουσας, επικαλούμενος την ιδιότητα του ειδικού διαδόχου αυτής, κατόπιν σύμβασης εκχώρησης της ένδικης απαίτησης με το από 5-10-2007 ιδιωτικό συμφωνητικό μετά την άσκηση της αναίρεσης και κατά τη διάρκεια της αναιρετικής δίκης και την αναγγελία αυτής προς τους αναιρεσιβλήτους - οφειλέτες.

Επομένως, η πρόσθετη αυτή παρέμβαση, στο δικόγραφο της οποίας γίνεται, κατά τα άνω, σαφής επίκληση του εννόμου συμφέροντος αυτού προς άσκησή της, προκειμένου να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης ,ασκήθηκε παραδεκτά και πρέπει να ερευνηθεί μαζί με την αίτηση.

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 294, 295 παρ. 1, 297 και 299 ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 573 παρ.1 του ίδιου κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, προκύπτει, ότι η παραίτηση του αναιρεσείοντος, ολική ή μερική, από το δικόγραφο της αναίρεσης και του προσθέτως ενώπιον του Αρείου Πάγου παρεμβαίνοντος από το δικόγραφο της πρόσθετης παρέμβασης μπορεί να γίνει και με προφορική δήλωσή του, χωρίς τη συναίνεση του αναιρεσιβλήτου και καθού η πρόσθετη παρέμβαση, πριν από την έναρξη της προφορικής συζήτησης της υπόθεσης στο ακροατήριο, που καταχωρίζεται στα πρακτικά και επιφέρει αντίστοιχη (αναλόγως του περιεχομένου και της έκτασης της) κατάργηση της δίκης, για το κύρος δε της εν λόγω παραίτησης δεν είναι αναγκαία η κλήτευση του αναιρεσιβλήτου και καθού η πρόσθετη παρέμβαση, αφού αυτός και αν τυχόν είχε κλητευθεί και παρίστατο, δεν θα μπορούσε να αντιταχθεί σ' αυτή, εφόσον γίνεται προτού το δικαστήριο προχωρήσει στην έρευνα των λόγων της αναίρεσης (ΑΠ1576/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, οι υπεισελθούσες στη θέση της αναιρεσείουσας, καθώς και ο προσθέτως υπέρ αυτών παρεμβαίνων, με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου τους, που καταχωρίσθηκε στα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά, παραιτήθηκαν από το δικόγραφο των υπό κρίση αίτησης αναίρεσης και πρόσθετης παρέμβασης ως προς τον πρώτο αναιρεσίβλητο και καθ' ου η πρόσθετη παρέμβαση.

Πρέπει, επομένως, να θεωρηθεί πως η εν λόγω αίτηση αναίρεσης και η πρόσθετη παρέμβαση δεν ασκήθηκε ως προς αυτόν, ανεξαρτήτως ότι δεν προκύπτει ότι έγινε επίδοση της κλήσης προς συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και της πρόσθετης παρέμβασης προς αυτόν.

Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλομένων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα λοιπά έγγραφα και εν γένει προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι λήφθηκαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του.

Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο της αναίρεσης του αριθ.11 περ. γ του άρθρου 559 του ΚΠολΔ υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης.

Με το δεύτερο και τρίτο (κατά ένα μέρος του) λόγους της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, κατ' εκτίμηση των όσων ιστορούνται, η πλημμέλεια του αριθ. 11 περ. γ του άρθρου 559 του ΚΠολΔ (και όχι του αριθ. 8 του ίδιου άρθρου) και συγκεκριμένα προβάλλεται από την αναιρεσείουσα ότι, αν και είχε νόμιμα επικαλεσθεί με τις έγγραφες προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου και είχε προσκομίσει 1) ασφαλιστήρια συμβόλαια ασφαλίσεως ζωής αυτής και των στενών συγγενών της, 2) αποδείξεις πληρωμής ασφαλίστρων, 3) κάρτα του υποκαταστήματος της τρίτης αναιρεσίβλητης, όπου εργαζόταν ο μη διάδικος πλέον πρώτος αναιρεσίβλητος και 4) προανακριτική ένορκη κατάθεση ως μάρτυρα του μέλους του ΔΣ της δεύτερης αναιρεσίβλητης και Διευθυντή πωλήσεων της τρίτης Γ.

Ψ., το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του και δεν εκτίμησε τα έγγραφα αυτά για την απόδειξη του βασικού αγωγικού ισχυρισμού της για τη σχέση πρόστησης του μη διαδίκου πλέον, πρώτου αναιρεσιβλήτου, ασφαλιστικού παραγωγού, στην υπηρεσία της δεύτερης και τρίτης των αναιρεσιβλήτων, που δικαιολογούσε την παθητική νομιμοποίηση αυτών ως εναγομένων.

Στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου περιλαμβάνεται μεν ρητή βεβαίωση ότι στο αποδεικτικό του πόρισμα κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη, πλην άλλων αποδεικτικών μέσων, όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει νομίμως οι διάδικοι, από το όλο όμως περιεχόμενό της, με την οποία απορρίφθηκαν ρητά οι ισχυρισμοί της αναιρεσείουσας για την ύπαρξη της σχέσης πρόστησης του προαναφερομένου στην υπηρεσία των δεύτερης και τρίτης των αναιρεσιβλήτων, δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο για να καταλήξει στο απορριπτικό αποδεικτικό του πόρισμα έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε, μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τα πιο πάνω έγγραφα, τα οποία, όπως προκύπτει από την κατ' άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ επισκόπηση των εγγράφων προτάσεων της αναιρεσείουσας, που κατέθεσε στο Εφετείο, επικαλέσθηκε αυτή ειδικά και προσκόμισε.

Συνεπώς πρέπει οι δεύτερος και τρίτος (κατά ένα μέρος) λόγοι της αίτησης αναίρεσης να γίνουν δεκτοί ως βάσιμοι κατ' ουσίαν. Συνακόλουθα πρέπει η αίτηση αναίρεσης να γίνει δεκτή και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς τη δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων, ενώ παρέλκει η έρευνα των λοιπών λόγων της αναίρεσης που αφορούν πλημμέλειες από τους αριθμούς 19 και 20 και του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Στη συνέχεια πρέπει η υπόθεση να παραπεμφθεί για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση κατά την παρ. 3 του άρθρου 580 ΚΠολΔ, όπως η παράγραφος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 65 του ν. 4139/2013). Τέλος, τα δικαστικά έξοδα των υπεισελθουσών στη θέση της αναιρεσείουσας, εξ αδιαθέτου κληρονόμων της, καθώς και του προσθέτως υπέρ αυτών παρεμβαίνοντος, ειδικού διαδόχου, όπως προκύπτει από το νομίμως επικαλούμενο και προσκομιζόμενο ιδιωτικό συμφωνητικό από 25-10-2007, της αναιρεσείουσας, που κατέθεσαν κοινές προτάσεις, πρέπει να επιβληθούν σε βάρος των δεύτερης και τρίτης των αναιρεσιβλήτων, λόγω της ήττας τους, κατά το σχετικό περί τούτου αίτημα αυτών, όπως στο διατακτικό ειδικότερα (αρθ. 176, 182,183,189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Θεωρεί πως η αίτηση αναίρεσης και η πρόσθετη παρέμβαση δεν ασκήθηκαν ως προς τον πρώτο αναιρεσίβλητο και καθού η πρόσθετη παρέμβαση.

Αναιρεί την υπ' αριθ. 2896/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών ως προς τη δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο παραπάνω Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές από αυτούς που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση.

Καταδικάζει τις δεύτερη και τρίτη αναιρεσίβλητες στα δικαστικά έξοδα των υπεισελθουσών στη θέση της αρχικώς αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ και του προσθέτως υπέρ αυτών παρεμβαίνοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων (1.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Νοεμβρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Δεκεμβρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ