223/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 223 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 223/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κ Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη-Εισηγητή, Αθανάσιο Μπρίλλη και Φώτιο Καϋμενάκη, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φώτιου Μακρή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 13 Ιανουαρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Γ. Κ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 29070/2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημ/κείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημ/κείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 22-12-2004 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 108/2005.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Φώτιος Μακρής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργίου Σανιδά με αριθμό 491/26-10-2005, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Εισάγουμε κατά τα άρθρα 513 παρ. 1 εδ. α και 476 παρ. 1 Κ.Π.Δ. με τη σχετική δικογραφία την με αριθμό και ημερομηνία καταθέσεως 196/22.12.2004 αίτηση αναιρέσεως του Γ. Κ. του Α. και της Σ., κατοίκου ..., κατά της υπ'αριθμ. 29070/2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και εκθέτουμε τα ακόλουθα:

Με την προσβαλλομένη απερρίφθη ως ανυποστήρικτη η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ'αριθμ. 45914/99 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών με την οποία αυτός είχε καταδικασθεί σε ποινή φυλακίσεως 12 μηνών μετατραπείσα σε χρηματική ποινή προς 1.500 δραχμές ημερησίως και χρηματική ποινή 400.000 δραχμών για παράβαση του άρθρου 79 Ν. 5960/33.

Κατά της ρηθείσης αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών ο Γ. Κ. του Α. άσκησε την με αριθμό και ημερομηνία καταθέσεως 196/22.12.2004 αίτηση αναιρέσεως δια δηλώσεως, κατόπιν εξουσιοδοτήσεως, του πληρεξουσίου του δικηγόρου Ιωάννη Τσίκλου ενώπιον του αρμοδίου γραμματέως του Πρωτοδικείου Αθηνών.

Όμως η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη ως ασκηθείσα εκπροθέσμως. Τούτο διότι η ανωτέρω απόφαση έχει καταχωρισθεί στο ειδικό βιβλίο (άρθρο 473 παρ. 3 Κ.Π.Δ.) την 2 Μαΐου 2002. Εξάλλου αποσπάσματα της ως άνω αποφάσεως έχουν επιδοθεί δια θυροκολλήσεως στον μεν αναιρεσείοντα την 5 Ιουλίου 2003 (βλ. το από 5-7-2003 αποδεικτικό επίδοσης ερήμην απόφασης του αρχιφύλακα Β' Α.Τ. Αιγάλεω Η. Γ.) στην δε ορισθείσα με την έκθεση εφέσεως αντίκλητο Δ. Β. την 4-8-2003 (βλ. το από 4-8-2003 αποδεικτικό επίδοσης ερήμην απόφασης του αστυφύλακα Α/Τ Συντάγματος Β. Τ.).

Όπως εξετέθη ανωτέρω η αίτηση αναιρέσεως έχει ασκηθεί την 22-12-2004 ήτοι μετά πάροδο χρονικού διαστήματος δέκα εξ (16) περίπου μηνών από της τελευταίας επιδόσεως και όχι εντός της προθεσμίας των 10 ημερών από της τελευταίας επιδόσεως η οποία προβλέπεται από τη διάταξη του άρθρου 473 παρ. 1 Κ.Π.Δ.

Είναι βεβαίως αληθές ότι επιτρέπεται η άσκηση ενδίκου μέσου εκπροθέσμως, εφ'όσον συντρέχει λόγος ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος. Ως ανωτέρα βία θεωρείται κάθε τυχαίο και απρόβλεπτο γεγονός είτε αντικειμενικό είτε σχετικά με το πρόσωπο του δικαιούχου, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν δυνατόν να αποτραπεί και με μέτρα άκρας επιμέλειας και συνέσεως. Ως ανυπέρβλητο δε κώλυμα θεωρείται εκείνο το οποίο οπωσδήποτε δεν οφείλεται σε υπαιτιότητα του διαδίκου και το οποίο δεν ήταν δυνατόν αυτός με οποιονδήποτε τρόπο να υπερνικήσει (ΑΠ 2234/2002 Ποιν Χρ ΝΓ 791, 542/2001 Ποιν Χρ ΝΒ 117, 729/1999 Ποιν Χρ Ν 321).

Δια το παραδεκτό όμως του λόγου ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος και κατ'επέκταση και του ασκουμένου εκπροθέσμως ενδίκου μέσου θα πρέπει εκείνος ο οποίος ασκεί το ένδικο μέσο, να αναφέρει στη δήλωση ασκήσεώς του, το λόγο το δικαιολογούντα την εκπρόθεσμη άσκησή του, δηλαδή τα περιστατικά τα συγκροτούντα την ανωτέρα βία ή το ανυπέρβλητο κώλυμα και διακωλύσαντα αυτόν στην εμπρόθεσμη άσκησή του, καθώς και τα αποδεικτικά μέσα, τα αποδεικνύοντα τη βασιμότητά του (ΑΠ 1669/2002 Ποιν Χρ ΝΓ 624, 1644/2000 Ποιν Χρ ΝΑ 717).

Στην υπό κρίση υπόθεση ο αναιρεσείων προκειμένου να δικαιολογήσει το εκπρόθεσμο της ασκηθείσας αιτήσεως αναιρέσεως επικαλείται ανυπαρξία επιδόσεως της προσβαλλομένης, κατά πάσα δε περίπτωση μη νόμιμη επίδοσή της λόγω επιδόσεως αποσπάσματος και όχι αντιγράφου της αποφάσεως, άλλως λόγω επιδόσεως ως αγνώστου και όχι γνωστής διαμονής, άλλως λόγω μη επιδόσεως κατά τα άρθρα 155 παρ. 2 και 154 παρ. 2 του Κ.Ποιν.Δικ.).

Τα υποστηριζόμενα όμως υπό του αναιρεσείοντος, τα οποία στόχο έχουν το κύρος της επιδόσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως ανεξαρτήτως του ότι δεν συνιστούν λόγους ανωτέρας βίας ή ανυπερβλήτου κωλύματος υπό την ρηθείσα έννοια είναι αβάσιμα. Τούτο διότι όπως εξετέθη η προσβαλλομένη έχει επιδοθεί νομίμως και δη τόσο στον ίδιο τον αναιρεσείοντα όσο και στην αντίκλητο αυτού δικηγόρο στις αναφερόμενες διευθύνσεις στην έκθεση εφέσεως. Ολίγο εξ άλλου είναι ανάγκη να λεχθεί ότι δια το έγκυρο της επιδόσεως ήταν αρκετή η επίδοση αποσπάσματος της προσβαλλομένης. Επειδή εν όψει των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα εκ 210 Ευρώ σε βάρος του αναιρεσείοντος. Δια τους λόγους αυτούς ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ: Α) Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η με αριθμό και ημερομηνία καταθέσεως 196/22-12-2004 αίτηση αναιρέσεως του Γ. Κ. του Α. και της Σ.ς, κατοίκου ..., κατά της υπ'αριθμ. 29070/2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και Β) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα εκ 210 Ευρώ σε βάρος του αναιρεσείοντος. Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεώργιος Σανιδάς".

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 155 παρ.2, 168 παρ.1, 473 παρ..1,2 και 3, 474, 476 παρ.1 και 507 παρ.1 του ΚΠΔ προκύπτει, ότι η προθεσμία για άσκηση αναιρέσεως κατά αποφάσεως, με δήλωση στο γραμματέα του δικαστηρίου, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, είναι δεκαήμερη και αρχίζει, αν ο δικαιούμενος δεν είναι παρών κατά τη δημοσίευση της αποφάσεως και έχει γνωστή διαμονή στην ημεδαπή, από την επομένη της επιδόσεως σ' αυτόν της αποφάσεως, επί δε επιδόσεως με θυροκόλληση της τελευταίας, από την επομένη της επιδόσεώς της προς τον αντίκλητο, εφόσον σε κάθε περίπτωση η καταχώρηση της αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο είχε γίνει προηγουμένως, άλλως από την επομένη της καταχωρήσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. 29070/2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθμ. 45914/1999 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ασκήθηκε με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ιωάννη Τσίκλου, στο γραμματέα του Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία έγινε την 22-12-2004.

Από τα έγγραφα της δικογραφίας, που παραδεκτά επισκοπούνται για τη διακρίβωση του παραδεκτού της αναιρέσεως προκύπτει, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, που δημοσιεύθηκε την 26-3-2002, είχε καταχωρηθεί καθαρογραμμένη στο κατ' άρθρο 473 παρ.2 του ΚΠΔ ειδικό βιβλίο την 2-5-2002 και ότι αντίγραφό της επιδόθηκε με θυροκόλληση την 5-7-2003 προς τον αναιρεσείοντα, ο οποίος είχε γνωστή διαμονή στην ημεδαπή και δικάσθηκε απών και την 4-8-2003 προς την διορισθείσα με το εφετήριο αντίκλητο αυτού Δ.

Β.. Ετσι η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε μετά την πάροδο της προθεσμίας των δέκα ημερών, που προαναφέρεται, χωρίς στην παραπάνω δήλωση να αναφέρονται λόγοι ανώτερης βίας ή ανυπέρβλητου κωλύματος προς δικαιολόγηση της εκπρόθεσμης ασκήσεώς της. Αντ' αυτού προβάλλεται ο ισχυρισμός, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν επιδόθηκε καθόλου στον αναιρεσείοντα, άλλως ότι η επίδοση αυτής δεν έγινε νόμιμα, λόγω μη επιδόσεως πλήρους αντιγράφου της αλλ' αποσπάσματος, άλλως λόγω επιδόσεώς της ως άγνωστης και όχι γνωστής διαμονής, άλλως λόγω μη τηρήσεως των διατάξεων των άρθρων 154 παρ.1 και 155 παρ.1 του ΚΠΔ.

Ο ισχυρισμός αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι από το με ημερομηνία 5-7-2003 αποδεικτικό επιδόσεως του αρχιφύλακα του Β' αστυνομικού τμήματος Αιγάλεω Η. Γ. αποδεικνύεται α) ότι πλήρες αντίγραφο της προσβαλλόμενης αποφάσεως επιδόθηκε προς τον αναιρεσείοντα στη δηλωθείσα με την υπ' αριθμ. 13621/12-7-2000 έκθεση εφέσεως διεύθυνση της κατοικίας του στο Αιγάλεω και επί της οδού ...

και β) ότι ο ενεργήσας την επίδοση πιο πάνω αστυνομικός υπάλληλος, αφού δεν βρήκε τον αναιρεσείοντα στον ως άνω τόπο της κατοικίας του, ούτε άλλον από τα αναφερόμενα στο άρθρο 155 παρ.1 ΚΠΔ πρόσωπα κόλλησε την προβαλλόμενη απόφαση στη θύρα της οικίας εκείνου, παρουσία του αρχιφύλακα του Β'αστυνομικού τμήματος Αιγάλαω Ν.

Μ.. Μετά ταύτα η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 476 παρ.1 και 583 παρ.1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-12-2004 αίτηση του Γ. Κ. του Α. για αναίρεση της υπ' αριθμ.29070/2002 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε, στην Αθήνα, στις 31 Ιανουαρίου 2006. Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 6 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ