Supreme Court dismisses appeal for lack of grounds, ruling factual evaluation and evidence assessment are not reviewable.

Απόφαση 2221 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2221/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Ιωάννη Μαγγίνα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, την 1η Δεκεμβρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. Χ. του Γ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Μ. Τ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Πεχλιβάνη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22/3/2011 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και την από 17/5/2012 ανταγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Δράμας και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 39/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 138/2013 του Εφετείου Θράκης. Κατά της τελευταίας αποφάσεως η ως άνω αναιρεσείουσα άσκησε την από 13/9/2013 ανακοπή ερημοδικίας επί της οποίας εκδόθηκε η 175/2014 απόφαση του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση των υπ'αριθμό 39/2012 και 175/2014 αποφάσεων του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Δράμας και του Εφετείου Θράκης αντίστοιχα, ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 6/6/2014 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Μαγγίνας ανέγνωσε την από 17/11/2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 6-6-2014 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμό 175/2014 απόφασης του Εφετείου Θράκης και της συμπροσβαλλομένης υπ' αριθμό 39/2012 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Δράμας.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.] Από τις διατάξεις του άρθρου 576 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος εξετάζει ποιος επισπεύδει τη συζήτηση. Αν την επισπεύδει ο διάδικος, που απουσιάζει, η υπόθεση συζητείται ωσάν να ήταν παρόντες οι διάδικοι.

Αν, όμως, την επισπεύδει ο αντίδικός του, ερευνάται αν ο διάδικος ο οποίος δεν εμφανίστηκε ή αν και εμφανίστηκε δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση. Στην περίπτωση που δεν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήτευση.

Στην αντίθετη περίπτωση ο Άρειος Πάγος προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει ότι η συζήτηση για την κρινόμενη αίτηση ορίσθηκε στην αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας [1-12-2014] δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το πινάκιο, ο αναιρεσίβλητος παραστάθηκε με την από το άρθρο 242 ΚΠολΔ δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του, ενώ η αναιρεσείουσα δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση κατά την πιο πάνω διάταξη.

Όπως, όμως προκύπτει, από την υπ' αριθμό 10436/10-09-2014 έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Δράμας, που επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσίβλητος, ακριβές αντίγραφο της από 6-6-2014 αίτησης αναίρεσης της αναιρεσείουσας με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου, για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας συνεδρίαση, επιδόθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως στην αναιρεσείουσα.

Επομένως, εφόσον η τελευταία δεν εμφανίστηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από το πινάκιο, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της.

2.] Ο αναιρεσίβλητος άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Δράμας την από 22-3-2011 και με αριθμό κατάθεσης 577 Π Ειδ.26/24-3-2011 αγωγή του στρεφόμενη κατά της αναιρεσείουσας και ζητώντας την λύση του γάμου τους. Η τελευταία με την από 17-5-2012 ανταγωγή της, που άσκησε με τις προτάσεις της ενώπιον του ιδίου δικαστηρίου και έστρεψε κατά του αναιρεσιβλήτου, ζήτησε όσα αναφέρονται σ' αυτή.

Επί των άνω, αγωγής και ανταγωγής εκδόθηκε η 39/2012 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Δράμας, η οποία, αφού τις συνεκδίκασε, τις δέχθηκε αμφότερες και απήγγειλε την λύση του γάμου των διαδίκων. Κατά της άνω 39/2012 πρωτόδικης απόφασης η αναιρεσείουσα άσκησε έφεση και επ' αυτής εκδόθηκε η 138/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Λόγω του ότι η τελευταία, δεν εμφανίσθηκε ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο από πληρεξούσιο δικηγόρο, δικάσθηκε ερήμην και η έφεσή της απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη. Κατ' αυτής η αναιρεσείουσα άσκησε την υπ' αρ.έκθ.κατ. 3/13-9-2013 ανακοπή ερημοδικίας ζητώντας την εξαφάνιση της απόφασης και την εκ νέου συζήτηση της έφεσής της.

Κατά τη δικάσιμο συζήτησης της ανακοπής η αναιρεσείουσα δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, οπότε δικάσθηκε ερήμην και η ανακοπή της απορρίφθηκε ως ανυποστήρικτη με την 175/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, η οποία επιδόθηκε σ' αυτήν στις 9-5-2014. Με την ένδικη από 6-6-2014 αίτηση αναίρεσης η αναιρεσείουσα ζητεί να εξαφανισθεί η 175/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, καθώς και η 39/2012 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Δράμας.

3.] Κατά το άρθρο 553 παρ. 1 εδ. α` του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων, που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν την όλη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή, ενώ κατά το άρθρο 554 του ίδιου Κώδικα, αν η ανακοπή ερημοδικίας απορρίφθηκε [ή παρήλθε η προς άσκηση αυτής προθεσμία], η αναίρεση απευθύνεται κατά της απόφασης, που απέρριψε την ανακοπή, οπότε θεωρείται, ότι απευθύνεται και κατά της ερήμην απόφασης, κατά της οποίας είχε απευθυνθεί η ανακοπή, εφόσον δεν παρήλθε η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 524 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 16 παρ. 3 ν. 2915/2001 και εφαρμόζεται στην προκείμενη περίπτωση, κατ` άρθρο 15 εδ. α` του ν. 2943/2001, εφόσον η πρώτη συζήτηση της υπόθεσης έγινε μετά την 1-1-2002 [17-05-2012], σε περίπτωση ερημοδικίας της εκκαλούσας η έφεση απορρίπτεται. Από το συνδυασμό των διατάξεων αυτών προκύπτει, ότι η απόρριψη της έφεσης, λόγω ερημοδικίας της εκκαλούσας γίνεται κατ` ουσίαν και όχι κατά τύπους και, επομένως, στην περίπτωση αυτή, αν απορρίφθηκε η έφεση και η εν συνεχεία η ασκηθείσα κατ` αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή παρήλθε η προς άσκηση αυτής προθεσμία, προσβλητή με το ένδικο μέσο της αναίρεσης είναι και η εκδοθείσα ερήμην της εκκαλούσας εφετειακή απόφαση, στην οποία ενσωματώνεται η πρωτόδικη.

Έτσι, τα τυχόν σφάλματα της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου μπορούν να προταθούν με την αίτηση αναίρεσης ως σφάλματα της δευτεροβάθμιας δίκης, εφόσον συνιστούν παραδεκτώς προβαλλόμενους αναιρετικούς λόγους [ΑΠ 365/2012, ΑΠ 546/2011]. Υπό τα ως άνω εκτιθέμενα, η ένδικη αίτηση αναίρεσης, κατά το μέρος, που απευθύνεται κατά της 175/2014 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, με την οποία απορρίφθηκε η ανακοπή ερημοδικίας, που άσκησε η αναιρεσείουσα κατά της 138/2013 απόφασης του ίδιου δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε, λόγω της ερημοδικίας αυτής, η έφεση, που άσκησε αυτή, κατά της 39/2012 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Δράμας, είναι παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω, κατά το μέρος, όμως, που ζητείται με αυτή η αναίρεση της συμπροσβαλλόμενης ως άνω οριστικής απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, η οποία, με την κατ` ουσία απόρριψη της ασκηθείσας από την αναιρεσείουσα έφεσης, ενσωματώθηκε στην 138/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

4.] Ο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης είναι δυνατό να φέρεται ότι πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση, γιατί παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αλλά στην πραγματικότητα να πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων υπό την επίκληση, ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ [ΟλΑΠ 1/1995, ΑΠ 2061/2007].

Επίσης, λόγος αναίρεσης ιδρύεται και από τον αριθμό 8 του ίδιου ως άνω άρθρου, όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα νοούνται οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που τείνουν στη θεμελίωση, αγωγής ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, όχι δε και οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει σ' αυτούς [ΟλΑΠ 14/2004], ούτε οι αρνητικοί ισχυρισμοί, που συνέχονται με την ιστορική βάση της αγωγής, ένστασης ή αντένστασης και αποτελούν αιτιολογημένη άρνηση καθεμίας εξ αυτών, αφού αυτοί αποκρούονται με την παραδοχή ως βασίμων των θεμελιωτικών τους γεγονότων [ΟλΑΠ 469/1984], ούτε τέλος τα επιχειρήματα και συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων και το περιεχόμενο αυτών [ΑΠ 1120/07].

Για να είναι ορισμένος αυτός ο λόγος αναίρεσης, για παρά το νόμο μη λήψη υπόψη ισχυρισμού, πρέπει να αναφέρεται, στο αναιρετήριο ο ισχυρισμός, δηλαδή, τα συγκροτούντα αυτόν πραγματικά περιστατικά, όπως προβλήθηκαν στο δικαστήριο της ουσίας, να καθορίζεται ο νόμιμος τρόπος προβολής του στο πρωτοβάθμιο και της επαναφοράς του στο δευτεροβάθμιο, όταν η υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας και να αναφέρεται ποία επίδραση ασκούσε στην έκβαση της δίκης ο ισχυρισμός [ΑΠ 493/2002, ΑΠ 1591/2008].

Επομένως, δεν ιδρύεται ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης, αν δεν λήφθηκαν υπόψη επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων, καθόσον δεν αποτελεί πράγμα η επίκληση αποδεικτικού μέσου ή του περιεχομένου του [ΑΠ 10, 625/2008, ΑΠ 2019, 2031, 2104/ 2007], έστω και αν προτείνονται ως λόγοι έφεσης, όπως και οι νομικοί ισχυρισμοί ή η νομική επιχειρηματολογία των διαδίκων, ούτε οι ισχυρισμοί που ανάγονται στην κατ` ορθή ερμηνεία έννοια του εφαρμοστέου νόμου [ΑΠ 69/2013].

Εν προκειμένω η αναιρεσείουσα αποδίδει στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση τις αναιρετικές πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, καθόσον αυτή παραβίασε τον ουσιαστικού δικαίου κανόνα του άρθρου 1439 ΑΚ αφενός ερμηνεύοντας εσφαλμένα το αποδεικτικό υλικό της πρωτόδικης απόφασης [39/2012 Πολ.

Πρωτ. Δράμας] και δεχόμενη, ότι οι σχέσεις των διαδίκων είχαν κλονισθεί ισχυρά από λόγους, που αφορούν το πρόσωπο αμφοτέρων, ως συζύγων, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης σχέσης να αποβαίνει αφόρητη για αμφοτέρους και αφετέρου, μη εκτιμώντας ορθά το γεγονός, ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία που προέκυπταν από την κατάθεση του μάρτυρα, Ν.

Ν., ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά της αναιρεσείουσας υπήρξε άψογη και ως εκ τούτου δεν θα μπορούσε να είχε αποτελέσει αυτή την αιτία του κλονισμού της έγγαμης σχέσης, κάτι για το οποίο ευθύνεται αποκλειστικά ο αναιρεσίβλητος και κυρίως ο πατέρας του, επιθυμία του οποίου ήταν ο χωρισμός τους. Έτσι έχοντας ο μόνος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 8 του παραπάνω άρθρου, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, κατά μεν το σκέλος του από τον αριθμό 1, διότι, υπό την επίφαση της παράβασης της προπαρατεθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, πλήττει αποκλειστικά την εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων, η οποία (εκτίμηση), καθ' εαυτή, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, κατά δε το σκέλος του από τον αριθμό 8, διότι, η μεν επίκληση αποδεικτικού μέσου ή του περιεχομένου του δεν αποτελεί πράγμα, τα δε αντλούμενα από την εκτίμηση των αποδείξεων συμπεράσματα του δικαστηρίου δεν έχουν αυτοτέλεια και δεν επιτρέπουν την ίδρυση του τελευταίου λόγου.

Κατόπιν αυτών πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου λόγω της ήττας της (άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 6-6-2014 αίτηση της Ε. Χ. του Γ. και της Μ., κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ' αριθμό 175/2014 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θράκης καθώς και της υπ'αριθμό 39/2012 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Δράμας.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων [2.700] ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 8 Δεκεμβρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 15 Δεκεμβρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ