2233/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2233 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2233/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 17 Σεπτεμβρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Β. Ε. του Ι., κατοίκου…, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Δέσποινα Μελίδου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας του Νομού Χαλκιδικής, ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/10/2009 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πολυγύρου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 265/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 296/2012 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 8/3/2013 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου ανέγνωσε την από 16/1/2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το άρθρο 576 παρ. 1-2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν κατά τη τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο απολειπόμενος διάδικος, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, αν όμως την επισπεύδει ο αντίδικος του, τότε ερευνάται αν ο απολειπόμενος ή ο μη παριστάμενος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος διάδικος κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και, σε καταφατική περίπτωση, προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 226 παρ.4 εδ.γ1 και δ' ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη, κατ1 άρθρο 575 εδ. β' του ίδιου Κώδικα, αν η συζήτηση αναβληθεί, ο γραμματέας οφείλει αμέσως, μετά το τέλος της συνεδρίασης, να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίσθηκε.

Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης, η αναβολή της υπόθεσης και η εγγραφή αυτής στο πινάκιο του δικαστηρίου για τη μετ' αναβολή δικάσιμο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και επομένως δεν χρειάζεται νέα κλήτευση του διαδίκου.

Προϋπόθεση, όμως, της εγκυρότητας της κλήτευσης αυτής, συνεπεία της αναβολής της υπόθεσης και της εγγραφής αυτής στο πινάκιο είναι ότι ο απολειπόμενος κατά τη μετ' αναβολή δικάσιμο διάδικος είχε επισπεύσει εγκύρως τη συζήτηση ή είχε νομίμως ή εμπροθέσμως κλητευθεί να παραστεί κατά τη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η υπόθεση, είτε είχε παραστεί νομίμως κατά την πρώτη αυτή δικάσιμο και, επομένως, με τη νόμιμη παράσταση και μη εναντίωσή του καλύφθηκε η ακυρότητα της κλήτευσης του κατά την αρχική δικάσιμο.

Στην προκείμενη συζήτηση, εισάγεται για συζήτηση η από 8/3/2013 αίτηση του Β. Ε. για αναίρεση της 296/2012 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η συζήτηση της οποίας (αίτησης αναίρεσης) ορίσθηκε αρχικά για τη δικάσιμο της 22/1/2014, οπότε, κατόπιν αιτήματος του αναιρεσείοντος, αναβλήθηκε για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (17/9/2014).

Κατά την εκφώνηση της υπόθεσης με τη σειρά του οικείου πινακίου στην πιο πάνω (μετ' αναβολή) δικάσιμο δεν εμφανίσθηκε το αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο ούτε κατέθεσε την από το άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ δήλωση μη παράστασης στο ακροατήριο, ενώ παραστάθηκε νομίμως ο αναιρεσείων. Ωστόσο, όπως προκύπτει από την ...

έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Χαλκιδικής Π. Λ., που επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσείων, ο οποίος επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατά την αρχική δικάσιμο της 22/1/2014 επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στο αναιρεσίβλητο.

Επομένως, εφόσον το τελευταίο (αναιρεσίβλητο) δεν εμφανίσθηκε κατά τη μετ' αναβολή, δικάσιμο της 17/9/2014 κατά την οποία δεν απαιτείται η εκ νέου κλήτευσή του, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υπόθεσης παρά την απουσία του.

Με τη διάταξη της παραγράφου 3 του άρθρου 326 του ν. 4072/2012, με την οποία αντικαθίστανται το δέκατο και το ενδέκατο εδάφια του άρθρου 115 του από 11/12-11-1929 διατάγματος "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", ορίζεται ότι "Αρμόδιο δικαστήριο προς εκδίκαση της ανακοπής είναι το Μονομελές Πρωτοδικείο της τοποθεσίας του κτήματος.

Κατά των αποφάσεων που εκδίδονται επί ανακοπών κατά πρωτοκόλλων αποζημιώσεως χρήσεως δημοσίου κτήματος δεν χωρεί ένδικο μέσο. Αν η απόφαση που εκδίδεται ακυρώνει το πρωτόκολλο για λόγους που αφορούν την κυριότητα ή τη νομή του κτήματος, ο ανακόπτων οφείλει να ασκήσει τακτική αγωγή εντός ενενήντα ημερών από την επίδοση της αποφάσεως, άλλως το πρωτόκολλο παραμένει σε ισχύ και εκτελείται (...)".

Η διάταξη αυτή δεν ορίζει αν η θεσπιζόμενη απαγόρευση των ενδίκων μέσων καταλαμβάνει ή όχι και τις εκκρεμείς ήδη, κατά την έναρξη της ισχύος του ν. 4072/2012 (11-4-2012), ενώπιον των δικαστηρίων υποθέσεις του ανωτέρω άρθρου 115 του από 11/12-11-1929 διατάγματος, όπως ορίζουν άλλες διατάξεις (π.χ. ίδιο άρθρο 326 παρ.1 για τις αναφερόμενες εκεί υποθέσεις), κατά συνέπειαν δε, σύμφωνα με τη βούληση του νομοθέτη και την μεταβατικού δικαίου διάταξη του άρθρου 24 παρ.1 εδ.

α' του ΕισΝ ΚπολΔ, που ορίζει ότι "το παραδεκτό των ενδίκων μέσων, το επιτρεπτό των προβαλλόμενων λόγων και ο χρόνος της άσκησης κρίνονται σύμφωνα με το νόμο που ισχύει κατά το χρόνο που δημοσιεύεται η απόφαση", στις προαναφερθείσες εκκρεμείς υποθέσεις, στις οποίες έχει εκδοθεί οριστική απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, δεν ισχύει η ανωτέρω απαγόρευση και οι σχετικές αποφάσεις υπόκεινται στα ένδικα μέσα της έφεσης και της αναίρεσης, στα οποία μέχρι τώρα (ολ ΑΠ 21-22/2002, ΑΠ 393/2014, 38/2002, ΑΠ 336/2006, 1780/2002) υπέκειντο.

Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης διώκεται η αναίρεση της 296/6.230ίΙ απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης που εκδόθηκε επί εφέσεως του αναιρεσείοντος κατά της 265/2010 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, με την οποία είχε απορριφθεί η από 21/10/2009 ανακοπή του ιδίου κατά του αναφερομένου πρωτοκόλλου καθαρισμού αποζημίωσης για αυθαίρετη χρήση αιγιαλού που είχε εκδοθεί σε βάρος του, σύμφωνα με πιο πάνω διατάξεις του άρθρου 115 του διατάγματος της 11/12.11.1929.

Η αίτηση αναίρεσης κατατέθηκε μεν στις 13/3/2013, όπως προκύπτει από την οικεία έκθεση, δηλαδή μετά την έναρξη ισχύος του ν. 4072/2012, δεν καταλαμβάνεται όμως, σύμφωνα με την προηγηθεία νομική σκέψη, από τη θεσπιζόμενη πιο πάνω απαγόρευση άσκησης ενδίκων μέσων, αφού επιτρεπόταν ήδη κατά το χρόνο έκδοσης της πρωτόδικης απόφασης.

Επομένως, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης που στρέφεται κατ' απόφασης υποκείμενης στο ένδικο τούτο μέσο και έχει ασκηθεί κατά τις νόμιμες διατυπώσεις του άρθρου 495 παρ.1 και 4 ΚΠολΔ, είναι παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί κατ' ουσία (άρθρο 577 ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρο 115 του από 11.12.1929 δ/τος "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων", όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 5 του ν. 5895/1933 και το τελευταίο τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε από τα άρθρα 20 του α.ν. 1540/1938, 10 α.ν. 1191/1939, 2 του α.ν. 1925/1951 που κυρώθηκε με το ν. 2113/1952 και αντικαταστάθηκε η παρ. 2 του άρθρου 2 του α.ν. 1924/1954 από την παρ. 4 του άρθρου 5 α.ν. 263/1968, ορίζεται, μεταξύ άλλων, ότι σε βάρος οποιουδήποτε που καρπώνεται ή κάνει χρήση δημοσίου κτήματος χωρίς συμβατική σχέση βεβαιώνεται αποζημίωση για το χρονικό διάστημα που έκανε χρήση.

Η αποζημίωση ορίζεται κατά την κρίση "αγαθού ανδρός" με πρωτόκολλο (μετά το β.δ. 619/1965) του αρμοδίου Οικονομικού Εφόρου (ήδη Προϊσταμένου της Κτηματικής Υπηρεσίας). Το πρωτόκολλο αυτό κοινοποιείται στο χρήστη, ο οποίος μέσα σε ένα μήνα μπορεί να ασκήσει ανακοπή ενώπιον του Προέδρου Πρωτοδικών. Οι παραπάνω, κρίνοντας, εκ των ενόντων, ακυρώνουν ή επικυρώνουν το πρωτόκολλο ή περιορίζουν την αποζημίωση που καθόρισε.

Προϋποθέσεις για την εφαρμογή του παραπάνω άρθρου 115 είναι: α) το ακίνητο να ανήκει στο Δημόσιο κατά κυριότητα, νομή και κατοχή, β) ανυπαρξία έννομης σχέσης αυτού που κάνει χρήση του ακινήτου με το Δημόσιο και γ) αυθαίρετη χρήση. Η εφαρμογή του άρθρου 115 του προαναφερόμενου δ/τος εκτείνεται, αδιακρίτως, σε όλα τα ακίνητα του Δημοσίου είτε αυτά ανήκουν στην ιδιωτική περιουσία, είτε είναι κοινόχρηστα.

Εξάλλου σύμφωνα με το άρθρο 967 ΑΚ, μεταξύ των κοινοχρήστων πραγμάτων περιλαμβάνεται και ο αιγιαλός, ο οποίος κατά το άρθρο 1 του α.ν. 2344/1940 "περί αιγιαλού και παραλίας", που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 53 ΕισΝΑΚ, και διέπει τις εκκρεμείς υποθέσεις, κατ' άρθρο 34 παρ. 2 του ν. 2971/2001, δηλαδή αυτές για τις οποίες η έκθεση επιτροπής καθορισμού του αιγιαλού και της παραλίας με το διάγραμμα της χάραξης τους, συντάχθηκαν και εγκρίθηκαν πριν από τη δημοσίευση του νέου νόμου στο ΦΕΚ 285Α/19.12.2001, ο αιγιαλός είναι κοινόχρηστο κτήμα, ανήκει στο Δημόσιο, προστατεύεται και διαχειρίζεται από αυτό (άρθρο 968 ΑΚ).

Είναι δε αιγιαλός η χερσαία ζώνη που περιστοιχίζει τη θάλασσα με ανώτατο όριο προς την ξηρά το σημείο εκείνο, μέχρι το οποίο φτάνουν κατά τις συνηθισμένες και όχι έκτακτες αναβάσεις τους τα κύματα της θάλασσας. Μόνος ο καθορισμός του ορίου αυτού από τη διοικητική επιτροπή που προβλέπεται στα άρθρα 2 και 3 του α.ν. 2344/1940, με απόφαση της, με τη σύνταξη του εκεί αναγραφόμενου τοπογραφικού και υψομετρικού διαγράμματος, που συνοδεύεται από σχετική έκθεση, δεν είναι ικανός να προσδώσει την ιδιότητα του αιγιαλού σε τμήμα γης, το οποίο στερείται των παραπάνω χαρακτηριστικών, δηλαδή σε έδαφος μη βρεχόμενο όπως πιο πάνω από θαλάσσια ύδατα.

Και αυτό διότι, με την αντίθετη εκδοχή, ο κύριος του εδάφους, που κατά πλάνη περιλήφθηκε στα όρια του αιγιαλού, θα έχανε την ιδιοκτησία του με απλή πράξη της διοίκησης, κατά παράβαση της διάταξης του άρθρου 17 του Συντάγματος που προστατεύει την ιδιοκτησία. Έτσι, το τμήμα γης που συμπεριλήφθηκε στα όρια του αιγιαλού, χωρίς να είναι πράγματι αιγιαλός, δεν αποχαρακτηρίζεται μεν ως αιγιαλός, λογίζεται, όμως, κατά το άρθρο 4 παρ.1 του α.ν. 2344/1940 ότι κηρύχθηκε αναγκαστικά απαλλοτριωτέο υπέρ του Δημοσίου συγχρόνως με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της έκθεσης και του διαγράμματος της Επιτροπής Καθορισμού της οριογραμμής του αιγιαλού (AΠ 573/2008, 1344/2010).

Σύμφωνα με τις διατάξεις των επόμενων παραγράφων του ίδιου άρθρου 4 του α.ν. 2344/1940, παρέχεται εξάμηνη προθεσμία από την ως άνω δημοσίευση, προκειμένου όσοι προβάλλουν δικαιώματα σε τμήματα του αιγιαλού να αναγγείλουν τις αξιώσεις τους στον Υπουργό των Οικονομικών, μετά την άπρακτη πάροδο της οποίας αποσβήνονται τα τυχόν δικαιώματα τους και οριστικοποιείται ο διοικητικός καθορισμός του αιγιαλού, εφόσον κατά τα λοιπά κατατέθηκε στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και η κατατεθείσα υπέρ των δικαιούχων αποζημίωση για την απαλλοτρίωση των ακινήτων τους που κατά πλάνη περιλήφθηκαν στον αιγιαλό.

Οι ρυθμίσεις αυτές, και ειδικότερα, η κήρυξη της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης με τον παραπάνω τρόπο για ακίνητα που εσφαλμένα περιλήφθηκαν στον αιγιαλό δεν αντίκεινται στο άρθρο 17 του Συντάγματος, αφού η αναγκαστική απαλλοτρίωση για τη δημιουργία αιγιαλού είναι προφανές ότι γίνεται για δημόσια ωφέλεια και συντελείται μόνο με την τήρηση όλων των προϋποθέσεων που θέτουν το Σύνταγμα και οι σχετικοί νόμοι για τη στέρηση της ιδιοκτησίας (ΑΠ 1414/2011 ΕλλΔνη 53.369).

Οι πιο πάνω ρυθμίσεις δεν αντίκεινται ούτε στο άρθρο 20 παρ.2 του Συντάγματος, αναφορικά με το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου πριν από την έκδοση δυσμενούς γι' αυτόν ατομικής διοικητικής πράξης, αφού παρέχεται σε αυτόν εξάμηνη προθεσμία να αναγγείλει την αξίωση του στον Υπουργό των Οικονομικών, και μόνο μετά την άπρακτη παρέλευση της πιο πάνω προθεσμίας, κατά την οποία ο ενδιαφερόμενος, που τυχόν προβάλλει δικαίωμα, έχει τη δυνατότητα, αμφισβητώντας την κυριότητα, νομή ή κατοχή του Δημοσίου επί του τμήματος γης που εσφαλμένα (κατ' αυτόν) συμπεριλήφθηκε στα όρια του αιγιαλού, να διατυπώσει τις απόψεις του, αποσβήνεται το τυχόν δικαίωμα του (ενδιαφερομένου) και οριστικοποιείται ο διοικητικός καθορισμός του αιγιαλού, μετά την τήρηση και των λοιπών προϋποθέσεων που προαναφέρθηκαν.

Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι λόγος αναιρέσεως για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή αν εφαρμόσθηκε, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει, όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των περιστατικών στη διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο, μετ' ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων, δέχθηκε τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Σε βάρος του ανακόπτοντος, όπως συνομολογείται, εκδόθηκε από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας του Νομού Χαλκιδικής το με αριθμ. 92/2-9-2009 πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης αιγιαλού, με το οποίο επιβλήθηκε σε βάρος του και υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου, καταβλητέα αποζημίωση συνολικού ποσού 31.740,00 ευρώ, για το χρονικό διάστημα από 2-9-2004 μέχρι 2-9-2009, για αυθαίρετη, από μέρους του, χρήση κατά το ως άνω χρονικό διάστημα, αιγιαλού, στη θέση "..." του δ.

δ. ... του Δήμου ..., μπροστά από την εξοχική κατοικία ιδιοκτησίας του ανακόπτοντος, κατασκευών συνολικού εμβαδού 317,40 τμ., με στοιχ. ΑΕ, ΕΘ, ΘΙ, ΒΓΔΕΒ, ΖΗΘΕΖ και ΦΙ, όπως φαίνονται στο από 14-7-2005 συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα των Μ. Τ., πολιτικού μηχανικού, υπαλλήλον της Κτηματικής Υπηρεσίας της Χαλκιδικής, και συγκεκριμένα: 1.

διπλού τοιχίου από σκυρόδεμα, ένα παλαιότερο εσωτερικού πάχους 0,20 μ. και ένα νεώτερο εξωτερικά πάχους 0,20 μ., μήκους ΑΕ=18,30 μ., και ύψους 0,60 μ., με περίφραξη επί του νεώτερου τοιχίου, από πασσάλους από σωλήνα γαλβάνιζε και συρματόπλεγμα ύψους 1,50 μ. 2) στο τμήμα ΕΘ μήκους 1,60 μ. υπάρχει είσοδος αποτελούμενη από τσιμεντοκολώνες, ύψους 1,50μ.

και διαστάσεων 0,20X0,20 μ. και ξύλινη πόρτα από κατακόρυφα και χιαστί ύψους 1,30 μ., 3) τμήμα περίφραξης ΘΙ, μήκους 11,40 μ., αποτελούμενη από τοιχίο από σκυρόδεμα πάχους 0,15 μ. και ύψους 0,50 μ., επί του οποίου φέρει παλαιό σιδερένιο κιγκλίδωμα, ύψους 1,20μ., 4) μικρό εκκλησάκι (ΕΙ), διαστάσεων 0,50X0,50 μ., ύψους 1,0 μ. και εμβαδού 0,25τμ., 5)Υπερυψωμένο δάπεδο από σκυρόδεμα ΒΓΔΕΒ, διαστάσεων 4,0Χ3,40μ., ύψους 0,70 μ.

και εμβαδού 13,60μ., 6) κεκλιμένη ράμπα από σκυρόδεμα ΖΗΘΕΖ, διαστάσεων 5,60X5,00 μ. και εμβαδού 23,0 τμ., 7) φρεάτιο ΦΙ από σκυρόδεμα, διαστάσεων 0,90X090 μ., ύψους 0,40 μ., και εμβαδού 0,81τμ.και 8) πλαστικός σωλήνας Φ140, που ξεκινάει από το φρεάτιο ΦΙ και καταλήγει υπόγεια στη θάλασσα, εισχωρώντας σ'αυτήν 12,0 μ., ακουμπισμένη στον πυθμένα.

Εσωτερικά των τοιχίων και των περιφράξεων το καταλαμβανόμενο τμήμα αιγιαλού είναι διαμορφωμένο σαν αύλειος χώρος με γκαζόν, πλακόστρωτα, φυτά και δένδρα. Ο συνολικός χώρος των 317,40 τ.μ, στο οποίο δεν περιλαμβάνεται η έκταση του σωλήνα στον αιγιαλό και στη θάλασσα, συνορεύει νοτιοδυτικά (πλευρά ΙΚ) με ζώνη παραλίας και προς λοιπές κατευθύνσεις με αιγιαλό.

Όλους τους προαναφερθέντες χώρους, και ανεξάρτητα από το χρόνο κατασκευής τους, χρησιμοποιεί και καρπώνεται αυθαίρετα ο ανακόπτων, ο οποίος εξουσιάζει τους χώρους. Ειδικότερα, ο παραπάνω αιγιαλός καθορίστηκε, σύμφωνα με την προβλεπόμενη από το άρθρο 4 του α.ν. 2344/1940, διαδικασία, με την από 20-5-1981 έκθεση της αρμόδιας επιτροπής καθορίστηκε η οριογραμμή του αιγιαλού, όπως αποτυπώνεται στο από Μάρτιο 1981 τοπογραφικό και υψομετρικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Π.

Κ. - Α. Π. και ελέχθηκε ως προς την ακρίβεια αποτύπωσης από τον Αν. Τ., που εγκρίθηκε και επικυρώθηκε, με τη με αριθμ. 4 3,96/1981 απόφαση του Νομάρχη Χαλκιδικής, και δημοσιεύτηκε στο με αριθμ. 326/1984 ΦΕΚ της ΕτΚ, και μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία Μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Κασσάνδρας. Για την αυθαίρετη χρήση της ως άνω έκτασης, η οποία, πράγματι, καλύπτεται από το μέγιστο χειμέριο κύμα, και ανήκει στην αναμφισβήτητη κυριότητα του καθ' ου η ανακοπή, εκδόθηκε από την αρμόδια αρχή, ήτοι από τον Προϊστάμενο της Κτηματικής Υπηρεσίας του Νομού Χαλκιδικής, το ανακοπτόμενο για τον καθορισμό της αποζημίωσης χρήσης για το διάστημα από 2-9-2004 μέχρι 2-9-2009, και χωρίς να παραβιάζονται οι διατάξεις του άρθρου 6 του ΚΔΔ/σίας (ν. 2690/1999), στο οποίο επαναλαμβάνεται το προβλεπόμενο από το άρθρο 20 παρ. 2 Συντ.

δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης στη διοικητική διαδικασία. Ειδικότερα, το δικαίωμα αυτό συνίσταται στη δυνατότητα του διοικούμενου, πριν από την έκδοση δυσμενούς γι' αυτόν ατομικής διοικητικής πράξεως, να διατυπώσει τις απόψεις του, ύστερα από σχετική κλήση του από το διοικητικό όργανα. Ο κανόνας αυτός εφαρμόζεται στην περίπτωση των ατομικών διοικητικών πράξεων, οι οποίες εκδίδονται, αυτεπαγγέλτως, και περιέχουν ρύθμιση, η οποία συνδέεται με την υποκειμενική συμπεριφορά του ενδιαφερομένου και επιφέρει θετική βλάβη στα δικαιώματα ή τα έννομα συμφέροντα του (Επ.

Σπηλιωτόπουλου, Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου, ο.π" παρ. 159 σελ. 170-172, όπου και παραπομπές στη νομολογία), ενώ δεν αποτελούν ατομικές διοικητικές πράξεις οι νομικές πράξεις των οργάνων του Κράτους και των λοιπών ν.π.δ.δ. που εκδίδονται στο πλαίσιο συμβατικών ή άλλων σχέσεων, που ρυθμίζονται από το ιδιωτικό δίκαιο, και δημιουργούν διαφορές ιδιωτικού δικαίου, που υπάγονται στην αρμοδιότητα των πολιτικών δικαστηρίων, στις οποίες εντάσσεται και το πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης για αυθαίρετη χρήση δημόσιου κτήματος που εκδίδεται δυνάμει του άρθρου 115 π.δ.

της 11/12.11.1929 "περί διοικήσεως δημοσίων κτημάτων" όπως τροποποιήθηκε (Εφ Λαρ 963/06 Νόμος, γνμδ ΝΣΚ 157/2000 3ου τμ. σελ. 10-11, αδημοσίευτη). Το ανακοπτόμενο πρωτόκολλο είναι πλήρως αιτιολογημένο και καθορισμένο, διότι, ανεξαρτήτως του ότι δεν απαιτείται η αιτιολογία να ενσωματώνεται στη διοικητική πράξη του πρωτοκόλλου, και αρκεί να προκύπτει και από τα στοιχεία του φακέλου (ΣτΕ 3650/71, ΔΕφΑΘ 2904/90 ΕΔΚΑ 33.256), αναφέρεται, στο πρωτόκολλο, πλήρης αιτιολογία για τον καθορισμό της αποζημίωσης σε βάρος του ανακόπτοντος.

Ο Προϊστάμενος της Κτηματικής Υπηρεσίας Χαλκιδικής, με το ανακοπτόμενο πρωτόκολλο, καθόρισε την αποζημίωση σε 20,00 ευρώ ανά τμ. ετησίως, και επέβαλλε αποζημίωση για το διάστημα από 2-9-2004 μέχρι και 2-9-2009 το ποσό των 31.740,00 ευρώ (20,00 ευρώ Χ 317,40 τ.μ. Χ 5 έτη= 31.740,00 ευρώ), με συγκριτικό το από 20-5-2008 μισθωτήριο συμβόλαιο του Δήμου Παλλήνης για παραχώρηση απλής χρήσης αιγιαλού στη θέση "... ..." στον Κ.

Π., αντί ετησίου μισθώματος 20,00 ευρώ για την τουριστική περίοδο του έτους 2008, προκειμένου να χρησιμοποιήσει αυτό για την τοποθέτηση ομπρελών, και εκμίσθωσης μέσων θαλασσίων σπορ, όπως θαλάσσια ποδήλατα, κανό κ.λ.π.. Από τη φύση, τη θέση της επίδικης έκτασης, και τα οικονομικά δεδομένα του επίδικου χρόνου, κατά τον οποίο αυθαίρετα χρησιμοποίησε ο ανακόπτων συνάγεται η μισθωτική αξία για το Δημόσιο, που αντιστοιχεί και στην ωφέλεια που αποκομίζει ο πρώτος από τη χρήση της επίδικης έκτασης ως τμήματος της εξοχικής κατοικίας του.

Ενόψει των παραπάνω, το δικαστήριο, αντιμετωπίζοντας την επίδικη περίπτωση με "κρίση αγαθού ανδρός", δηλαδή με επιείκεια, ενόψει και του είδους της χρήσης, καθορίζει την αποζημίωση που πρέπει να επιβληθεί σε βάρος της ανακόπτουσας υπέρ του Δημοσίου για στέρηση της επίδικης έκτασης σε 20,00 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, και συνολικά για το επίδικο χρονικό διάστημα από 2-9-2004 μέχρι 2-9- 2009 στο ποσό των 31.740,00 ευρώ (317,40 μ.

Χ 20,00 ευρώ Χ5 έτη). Το ποσό αυτό καθορίστηκε για το επίδικο χρονικό διάστημα με το ανακοπτόμενο πρωτόκολλο αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης αιγιαλού. Στα ίδια ποσά, που καθορίστηκε η αποζημίωση χρήσης, ανέρχεται και ο πλουτισμός του ανακόπτοντος από τη χρήση, αυθαιρέτως, του δημοσίου κτήματος. Στην επίδικη έκταση δεν υπήρχαν, επί τουρκοκρατίας (τίποτα περί αυτού δεν αναφέρεται από τον ανακόπτοντα), πριν από το έτος 1884, κατοχές ή ιδιοκτησίες ιδιωτών, ούτε είχε εκδοθεί υπέρ απώτερου δικαιοπάροχου του ανακόπτοντος αυτοκρατορική άδεια ή ταπί για την εξουσία ή κατοχή αιγιαλού ή προσχωμένης έκτασης αυτού αλλά ούτε και αγρού.

Συγκεκριμένα, στην έκταση αυτή δεν δημιουργήθηκε αγρός, ούτε καλλιεργήθηκε το τμήμα αυτό από απώτερο δικαιοπάροχο του ανακόπτοντος μέχρι την 20-5-1917. Κατά τον ανωτέρω διοικητικό καθορισμό του αιγιαλού διαπιστώθηκε η ύπαρξη αιγιαλού στη θέση "..." ... προ ιδιοκτησίας Α. Δ. (έμπροσθεν της ιδιοκτησίας του ανακόπτοντος Β.

Ε.) και στο επίδικο τμήμα των 317,40 τμ. (για το οποίο εκδόθηκε και το εν λόγω πρωτόκολλο καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης) και η από τα υπάρχοντα τότε στοιχεία ανυπαρξία πράξεων κατοχής και νομής και πριν από το έτος 1884, και καθορίστηκε ο παλιός αιγιαλός και στο ανωτέρω επίδικο τμήμα, επιβεβαιώνοντας τη διαμορφωθείσα πραγματική κατάσταση και τη με πρωτότυπο τρόπο κτήση της κυριότητας του καθ'ου η ανακοπή.

Η έκταση των 317,40 τμ. σε κάθε περίπτωση το έτος 1884 ήταν αιγιαλός, ήτοι κοινόχρηστο πράγμα. Ως τέτοια έκταση είχε παραμείνει στην κυριότητα του τουρκικού κράτους και μετά την απελευθέρωση των εδαφών της Χαλκιδικής, περιήλθε στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου, ως διάδοχο του τουρκικού κράτους δυνάμει της από 1/14 Νοεμβρίου 1913 Συνθήκης των Αθηνών περί ειρήνης μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας, που κυρώθηκε με το νόμο Δ ΣΙ Γ' της 14-11-1913 σε συνδυασμό με τις διατάξεις του οθωμανικού νόμου "περί γαιών" της 7ης Ραμαζαν 1274 (1856), που διατηρήθηκαν σε ισχύ και μετά την εισαγωγή της Ελληνικής Νομοθεσίας στις Νέες Χώρες , με το άρθρο 2 του ν.147/1914 (Εφ.Θεσ. 103/2005, Εφ.Θεσ 3665/1995 Νόμος, Δωρής σελ. 407-410, Γ.

Καραγιάννης, ΝοΒ 26.1133). Κυρίως όμως δεν πιθανολογήθηκε ιδιοκτησία ή κατοχή στην επίδικη έκταση ούτε πριν το έτος 1975. Επειδή δεν πιθανολογήθηκε είτε η έκδοση αυτοκρατορικής άδειας ή τίτλου ταπίου, είτε δεκαετής καλλιέργεια της επίδικης έκτασης ή τμήμα αυτής μέχρι την 20-5-1917 ενδεχόμενες μετεγενέστερες πράξεις εξουσίασης και κατοχής στην επίδικη έκταση δεν προσδίδουν στον ανακόπτοντα κυριότητα, καθώς η κυριότητα του καθ'ου η ανακοπή δεν μπορούσε να καταλυθεί με κατάληψη δημοσίου κτήματος, της δημόσιας ή ιδιωτικής περιουσίας, από ιδιώτη διότι με το 22-4/16-5-1926 ν.δ. "περί διοικητικής αποβολής από των κτημάτων της Αεροπορικής Αμύνης" απαγορεύτηκε η χρησικτησία σε βάρος δημοσίων κτημάτων, ενώ ο ανακόπτων δεν κατέστη κύριος της επίδικης έκτασης, είτε με παράγωγο τρόπο είτε με πρωτότυπο τρόπο, ήτοι έκτακτη χρησικτησία, προσμετρώντας και νομή δικαιοπαρόχων του.

Ο ανακόπτον, αν και έλαβε γνώση τουλάχιστον στις 12-10-2005, οπότε του επιδόθηκε το, με αριθμό ... Πρωτόκολλο Κατεδάφισης Αυθαίρετων Κτισμάτων και εντός του Κοινόχρηστου χώρου του αιγιαλού της προαναφερθείσας έκτασης η από 14-7-2005 έκθεση αυτοψίας του πολιτικού μηχανικού Μ. Τ. της Κτηματικής Υπηρεσίας Χαλκιδικής με το συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα, δεν ανήγγειλε στον Υπουργό Οικονομικών τις φερόμενες αξιώσεις του στο τμήμα αυτό του αιγιαλού, οι οποίες, κατά τα προαναφερθέντα είναι αβάσιμες, ούτε προέβη σε άσκηση αίτησης ακύρωσης της με αριθμό 4396/1981

απόφασης του Νομάρχη Χαλκιδικής. Μόνο, μετά την απόρριψη, με την αρ. 265/1-3-2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, Διαδικασίας Ασφαλιστικών Μέτρων, της ανακοπής που άσκησε κατά του πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημιώσεως αυθαίρετης χρήσης, και την άσκηση επί της απόφασης αυτής της ένδικης έφεσης, στις 31-10-2011 άσκησε, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής αναγνωριστική αγωγή κυριότητος, ζητώντας να αναγνωρισθεί κύριος της επίδικης έκτασης αιγιαλού 317,40 τμ., επικαλούμενος απόκτηση της με τίτλο κυριότητος του δικαιοπαρόχου πατέρα του Ι.

Ε. του έτους 1970 (υπ' αριθ. ... πωλητήριο συμβόλαιο του Συμβολαιογράφου . Κασσάνδρας Αναστασίου Χρήστου Σιλελόγλου, δυνάμει του οποίου το απέκτησε ο δικαιοπάροχος πατέρας του) μη μνημονεύοντας κανένα προγενέστερο τίτλο κτήσεως της κυριότητας της επίδικης έκτασης με παράγωγο ή πρωτότυπο τρόπο από τον δικαιοπάροχο πατέρα του.

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που κατέληξε σε όμοια ως προς τα ανωτέρω ζητήματα κρίση και απέρριψε όλους τους λοιπούς λόγους ανακοπής με τους οποίους ο ανακόπτων αμφισβητούσε την κυριότητα του δημοσίου και προέβαλε δικό του δικαίωμα κυριότητας επί του συγκεκριμένου ακινήτου, ισχυριζότανε ότι δεν καταβλήθηκε ουδεμία αποζημίωση σε αυτόν για τη στέρηση της ιδιοκτησίας του, του προσβάλλονται συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα θεωρώντας καταπατητή και αυθαίρετο χρήστη της επίδικης έκτασης, ενώ η ένταξη του ακινήτου στα όρια του αιγιαλού δεν γίνεται με απλή πράξη της διοίκησης και η ιδιότητα του αιγιαλού δεν δημιουργείται με πράξη της πολιτείας, αλλά προκύπτει από φυσικά μόνο φαινόμενα, στο δε πρωτόκολλο συμπεριλαμβάνονται και 12 τμ.

που αφορούν πλαστικό σωλήνα που δεν υφίσταται και ουδέποτε εξάλλου ήτανε δικός του και 0,81 τμ για φρεάτιο που δεν του ανήκει, τα οποία σίγουρα δεν πρέπει να τον επιβαρύνουν (μη περιληφθέντα στο προσβαλλόμενο πρωτόκολλο), έστω και

με εν

μέρει ελλιπείς αιτιολογίες, συμπληρούμενες με τις αιτιολογίες της παρούσας απόφασης, ορθώς εκτίμησε τις αποδείξεις και εφάρμοσε το νόμο και όλοι οι λοιποί σχετικοί λόγοι έφεσης πρέπει να απορριφθούν." Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έκρινε ότι είναι ουσιαστικά αβάσιμη η ανακοπή που άσκησε ο αναιρεσείων κατά του πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης αιγιαλού που εκδόθηκε από τον προϊστάμενο της κτηματικής υπηρεσίας Χαλκιδικής, με το οποίο επιβλήθηκε σε βάρος του (αναιρεσείοντος) και υπέρ του αναιρεσιβλήτου Ελληνικού Δημοσίου αποζημίωση ποσού 31.740 ευρώ και απέρριψε κατ' ουσία την έφεση που άσκησε (ο αναιρεσείων) κατά της πρωτόδικης απόφασης, η οποία είχε εκφέρει όμοια κρίση. Έτσι που έκρινε και με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 4 του α.ν. 2344/1940 και των άρθρων 17 και 20 παρ.2 του Συντάγματος. Επομένως, ο τρίτος λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αναιρεσείων υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Ο αναιρετικός λόγος από τον αριθ. 11 περ.γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται και αν το δικαστήριο της ουσίας παρέλειψε να λάβει υπόψη, κατά τη διαμόρφωση της αποδεικτικής του κρίσης, αποδεικτικά μέσα που παραδεκτώς και νομίμως προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι και τα οποία ήταν χρήσιμα προς άμεση ή έμμεση απόδειξη πραγματικών γεγονότων με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δηλαδή στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης (ολ ΑΠ 42/2002).

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, όταν το Εφετείο βεβαιώνει στην προσβαλλόμενη απόφαση του ότι έλαβε υπόψη όλα τα κατ' είδος έστω αναφερόμενα αποδεικτικά μέσα, έστω και χωρίς ειδική μνεία ή αξιολόγηση καθενός από αυτά, εκτός αν, παρά τις διαβεβαιώσεις αυτές, από το περιεχόμενο της αποφάσεως, ιδίως δε από τις αιτιολογίες, καταλείπονται αμφιβολίες για τη λήψη υπόψη όλων ή συγκεκριμένων αποδεικτικών μέσων.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου, από τον αρ.11 γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη το ... αγοραπωλητήριο συμβόλαιο του άλλοτε συμβολαιογράφου Χαλκιδικής Αναστασίου Σιλελόγλου, νόμιμα μεταγεγραμμένο, που επικαλέστηκε και προσκόμισε ο αναιρεσείων με τις προτάσεις του στην κατ' έφεση δίκη, προς απόδειξη του ουσιώδους ισχυρισμού του ότι η επίδικη έκταση εμβαδού 317,40 τμ υπήρξε αντικείμενο μεταβίβασης μεταξύ των απώτερων δικαιοπαρόχων και του δικαιοπαρόχου πατέρα του, τουλάχιστον από το 1942, και ότι στη συνέχεια απόκτησε την κυριότητα αυτής από τον πατέρα του με το ...

αγοραπωλητήριο συμβόλαιο του άλλοτε συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Παναγιώτη Σκουρή. Από τη βεβαίωση, όμως, του Εφετείου, ότι κατά το σχηματισμό της αποδεικτικής του κρίσης έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν οι διάδικοι, καθώς και από την ειδική αναφορά της προσβαλλόμενης απόφασης (στη σελίδα 29) στο πιο πάνω έγγραφο, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το έλαβε υπόψη του.

Eπομένως ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αρ. 10 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την τροποποίηση του με το άρθρο 17 ν. 2915/2001 και ισχύει από 1/1/2002, επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στη δίκη ως αληθινά χωρίς απόδειξη. Κατά την αληθή έννοια της πιο πάνω διάταξης, ο αναιρετικός αυτός λόγος ιδρύεται, όταν το δικαστήριο δέχεται πράγματα, δηλαδή αυτοτελείς ισχυρισμούς που τείνουν στην θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος που ασκείται με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση, χωρίς να έχει προσαχθεί οποιαδήποτε απόδειξη για τα πράγματα αυτά, όχι όμως και όταν τούτο μετ' εκτίμηση των προσκομισθέντων και αναφερόμενων αποδεικτικών μέσων καταλήξει, έστω και σε εσφαλμένη περί των πραγμάτων κρίση, η οποία είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη, κατ' άρθρο 562 παρ.1 ΚΠολΔ.

Δεν απαιτείται, επίσης, να αξιολογούνται τα επιμέρους αποδεικτικά μέσα ούτε να εξειδικεύονται τα έγγραφα ούτε να αναφέρεται σε ποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο στηρίζεται καθεμία από τις πραγματικές παραδοχές. Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αρ. 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι δέχθηκε χωρίς απόδειξη ότι:

α) "η επίδικη έκταση αφενός ανήκει ανέκαθεν στην αδιαμφισβήτητη κυριότητα του αναιρεσίβλητου Ελληνικού Δημοσίου και αφετέρου ότι αυτή καλύπτεται από το μέγιστο χειμέριο κύμα και β) στην επίδικη έκταση δεν υπήρχαν επί Τουρκοκρατίας, πριν από το 1884, κατοχές ή ιδιοκτησίες ιδιωτών.. Η έκταση των 317,40 τμ σε κάθε περίπτωση το έτος 1884 ήταν αιγιαλός, ήτοι κοινόχρηστο πράγμα.

Ως τέτοια έκταση είχε παραμείνει στην κυριότητα του τουρκικού κράτους και μετά την απελευθέρωση των εδαφών της Χαλκιδικής περιήλθε στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου, ως διαδόχου του τουρκικού κράτους, δυνάμει της από 1/14-11-1913 Συνθήκης των Αθηνών περί ειρήνης μεταξύ Ελλάδος - Τουρκίας..", παραβιάζοντας το άρθρο 20 του Συντάγματος για την παροχή έννομης προστασίας.

Όπως, όμως, προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο στην κρίση του για την απόρριψη της ανακοπής του αναιρεσείοντος κατά του ... πρωτοκόλλου καθορισμού αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης αιγιαλού του εκπροσωπούντος το αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο προϊσταμένου της Κτηματικής Υπηρεσίας Νομού Χαλκιδικής, με την παραδοχή ότι αυτός (αναιρεσείων) ουδέποτε κατέστη κύριος είτε με παράγωγο είτε με πρωτότυπο τρόπο της επίδικης έκτασης, η οποία καταλαμβάνει τμήμα ενεργού αιγιαλού, δηλαδή κοινόχρηστου πράγματος, κατέληξε κατά πιθανολόγηση (δικάζοντας κατά την αρμόζουσα για τη συγκεκριμένη περίπτωση διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (ΑΕΔ 10/1993), και ύστερα από εκτίμηση, όπως βεβαιώνει, όλων των εγγράφων που προσκόμισαν οι διάδικοι (οι οποίοι δεν ζήτησαν την εξέταση μαρτύρων ενώπιον του Εφετείου, ενώ δεν τηρήθηκαν πρακτικά κατά τη διαδικασία ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, διότι δεν συνέπραξε γραμματέας, κατ' άρθρο, 690 παρ.2 εδ.

α' ΚΠολΔ). Έτσι, το Εφετείο δεν κατέληξε στην πιο πάνω κρίση του, χωρίς την απαιτούμενη από το νόμο απόδειξη, ούτε παραβίασε το άρθρο 20 του Συντάγματος, και, επομένως, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αρ.9 ΚΠολΔ, ως αίτηση που αφέθηκε αδίκαστη νοείται αυτή που αποτελεί κεφάλαιο της δίκης, δηλαδή αίτημα ή βάση της αγωγής, ανταγωγής, κύριας ή αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης, ανακοπής, ενδίκου μέσου, όπως είναι και η έφεση, όχι, όμως, και οι λόγοι της έφεσης, η μη λήψη των οποίων ιδρύει τον από το άρθρο 559 αρ.8β' λόγο αναίρεσης.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τέταρτο και τελευταίο λόγο του αναιρετηρίου, αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι άφησε αδίκαστα τα προβληθέντα με τον έκτο λόγο της έφεσης παράπονα του αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης, αναφορικά με: α) τον υπολογισμό της αποζημίωσης αυθαίρετης χρήσης τμήματος αιγιαλού που του καταλογίστηκε με το ανακοπτόμενο πρωτόκολλο, στο οποίο συμπεριλήφθηκαν 12 τμ πλαστικού σωλήνα που δεν υπάρχει και φρεάτιο που δεν του ανήκει και β) το χρονικό διάστημα υπολογισμού της πιο πάνω αποζημίωσης, η οποία έπρεπε να υπολογιστεί από το χρόνο σύνταξης του πρωτοκόλλου και εφεξής και όχι αναδρομικά από το Σεπτέμβριο 2004 μέχρι το Σεπτέμβριο 2009.

Όπως, όμως, προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο ερεύνησε τον πιο πάνω λόγο της έφεσης και τον απέρριψε ως αβάσιμο. Επομένως, ο τέταρτος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, κατ' εκτίμηση, η πλημμέλεια από τον αρ.8 εδ.β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ (και όχι από τον αρ.9 του ίδιου άρθρου) είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Τέλος δεν κρίνεται αναγκαίο να αναβληθεί η έκδοση απόφασης επί της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης εωσότου περατωθεί αμετάκλητα η δίκη που ανοίχθηκε με την 130/2014 αναγνωριστική αγωγή κυριότητας της επίδικης έκτασης ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής από τον αναιρεσείοντα και, συνεπώς, πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμο το αίτημα που υπέβαλε ο τελευταίος με τις από 25/8/2014 έγγραφες προτάσεις του ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου για αναβολή της συζήτησης της ερευνώμενης υπόθεσης, κατ' άρθρο 249 εδ.

α'ΚΠολΔ. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ως αβάσιμη και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8/3/2013 αίτηση του Β. Ε. για αναίρεση της 296/2012 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 18 Νοεμβρίου 2014 .

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Δεκεμβρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ