Appeal dismissed for inadmissibility due to failure to specify grounds for lack of reasoned judgment under Article 510 of the Code of Criminal Procedure.

Απόφαση 2222 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 2222/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Aντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Γρηγόριο Μάμαλη - Εισηγητή, Αιμιλία Λίτινα και Θεοδώρα Γκοΐνη, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 14 Νοεμβρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου ....., ο οποίος δεν παραστάθηκε, περί αναιρέσεως της υπ΄ αριθμ. 1425/2006 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Το Τριμελές Εφετείο Θεσ/κης, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 2 Μαΐου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1046/2006.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ανδρέας Ζύγουρας εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασιλείου Μαρκή με αριθμό 343/17-8-2006, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

"Εισάγω στο Συμβούλιό σας την προκειμένη ποινική δικογραφία και εκθέτω τα εξής:

Ι.Τo Tριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, καταδίκασε σε φυλάκιση 5 μηνών τον κατηγορούμενο ....., για κλοπή με την 1425/2-5-2006 απόφαση (βλ. απόφαση).

ΙΙ.Στις 2-5-2006, ημέρα έκδοσης της απόφασης ο κατηγορούμενος, εμφανίσθηκε στον αρμόδιο Γραμματέα του Εφετείου Θεσ/νίκης και δήλωσε ότι ασκεί αναίρεση κατά της παραπάνω απόφασης και έτσι συντάχθηκε η με αριθμό 24/2-5-2006 έκθεση αναίρεσης.

ΙΙΙ. Στην έκθεση αυτή ως λόγοι αναιρέσεως αναφέρονται τα εξής: "..Η απόφαση πάσχει από έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, κατά παράβαση του άρθρου 510 ΚΠΔ." (βλ. έκθεση).

ΙV. Με το περιεχόμενο αυτό η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα (άρθρα 476 παρ.1, 583 ΚΠΔ), γιατί δεν περιέχει ούτε ένα σαφή και ορισμένο λόγο αναίρεσης από εκείνους που προσδιορίζονται στο άρθρο 510 ΚΠΔ.

Για τους λόγους αυτούς

Προτείνω: Ι. Να απορριφθεί η με αριθμό 24/2-5-2006 αίτηση αναίρεσης που ασκήθηκε από τον κατηγορούμενο ....., κατά της 1425/2-5-2006 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης και

ΙΙ. Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα.

Αθήνα, 28-6-2006

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλειος Μαρκής".

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ.2, 476 παρ.1, 509 παρ.1 και 510 του ΚΠοινΔ προκύπτει, ότι για το κύρος και κατ' ακολουθίαν το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως κατ' αποφάσεων, πρέπει, στη δήλωση ασκήσεώς της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ λόγους αναιρέσεως, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρ. 513 του ίδιου Κώδικα). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διατάξεως που προβλέπει το λόγο αναιρέσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί.

Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση πρόσθετων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ.2 ΚΠοινΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως. Ειδικότερα, για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.

Δ' ΚΠοινΔ λόγου αναιρέσεως για έλλειψη της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναιρέσεως, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της αποφάσεως ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (βλ.Ολ.ΑΠ 2/2002, 19/2001).

Στην προκείμενη περίπτωση, με την κρινόμενη από 2-5-2006 αίτηση αναιρέσεως πλήττεται η 1425/2006 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία ο αναιρεσείων ..... κηρύχθηκε ένοχος για κλοπή και του επιβλήθηκε ποινή φυλακίσεως πέντε (5) μηνών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη επί μία τριετία. Η αναίρεση ασκήθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντος στο Γραμματέα του Δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και συντάχθηκε η σχετική υπ' αριθ. 24/2-5-2006 έκθεση.

Στην εν λόγω δε έκθεση διαλαμβάνονται ως λόγος αναιρέσεως κατά της πιο πάνω αποφάσεως, κατά πιστή μεταφορά τα εξής: "...ασκεί αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου κατά της υπ' αριθμ. 1425/2006 καταδικαστικής αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία καταδικάσθηκε για πράξη κλοπής..., επειδή η απόφαση πάσχει από έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας κατά παράβαση του άρθρου 510 ΚΠοινΔ".

Όμως, έτσι, διατυπούμενος ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως είναι εντελώς αόριστος και ανεπίδεκτος δικαστικής εκτιμήσεως, αφού δεν προβάλλεται κατά τρόπο ορισμένο και πλήρη, σε τι συνίσταται η ελλιπής αιτιολόγηση της αποφάσεως και δη ποιες είναι οι ελλείψεις και ασάφειες στην αιτιολογία αυτής σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαιά της, η απλή δε παράθεση της έννοιας της σχετικής διατάξεως που προβλέπει τον από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ΄ ΚΠοινΔ λόγο αναιρέσεως, χωρίς όμως αναφορά περιστατικών που να θεμελιώνουν συγκεκριμένες πλημμέλειες της αποφάσεως, δεν αρκεί για να καταστήσει ορισμένο τον επικαλούμενο λόγο αναιρέσεως.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, και δεδομένου ότι δεν περιέχεται στην κρινόμενη αίτηση ούτε ένας ορισμένος και παραδεκτός λόγος αναιρέσεως, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ, πρέπει, να απορριφθεί η αίτηση αυτή ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρο 583 παρ.1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 2 Μαΐου 2006 αίτηση του ..... για αναίρεση της 1425/2006 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 21 Νοεμβρίου 2006. Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 22 Δεκεμβρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ