Supreme Court dismisses appeal as lower court properly considered all submitted facts and evidence.

Απόφαση 222 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 222/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Kωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Τoυ αναιρεσείοντος: Α. Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Αναστάσιο Θεοδωράκη.

Της αναιρεσίβλητης: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Fremantle Productions Ανώνυμη Εταιρεία Παραγωγής Εκμετάλλευσης και Διανομής Κινηματογραφικών Τηλεοπτικών και Ραδιοφωνικών Προγραμμάτων", που έχει άγνωστη έδρα και εκπροσωπείται νόμιμα από τους εκκαθαριστές της α) Α. Π. του Α., κάτοικο ... και β) Α. Ξ. του Κ., κάτοικο ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ρούσση.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-6-2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6350/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 1958/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 7-9-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωσήφ Τσαλαγανίδης ανέγνωσε την από 7-9-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως ή λόγου εφέσεως.

Αντιθέτως, δεν αποτελούν "πράγματα" η αιτιολογημένη άρνηση, οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, καθώς και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Εξάλλου, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ Ολομ. 12/1991), γεγονός που συντρέχει στην τελευταία περίπτωση και όταν το δικαστήριο δέχθηκε ως αποδειχθέντα γεγονότα αντίθετα από εκείνα που συγκροτούν τον ισχυρισμό, οπότε τον αντιμετωπίζει και τον απορρίπτει εκ των πραγμάτων κατ' ουσίαν.

Στην περίπτωση αυτή, αν το δικαστήριο της ουσίας παρά τον νόμο απέρριψε τον σχετικό ισχυρισμό, ενδεχομένως ιδρύεται λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως ο αναιρεσείων προβάλλει ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη ουσιώδη ισχυρισμό και ειδικότερα, ότι ενώ αυτός εξέθετε λεπτομερώς στα δικόγραφα της αγωγής, της εφέσεως και των προτάσεων τόσο ενώπιον του Πρωτοδικείου όσο και ενώπιον του Εφετείου ότι με βάση τους όρους συμμετοχής στο ένδικο τηλεπαιχνίδι θα έπρεπε εκ των τεσσάρων προτεινομένων απαντήσεων μία μόνο να είναι ορθή, οι δε ερωτήσεις να είναι διατυπωμένες κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να μην είναι παραπλανητικές, ούτε να επιδέχονται πολλές, σωστές και διαφορετικές μεταξύ τους απαντήσεις, στην προκειμένη περίπτωση η απάντηση που θεωρήθηκε ορθή στην ερώτηση που του τέθηκε κατά τη διενέργεια του εν λόγω παιχνιδιού στις 15-12-2003 "Ποιος κωμικός κέρδισε στα δέκα του χρόνια ένα διαγωνισμό μίμησης του Τσάρλι Τσάπλιν;", ότι δηλαδή ο κωμικός αυτός ήταν ο Μπομπ Χόουπ, ήταν εσφαλμένη, αφού πριν την 7-2-1914, οπότε εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες ο χαρακτήρας του Σαρλό, τον οποίο υποδυόταν ο Τσάρλι Τσάπλιν, δεν ήταν δυνατό να αποτελεί αυτός αντικείμενο μίμησης, ενώ ο Μπομπ Χόουπ από 29-5-1913 έως και 28-5-1914 διάνυε το 11ο έτος της ηλικίας του, και κατά συνέπεια όταν υποδύθηκε το ρόλο του Σαρλό, μιμούμενος τον Τσάρλι Τσάπλιν, είχε συμπληρώσει το 10ο έτος της ηλικίας του και διάνυε το 11ο έτος, και ότι σε κάθε περίπτωση η ερώτηση αυτή ήταν αμφισβητούμενη ως επιδεχόμενη πολλές μη σίγουρες απαντήσεις, και κατά συνέπεια η αναιρεσίβλητη εμπόδισε εναντίον της καλής πίστεως την εκ μέρους του επιλογή της ορθής απαντήσεως στη συγκεκριμένη ερώτηση και την περαιτέρω συμμετοχή του στην τελευταία ερώτηση.

Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε κατά λέξη τα ακόλουθα: "Από τη διατύπωση της ως άνω ερωτήσεως και των εναλλακτικών απαντήσεων αποδεικνύεται ότι αυτή ήταν σαφής, ο δε τρόπος κατά τον οποίο υποβλήθηκε δεν μπορούσε να δημιουργήσει σύγχυση στον οποιοδήποτε ερωτώμενο και κατά συνέπεια δεν ήταν παραπλανητική, όπως ο ενάγων αβάσιμα ισχυρίζεται, και δεν οδηγούσε σε εσφαλμένη απάντηση.

Η ερώτηση αυτή είχε διαμορφωθεί σωστά σύμφωνα με την ορθή απάντηση, που ήταν η υπό στοιχ. α', από την αρμόδια επιτροπή, που είχε λάβει τις σχετικές πληροφορίες από τον ημερήσιο τύπο (εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" της 29-7-2003) και την εγκυκλοπαίδεια "Britannica", όπου αναφερόταν ότι "ο Μπομπ Χόουπ στην ηλικία των δέκα ετών κέρδισε σ' ένα διαγωνισμό μίμησης του Τσάρλι Τσάπλιν ...".

H ορθή αυτή απάντηση εξάλλου με πανομοιότυπη σχεδόν διατύπωση αναφερόταν και σε άλλες πηγές, όπως στις ιστοσελίδες των ειδησεογραφικών καναλιών "Fox News", "CNN" και στην εφημερίδα "USA Today" κ.α. (βλ. τα με αριθμούς 3, 4, 5, 6, 7-10 σχετικά της εναγομένης μεταφρασμένα στην ελληνική γλώσσα). Τα επικαλούμενα εξάλλου από τον ενάγοντα ότι σύμφωνα με το γνωστό σ1 αυτόν έτος γεννήσεως του Μπομπ Χόουπ (1903) και τις λοιπές γνώσεις του για τον τελευταίο και για τον Τσάρλι Τσάπλιν, δεν μπορούσε να οδηγηθεί (σύμφωνα με τον αναπτυσσόμενο στην αγωγή συλλογισμό του) στην σωστή απάντηση, επειδή η ερώτηση ήταν παραπλανητική και λανθασμένη (γεγονός που δεν αποδείχθηκε) δεν ευσταθούν, αφού ο ίδιος, κατά την διεξαγωγή του παιχνιδιού, όπου καλείτο να απαντήσει σύμφωνα με τις γνώσεις του, δεν γνώριζε καν ότι ο Μπομπ Χόουπ έλαβε μέρος σε διαγωνισμό μίμησης του Τσάρλι Τσάπλιν, έστω και σε μεγαλύτερη των 10 ετών ηλικία, εκείνη των 11 ή των 12 ετών, που κατά άλλες πηγές έλαβε μέρος στον παραπάνω διαγωνισμό, τις οποίες όμως ο ενάγων, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, πληροφορήθηκε μετά την εκπομπή.

Το γεγονός εξάλλου ότι οι πηγές στο διαδίκτυο, στις οποίες ανέτρεξε ο ενάγων μετά την εκπομπή, ανέφεραν την ηλικία των 11 ή των 12 ετών του Μπομπ Χόουπ κατά τον ως άνω διαγωνισμό, δεν αποδεικνύει ότι η εναγόμενη γνώριζε (δια των αρμοδίων υπαλλήλων της) ότι τα δεδομένα που απάρτιζαν την επίμαχη ως άνω ερώτηση ήταν αμφισβητούμενα, όπως ο ενάγων αβάσιμα ισχυρίζεται, αλλά αντίθετα αποδεικνύεται ότι η ομάδα τεκμηρίωσης έθεσε την ερώτηση μετά από διασταύρωση και αφού είχε ανατρέξει στις πλέον έγκυρες πηγές, όπως και η εγκυκλοπαίδεια που προαναφέρθηκε.

Ουδόλως δε, αποδείχθηκε ότι η εναγομένη ομολόγησε ποτέ στον ενάγοντα ότι η ερώτηση ήταν αμφισβητούμενη, όπως αυτός, αβάσιμα ισχυρίζεται. Ενόψει των παραπάνω, μη αποδειχθέντος ότι η εναγόμενη εμπόδισε την πλήρωση των επικαλουμένων αιρέσεων, ο ενάγων δεν δικαιούται αποζημίωση ούτε τα αιτούμενα με την αγωγή, κατά κύρια βάση ποσό των 150.000, ούτε των 80.000ευρώ." Κατ'ακολουθίαν τούτων, ο προαναφερόμενος (πρώτος) αναιρετικός λόγος είναι αβάσιμος τόσο κατά το πρώτο, όσο και κατά το δεύτερο μέρος του.

Σύμφωνα με το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 335, 338 έως 340 και 561 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του μόνο τα επιτρεπόμενα από το νόμο αποδεικτικά μέσα, τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς να ελέγχεται η κρίση του ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων και την αξιολόγηση των αποδείξεων γενικά, εκτός αν παραβιάσθηκαν κανόνες δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί, ή στοιχειοθετείται λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 19 και 20 ΚΠολΔ, υποχρεούται πάντως το δικαστήριο να μη λάβει υπόψη του αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν.

Ωστόσο, δεν επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα, αλλά αρκεί να καθίσταται βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα κατ' είδος αναφερόμενα και επιτρεπτά κατά νόμο αποδεικτικά μέσα και σε καταφατική περίπτωση ο σχετικός λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος (ΑΠ 544/2005 - ΑΠ 1137/2001).

Τέλος, για τη θεμελίωση του λόγου αναιρέσεως, ότι δηλαδή το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έγινε επίκλησή τους, θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να στηρίχθηκε κυρίως στα εν λόγω αποδεικτικά μέσα, και επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως δεν ιδρύεται όταν αυτά συνεκτιμήθηκαν επικουρικά και με άλλα αποδεικτικά μέσα, στα οποία κυρίως στηρίχθηκε το δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 1685/2007 - ΑΠ 158/2007).

Με τους δεύτερο, τρίτο και τέταρτο λόγους αναιρέσεως ο αναιρεσείων επικαλείται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση: πρώτον έλαβε υπόψη της αποδεικτικό μέσο που ο νόμος δεν επιτρέπει, και συγκεκριμένα την υπ' αριθμ. .../22-7-2004 ένορκη βεβαίωση του Ν. Λ. ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών, χωρίς ωστόσο να έχει γίνει η απαιτούμενη επίκλησή της από την αναιρεσίβλητη, αφού η ίδια δεν κάνει την παραμικρή αναφορά στο περιεχόμενό της, αλλά αρκείται μόνο στην προσκόμιση και αναγραφή του αριθμού και του τόπου συντάξεώς της με τις προτάσεις της ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, δεύτερον δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο που προσκόμισε και επικαλέσθηκε αυτός, και συγκεκριμένα την από 17-2-2004 επιστολή της αναιρεσίβλητης - εναγομένης, με την οποία αυτή, απευθυνόμενη στον ίδιο, ομολογεί και παραδέχεται με την έννοια της έγγραφης ομολογίας του άρθρου 352 ΚΠολΔ ότι η θεωρούμενη από αυτήν ορθή απάντηση στην επίμαχη ερώτηση "Ποιος κωμικός κέρδισε στα δέκα του χρόνια ένα διαγωνισμό μίμησης του Τσάρλι Τσάπλιν;" ήταν αν όχι εσφαλμένη, πάντως αμφισβητούμενη, και κατά συνέπεια εμπόδισε με τη συμπεριφορά της αυτή την πλήρωση της αιρέσεως υπό την οποία τελούσε η μεταξύ τους σύμβαση:

και τρίτον γιατί έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν, και συγκεκριμένα διάφορα έγγραφα, απαριθμούμενα και προσδιοριζόμενα, τα οποία προσκομίσθηκαν από την αντίδικο μόνο ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, ενόψει του ότι η αναιρεσίβλητη δεν παραστάθηκε κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο εφετείο και δικάσθηκε ερήμην, και κατά συνέπεια τα έγγραφα αυτά δεν προσκομίσθηκαν, ούτε τέθηκαν υπόψη του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου.

Από την επισκόπηση των προτάσεων της αναιρεσίβλητης ενώπιον του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου προκύπτει ότι η τελευταία, αρνούμενη την ιστορική βάση της αγωγής και επικαλούμενη την ορθότητα της επίμαχης απάντησης, αντίθετα προς όσα υποστηρίζει ο αναιρεσείων, επικαλέσθηκε προς απόδειξη των πραγματικών της ισχυρισμών, πέραν των εγγράφων, και την .../2004 ένορκη βεβαίωση του Ν.

Λ. ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών, την οποία έλαβε μετά νόμιμη κλήτευση του αντιδίκου της. Κατ' ακολουθίαν τούτων η εν λόγω ένορκη βεβαίωση ήταν επιτρεπόμενο αποδεικτικό μέσο και καλώς ελήφθη υπόψη κατά την εκτίμηση του αποδεικτικού υλικού από την προσβαλλόμενη απόφαση και κατόπιν τούτου ο σχετικός από το άρθρο 559 αρ. 11 περ.

α' ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος. Περαιτέρω, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, την .../2004 ένορκη βεβαίωση του Ν. Λ. ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών, και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που επικαλέσθηκε και προσκόμισε ο εκκαλών.

Από τη βεβαίωση αυτή σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και την από 17-2-2004 επιστολή της αναιρεσίβλητης προς τον αναιρεσείοντα, πράγμα που προκύπτει ιδίως από τη σχετική περικοπή, στην οποία κατά λέξη αναφέρεται: "Ουδόλως δε, αποδείχθηκε ότι η εναγομένη ομολόγησε ποτέ στον ενάγοντα ότι η ερώτηση ήταν αμφισβητούμενη, όπως αυτός αβάσιμα ισχυρίζεται".

Κατόπιν τούτου ο σχετικός από το άρθρο 559 αρ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο, είναι αβάσιμος. Τέλος, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για την ορθότητα της απαντήσεως στην ερώτηση "Ποιος κωμικός κέρδισε στα δέκα του χρόνια ένα διαγωνισμό μίμησης του Τσάρλι Τσάπλιν;" κατά κύριο λόγο στις σχετικές πληροφορίες από τον ημερήσιο τύπο (εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" της 29-7-2003) και την εγκυκλοπαίδεια "Britannica", όπου αναφερόταν ότι "ο Μπομπ Χόουπ στην ηλικία των δέκα ετών κέρδισε σ' ένα διαγωνισμό μίμησης του Τσάρλι Τσάπλιν ...", όπως οι πληροφορίες αυτές αποτυπώνονταν άλλωστε και στην από 17-2-2004 επιστολή της αναιρεσίβλητης, την οποία είχε προσκομίσει και επικαλεσθεί ο ίδιος ο αναιρεσείων.

Εξάλλου, το γεγονός ότι στην προσβαλλόμενη απόφαση περιλήφθηκε και επικουρική σκέψη με αναφορά και στα άλλα έγγραφα, που είχε προσκομίσει η εναγομένη κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και δεν μπορούσαν να ληφθούν υπόψη από το Εφετείο λόγω της ερημοδικίας της, δεν δημιουργεί τον από το άρθρο 559 αρ. 11 περ.

β' ΚΠολΔ λόγο, αφού το δικαστήριο της ουσίας στήριξε κατά κύριο λόγο το αποδεικτικό του πόρισμα στα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα δε αναφερόμενα στον τέταρτο λόγο αναιρέσεως έγγραφα συνεκτιμήθηκαν για τη διατύπωση της επικουρικής σκέψεις και, επομένως, ο σχετικός λόγος είναι αβάσιμος. Κατόπιν τούτου ο πέμπτος (εκ του άρθρου 559 αριθμ.20 ΚΠολΔ) αναιρετικός λόγος προβάλλεται αλυσιτελώς.

Τούτο δε, διότι τα φερόμενα ως "παραμορφωθέντα" αποδεικτικά έγγραφα αναφέρονται στην προσβαλλόμενη απόφαση ως εκτιμηθέντα για την θεμελίωση της επικουρικής ως άνω σκέψης του Εφετείου. Κατόπιν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση στο σύνολό της και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων ως ηττώμενος στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, (άρθρα 176, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-9-2010 αίτηση του Α. Κ. για αναίρεση της 1958/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης και την ορίζει στο ποσόν των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Φεβρουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ