2227/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2227 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2227/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (επειδή κωλύεται ο Αντιπρόεδρος Ιωάννης Παπανικολάου), Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ...... 2. ...... και 3......., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Κόλλια.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Τζιομάκα

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 20-2-2003 και 15-5-22003 αγωγές του Νικολάου Παούρη, αρχικού διαδίκου και με την από 8-9-2003 παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2562/2004 προδικαστική, 1934/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3774/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 30-10-2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση ανέγνωσε την από 7-11-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 25 περ. 8 της Κ4/585/5-4-1978 απόφασης του Υπουργού Εμπορίου (ΦΕΚ 795/8-4-1978) που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 6 παρ. 7 του ν. 489/1976, αποκλείονται από την ασφαλιστική κάλυψη ζημίες, που προξενήθηκαν σε χρόνο που ο οδηγός του αυτοκινήτου οχήματος τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών, κατά την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 του ΚΟΚ.

Ο όρος αυτός για να είναι δεσμευτικός για τα μέρη της ασφαλιστικής σύμβασης πρέπει να έχει καταστεί περιεχόμενο της σύμβασης ασφάλισης. Τούτο μπορεί να γίνει, είτε με ενσωμάτωση αυτούσιου του όρου στη σύμβαση ασφάλισης, είτε με παραπομπή της σύμβασης στους όρους της Κ4/585/1978 ΑΥΕ και συγκεκριμένα στον παραπάνω όρο.

Αρκεί και παραπομπή απευθείας στο ΦΕΚ που περιέχει την άνω υπουργική απόφαση. Για τη δέσμευση του ασφαλισμένου δεν είναι απαραίτητο να υπογράφεται το ασφαλιστήριο απ' αυτόν, αλλά αρκεί να καταβάλλει τα ασφάλιστρα και να παραλαμβάνει το ασφαλιστήριο, που είναι αποδεικτικό και όχι συστατικό της σύμβασης έγγραφο.

Οι περιεχόμενοι σ' αυτό γενικοί και ειδικοί όροι, από τους οποίους οι ειδικοί επικρατούν των γενικών, δεσμεύουν τον ασφαλιζόμενο και όταν ακόμη δεν το υπέγραψε. Εξάλλου, κατά το άρθρο 11 παρ. 1 του ν. 489/1976, ο ασφαλιστής δεν μπορεί να αντιτάξει στον παθόντα τρίτο ενστάσεις που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση, η έγκυρη όμως συνομολόγηση του ανωτέρω όρου παρέχει στον ασφαλιστή δικαίωμα αναγωγής κατά του αντισυμβαλλομένου-ασφαλισμένου αξιώνοντας απ' αυτόν να του καταβάλει όσα πλήρωσε στον παθόντα τρίτο.

Περαιτέρω, οι συμβατικές σχέσεις ασφαλιστή αστικής ευθύνης αυτοκινήτων και λήπτη της ασφάλισης - ασφαλισμένου διέπονται από τον Ασφαλιστικό Νόμο 2496/1997 στο μέτρο που συμβιβάζονται με το ν. 489/1976 και τους ασφαλιστικούς όρους. Βασικός νόμος που ρυθμίζει τα ζητήματα ασφάλισης της αστικής ευθύνης από τη λειτουργία των αυτοκινήτων παραμένει ο ν. 489/1976.

Σχετικός με τα ζητήματα αυτά είναι και ο ν. 2496/1997, που αναφέρεται γενικά στις ασφαλιστικές συμβάσεις. Ο τελευταίος αυτός νόμος περιέχει διατάξεις για ασφάλιση αστικής ευθύνης (άρθρα 25 επ.), όμως αυτές, σύμφωνα με την παράγραφο 6 του άρθρου 26 (ν. 2496/1997) δεν εφαρμόζονται στην υποχρεωτική ασφάλιση, ευθύνης από ατυχήματα αυτοκινήτων.

Οι σχετικές διατάξεις άρθρων 1 επ. ν. 2496/1997 που αφορούν σύμβαση ασφάλισης εφαρμόζονται εν προκειμένω αν λείπει αντίθετη ρύθμιση στο ν. 489/1976 και η εφαρμογή τους δεν κρίνεται ασυμβίβαστη προς το όλο σύστημα του ν. 489/1976. Έτσι, οι διατάξεις των παραγράφων 2 έως 7 του άρθρου 2 του ν. 2496/1997 (που παρέχουν, μεταξύ άλλων, και δικαίωμα στον ασφαλισμένο εντός μηνός από παραλαβή του ασφαλιστηρίου να εναντιωθεί και να αναιρεθεί αναδρομικά η κάλυψη αν η αίτηση για ασφάλιση παρεκκλίνει από το ασφαλιστήριο, ή εντός 14 ημερών, αφού δεν έχουν παραδοθεί γραπτές πληροφορίες για την ασφαλιστική εταιρεία κ.λ.π.) δεν εφαρμόζονται στην υποχρεωτική ασφάλιση αστικής ευθύνης εξ αυτοκινήτων, γιατί δεν αρμόζουν με την νομοθετικά προκαθορισμένη ελάχιστη κάλυψη που ο ασφαλιστής παρέχει στον αιτούντα την κάλυψη της αστικής του ευθύνης, σε εκτέλεση σχετικής νομοθετικής του υποχρέωσης.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα σχετικά με την παρεμπίπτουσα αγωγή της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας κατά των κληρονόμων του ασφαλισμένου της : Η μοτοσικλέτα του θανατωθέντος οδηγού της ήταν ασφαλισμένη για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία "ΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ" δυνάμει του ......

ασφαλιστηρίου συμβολαίου και για τον χρόνο του ατυχήματος από 23-1-2001 έως 23-1-2002, στο δε ασφαλιστήριο αυτό συμβόλαιο διαλαμβάνεται και ο όρος ότι "....δεν καλύπτονται με το ασφαλιστήριο και αποκλείονται από την ασφάλιση ζημιές που προξενήθηκαν.... εάν κατά το ατύχημα ο οδηγός του αυτοκινήτου ευρίσκεται υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών κατά την έννοια του άρθρ. 42 του ΚΟΚ και ανεξαρτήτως εάν η παράβαση αυτή συντέλεσε στην πρόκληση του ατυχήματος.

Δια την απόδειξη της μέθης αρκεί και μια εξέταση αίματος...", ενώ στην πρώτη σελίδα του ασφαλιστηρίου τούτου διαλαμβάνεται με παραπομπή στη δεύτερη σελίδα η άσκηση δικαιώματος εναντίωσης και υπαναχώρησης από τη σύμβαση οι γενικοί και ειδικοί όροι της ασφάλισης και ενημερωτικό έντυπο πληροφοριών σύμφωνα με το άρθρ. 4 παρ. 2 περ.

Η του ΝΔ 400/1970. Το εν λόγω ασφαλιστήριο δεν φέρει την υπογραφή του θανατωθέντος οδηγού της μοτοσικλέτας, αλλ' ούτε αποδεικνύεται ότι αυτός παρέλαβε από την ως άνω ασφαλιστική εταιρεία αντίγραφο του ασφαλιστηρίου αυτού συμβολαίου καθώς και έντυπο υπόδειγμα δήλωσης εναντίωσης (άρθρ. 2 παρ. 5 ν. 2496/1997). Παρόλα αυτά ο ανωτέρω όρος του ασφαλιστηρίου έγινε σιωπηρά αποδεκτός από τον αποβιώσαντα ασφαλισμένο ......

και απέκτησε συμβατική ισχύ με την παραλαβή και χρησιμοποίηση εκ μέρους του της βεβαίωσης ασφάλισης που χορήγησε σ' αυτόν η ανωτέρω ασφαλιστική εταιρεία στην οποία μνημονεύεται ο αριθμός του ασφαλιστηρίου συμβολαίου και με την καταβολή σ' αυτήν των ασφαλίστρων ανελλιπώς από την έναρξη της ασφαλιστικής συμβάσεως (23-1-1999) και συνεπώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατ' ορθή ερμηνεία των προαναφερόμενων διατάξεων και εκτίμηση των αποδείξεων δέχθηκε ότι ο εν λόγω ασφαλισμένος δεσμευόταν εκ του ως άνω όρου της ασφαλιστικής συμβάσεως και οι περί του αντιθέτου πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγοι της πρώτης εφέσεως είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι κατ' ουσίαν.

Κρίνοντας έτσι το εφετείο, δεν παραβίασε τις ανωτέρω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, αφενός διότι δεν ήταν αναγκαία και η υπογραφή του ασφαλιστηρίου από τον ασφαλισμένο και αφετέρου διότι οι διατάξεις του άρθρου 2 παρ. 2 έως 5 του ν. 2496/1997 δεν εφαρμόζονται στην ασφαλιστική σύμβαση για την κάλυψη των ζημιών που προκαλούνται από αυτοκίνητο.

Συνεπώς, ο αντίθετος πρώτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια του αριθμού 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγω παραβίασης των διατάξεων των παραγράφων 2 έως 5 του άρθρου 2 του ν. 2496/1997, επειδή η αναιρεσίβλητη δεν περιέλαβε τους όρους εξαίρεσης στο σώμα του ασφαλιστηρίου, και δεν παρέδωσε και έντυπο εναντίωσης, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Επιπλέον, το εφετείο διέλαβε επαρκείς και σαφείς αιτιολογίες για το ανωτέρω ζήτημα, άρα η αντίθετη από τον αριθμό 19 του ίδιου άρθρου και Κώδικα αιτίαση είναι απορριπτέα ως αβάσιμη.

ΙΙ. Από την αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων (ΑΚ 361) προκύπτει η δυνατότητα των μερών στη σύμβαση ασφάλισης αστικής ευθύνης από ατυχήματα αυτοκινήτων να συμφωνήσουν περιπτώσεις απαλλαγής του ασφαλιστή, όπως αυτές που προβλέπονται από την Κ4/585/1978 ΑΥΕ, αλλά και άλλες που μπορούν να συμφωνηθούν ως απαλλακτικές ρήτρες (όροι).

Κατά το άρθρο 11 παρ. 1 του ν. 489/1976, ο ασφαλιστής δεν μπορεί να αντιτάξει στον παθόντα τρίτο ενστάσεις που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση. Όμως επιτρέπεται να συμφωνηθεί μεταξύ του ασφαλιστή και του αντισυμβαλλόμενου, ότι σε τέτοια περίπτωση δικαιούται να στραφεί κατά του αντισυμβαλλόμενου και του ασφαλισμένου του και να αξιώσει απ' αυτούς να του καταβάλουν κάθε ποσό που θα υποχρεωθεί να καταβάλει στον παθόντα τρίτο.

Η έγκυρη συνομολόγηση τέτοιου όρου παρέχει στον ασφαλιστή δικαίωμα αναγωγής κατά του αντισυμβαλλόμενου-ασφαλισμένου αξιώνοντας απ' αυτόν να του καταβάλει όσα πλήρωσε στον παθόντα τρίτο. Η συνομολόγηση τέτοιου όρου εξάλλου δεν είναι άκυρη ως αντιβαίνουσα στο άρθρο 33 του ν. 2496/1997, διότι ο τελευταίος ασφαλιστικός νόμος δεν υπερισχύει του ν. 489/1976, ο οποίος είναι ειδικός έναντι αυτού.

Με τους συμβατικούς όρους στη σύμβαση ασφάλισης αυτοκινήτου τα συμβαλλόμενα μέρη δεν μπορούν να περιορίσουν το εύρος της κάλυψης που καθορίζεται με αναγκαστικού δικαίου διατάξεις (άρθρο 6 παρ. 2 ν. 489/1976), μπορούν όμως να περιλάβουν εξαίρεση απαλλαγής του ασφαλιστή (μη κάλυψη σε περίπτωση οδήγησης υπό την επήρεια οινοπνεύματος), η οποία προβάλλεται μόνο κατά του ασφαλισμένου.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης σύμφωνα με τον οποίο το εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι δέχθηκε ως έγκυρο τον προαναφερόμενο όρο κατά παραβίαση του άρθρου 33 του Ν 2496/1997 είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος κατά το μέρος που αποδίδει την πλημμέλεια από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, γιατί η αναιρεσιβαλλομένη περιέχει επαρκείς και σαφείς αιτιολογίες και στο ζήτημα αυτό της εφαρμογής εδώ των διατάξεων του ν. 2496/1997.

ΙΙΙ. Από την αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων, όπως προαναφέρθηκε, προκύπτει η δυνατότητα των μερών στη σύμβαση ασφάλισης αστικής ευθύνης από ατυχήματα αυτοκινήτων να συμφωνήσουν περιπτώσεις απαλλαγής του ασφαλιστή. Μια απ' αυτές είναι και η προβλεπόμενη από την παράγραφο 8 του άρθρου 25 της Κ4/585/1978 ΑΥΕ, όταν η ζημιά προξενείται σε χρόνο που ο οδηγός του αυτοκινήτου τελεί υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών κατά την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 του ΚΟΚ.

Με την 13382/Φ705.11/4δ/25-11-1977 κοινή απόφαση των Υπουργών Συγκοινωνιών και Δημόσιας Τάξης, που εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άνω άρθρου 42 του ΚΟΚ ορίζονται οι διατυπώσεις για τη διαπίστωση της μέθης. Η κοινή αυτή υπουργική απόφαση καταργήθηκε με το άρθρο 7 της 43500/5691/24-7-2002 άλλης κοινής υπουργικής απόφασης των Υπουργών Υγείας και Πρόνοιας-Μεταφορών και Επικοινωνιών και Δημόσιας Τάξης, αλλά στην υπόθεση που εξετάζεται ίσχυε η πρώτη, επειδή το αυτοκινητικό ατύχημα έγινε στις 19-5-2001.

Οι διατάξεις της απόφασης αυτής προσδιορίζουν τη διαδικασία που πρέπει να τηρείται για να διαπιστωθεί στην ποινική δίκη αν ο δράστης τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος κατά την τέλεση του αδικήματος, και δεν είναι θεμελιωτικές της σχετικής αστικής αγωγής και γι' αυτό η απόδειξη για το αν ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος τελούσε κατά το ατύχημα υπό την επίδραση οινοπνεύματος μπορεί να προκύψει και από άλλα αποδεικτικά μέσα που αναφέρονται στην απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας, όπως ο τρόπος ομιλίας, οσμή οινοπνεύματος, βάδιση κ.ά.

Τις τυχόν συνταχθείσες εκθέσεις εξέτασης αίματος του εναγόμενου οδηγού και ανίχνευσης οινοπνεύματος, παρά τη μη τήρηση των διατυπώσεων που προβλέπονται από την πιο πάνω κοινή υπουργική απόφαση, μπορεί να συνεκτιμήσει το δικαστήριο της ουσίας ως δικαστικά τεκμήρια. Η εφαρμογή της κοινής αυτής απόφασης δεν αποτελεί δηλαδή αποκλειστικό τρόπο διάγνωσης, ότι ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος.

Έτσι δεν πάσχει το αποτέλεσμα της διάγνωσης, αν στηρίχθηκε σε άλλα αποδεικτικά μέσα και δεν γνωστοποιήθηκε στον ενδιαφερόμενο προκειμένου αυτός να προβάλλει τους ισχυρισμούς του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το πρωτοδικείο με την 1934/2005 απόφασή του έκρινε, ύστερα από εκτίμηση αποδείξεων (κατάθεση ένορκη μάρτυρα απόδειξης, χωρίς όρκο κατάθεση διαδίκου, ένορκες βεβαιώσεις ειρηνοδικείου μετά νόμιμη κλήτευση, ιατρική πραγματογνωμοσύνη και έγγραφα), ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ατυχήματος είναι ο οδηγός της μοτοσικλέτας ......

διότι από αμέλεια, έλλειψη προσοχής, ανεπιτηδειότητα στην οδήγηση, εκινείτο στην αερογέφυρα της οδού ...... ενώ είχε εισέλθει σε δεξιά σε σχέση με την πορεία του στροφή (από .... πήγαινε στην .....), με αυξημένη ταχύτητα, έχασε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας, εκτράπηκε προς τ' αριστερά και βρέθηκε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας της οδού αυτής, και υπό την επήρεια μέθης (βλ.

την από ...... έκθεση τοξικολογικής εξέτασης, όπου διαπιστώθηκε παρουσία οινοπνεύματος σε ποσοστό 2,81 γραμ. ανά λίτρο αίματος). Στη συνέχεια το Εφετείο δέχτηκε ότι το ατύχημα προκλήθηκε από αποκλειστική αμέλεια του προαναφερόμενου ....... όπως δέχτηκε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και δεν πλήττεται κατ τούτο η εκκαλούμενη απόφασή του.

Περαιτέρω το εφετείο με σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες δέχθηκε και τα εξής σχετικά με το κρίσιμο ζήτημα αν ο θανών υπαίτιος του ατυχήματος οδηγός τελούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος: "Κατά το χρόνο του ατυχήματος ... ο οδηγός της ως άνω μοτοσικλέτας βρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος με συγκέντρωση στο αίμα του 2,81 γραμμάρια ανά λίτρο αίματος (βλ.

έκθεση τοξικολογικής εξετάσεως),.....Στην προκειμένη περίπτωση η διαπίστωση της μέθης του οδηγού της ανωτέρω μοτοσικλέτας έγινε κατά την τοξικολογική εξέταση αυτού το δε γεγονός αυτό δεν ανατρέπεται από οποιοδήποτε άλλο αποδεικτικό μέσο ανεξαρτήτως του ότι δεν τηρήθηκαν οι διατυπώσεις της προαναφερόμενης υπουργικής αποφάσεως αφού η διαπίστωση της μέθης σύμφωνα με τους όρους της αποφάσεως αυτής δεν είναι αποκλειστική".

Σύμφωνα με αυτά ο τρίτος και τελευταίος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο οι αναιρεσείουσες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια των αριθμών 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι δέχθηκε το αποτέλεσμα της τοξικολογικής εξέτασης του θανόντος συγγενούς τους, παρότι δεν γνωστοποιήθηκε σ' αυτούς αυτό (αποτέλεσμα) για να ασκήσουν τα δικαιώματά τους παραβιάζοντας τάχα έτσι τις προαναφερόμενες διατάξεις, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Τέλος όλες οι αιτιάσεις του αναιρετηρίου που πλήττουν την αναιρετική ανέλεγκτη για πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔικ).- IV. 'Υστερα απ' αυτά η αναίρεση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να υποχρεωθούν οι αναιρεσείουσες ως ηττηθείσες να καταβάλουν τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης εταιρίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Απορρίπτει την από 30-10-2006 αίτηση των ..... κ.λ.π. για αναίρεση της 3774/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες να καταβάλουν τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, το ύψος των οποίων ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 12 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ