Supreme Court dismisses appeal for failure to consider evidence and procedural errors regarding abuse of rights.

Απόφαση 2219 / 2009 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2219/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Ζιάκα, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Παναγιώτη Κομνηνάκη και Ανδρέα Δουλγεράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Νοεμβρίου 2009, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Στρίμπερη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελένη Τσίμηλα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-12-2005 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1317/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5177/2008 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 16-1-2009 αίτησή του και τους από 12-6-2009 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Κομνηνάκης διάβασε την από 13-10-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και των πρόσθετων λόγων αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και των πρόσθετων λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 340 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση συνεκτιμά ελεύθερα όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για την απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Και έχει μεν υποχρέωση το δικαστήριο να αιτιολογήσει την απόφασή του, να αναφέρει δηλαδή τους λόγους που το οδήγησαν στο σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, όχι όμως και να κάμει ειδική μνεία καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη.

Αν όμως από το όλο περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι ως προς το σχηματισμό δικανικής πεποίθησης του δικαστηρίου επί ενός ουσιώδους ζητήματος λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που με επίκληση προσκομίστηκαν, τότε ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ.

Στην προκείμενη περίπτωση, από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση, ότι κατά την εκτίμηση των αποδείξεων λήφθηκαν υπόψη, εκτός άλλων, και "τα προσκομιζόμενα και επικαλούμενα έγγραφα" σε συνδυασμό προς το όλο περιεχόμενο της απόφασης και ιδίως από την αναφορά στην ελάσσονα πρόταση της προσβαλλόμενης απόφασης ότι λήφθηκε υπόψη η προανακριτική κατάθεση το εναγομένου, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και τα έγγραφα που εκδόθηκαν από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών (Διεύθυνση Άμεσης Δράσης), που είχε προσκομίσει ο αναιρεσείων.

Επομένως, οι αντίθετοι από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πρώτος λόγος αναιρέσεως και πρώτος πρόσθετος λόγος, κατά το πρώτο σκέλος του, είναι αβάσιμοι.

ΙΙ.- Η παράβαση από τον εργοδότη γενικών ή ειδικών διατάξεων για τους όρους ασφαλείας των εργαζομένων ή και μόνης της γενικής υποχρεώσεως πρόνοιας αυτού για τις συνθήκες ασφαλούς παροχής της εργασίας (άρθρο 662 ΑΚ), η οποία είχε ως συνέπεια την βλάβη του σώματος ή της υγείας των εργαζομένων, συνιστά αδικοπραξία, εφόσον η παράβαση των άνω διατάξεων ή υποχρεώσεων οφείλεται σε πταίσμα του εργοδότη ή των προστηθέντων από αυτόν.

Σε μια τέτοια περίπτωση ο παθών εργαζόμενος, ανεξάρτητα από το αν δικαιούται αποζημίωση μόνο κατά τις διατάξεις του Ν. 551/1915 για τα εργατικά ατυχήματα ή και κατά τις διατάξεις του κοινού αστικού δικαίου (άρθρο 15 Ν. 515/1915), δικαιούται να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 914 και 932 ΑΚ ( ΑΠ 786/2008).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα", κατά την έννοια τη διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και, επομένως, θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή την εκτίμηση των αποδείξεων.

Επίσης, πράγματα υπό την ανωτέρω έννοια θεωρούνται και οι λόγοι εφέσεως και πρόσθετοι λόγοι που αφορούν αυτοτελείς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, αναφορικώς με την επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης στον αναιρεσίβλητο, δέχθηκε τα ακόλουθα:

Ο ενάγων είχε προσληφθεί στις 2-1-2004 από τον εναγόμενο με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αόριστου χρόνου, προκειμένου αυτός να παράσχει τις υπηρεσίες του, απασχολούμενος με την υποδοχή πελατών, ως υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων, με ωράριο από 22.00 έως 04.00 στο κατάστημα- κέντρο νυχτερινής διασκέδασης με την επωνυμία " LAVA-BORE" επί της οδού ...

αρ. 25, που διατηρεί και εκμεταλλεύεται ο εναγόμενος. Στις 26-4-2004 και περί ώρα 00.30', ενώ ο ενάγων απασχολείτο με την υποδοχή πελατών, που επιθυμούσαν να εισέλθουν εντός του άνω καταστήματος και βρισκόταν στην είσοδο αυτού, μαζί με τον εναγόμενο που έκοβε τα εισιτήρια, εμφανίστηκε μια παρέα δέκα ατόμων Κινεζικής εθνικότητας, οι οποίοι θέλησαν να εισέλθουν για διασκέδαση εντός του καταστήματος, πλην όμως ο εναγόμενος εκτιμώντας από την όλη εμφάνισή τους ότι έχουν κάνει χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών, τους εμπόδισε να εισέλθουν εντός του καταστήματός του, βοηθούμενος προς τούτο από τον ενάγοντα και από τον μπάρμαν ΑΑ, προς τους οποίους έδωσε σχετική εντολή, οπότε οι Κινέζοι εξαγριώθηκαν και άρχισαν να υβρίζουν και να εκσφενδονίζουν καρέκλες εναντίον των παραπάνω αλλά και θαμώνων που βρίσκονταν στον εξωτερικό χώρο του καταστήματος, οι οποίοι μαζί με τους διαδίκους και τον ΑΑ, τελικά, έδιωξαν τους Κινέζους, που επιβιβάστηκαν σε ένα ΤΑΞΙ και σε ΙΧΕ αυτοκίνητα.

Ο ενάγων συγκράτησε τους αριθμούς κυκλοφορίας των ΙΧΕ αυτοκινήτων και τους έδωσε αμέσως στον εναγόμενο. Ο τελευταίος παρέλειψε να ειδοποιήσει την Αστυνομία για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των δραστών. Επιπρόσθετα, ο εναγόμενος δεν κάλεσε την Αστυνομία και κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, αν και μπορούσε, καταβάλλοντας την απαιτούμενη για ιδιοκτήτη νυκτερινού κέντρου επιμέλεια, ώστε να αποτρέψει την επιστροφή των Κινέζων στο κατάστημά του με εκδικητικές διαθέσεις.

Την 01.30' της ίδιας ημέρας οι ως άνω Κινέζοι συγκροτούμενοι σε ομάδα και οπλισμένοι με μαχαίρια, μπαλτάδες και σφυριά, επέστρεψαν στην είσοδο του καταστήματος και επιτέθηκαν κατά του εναγομένου, της συζύγου του, του ΑΑ και του ενάγοντος, τον οποίο ένας εκ των Κινέζων χτύπησε από πίσω με μπαλτά ή τσεκούρι στο κεφάλι, με αποτέλεσμα αυτός (ενάγων) να πέσει αιμόφυρτος και αναίσθητες στο πεζοδρόμιο.

Στη συνέχεια ο ενάγων μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Κ.Α.Τ., όπου διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί κάταγμα-εμπίεσμα δεξιά βρεγματονιακά και θλάση εγκεφάλου, τραυματική υπαραχνοειδή αιμορραγία, κάταγμα Α1 σπονδύλου και εγκάρσια απόφυση 04 σπονδύλου αριστερά, ενώ υποβλήθηκε για την αντιμετώπισή τους σε διπλή χειρουργική επέμβαση, μετά την οποία, για τη συγκράτηση του αυχένα, του τοποθετήθηκε "Halo Vest" επί 3μηνο και ακολούθως κολάρο τύπου "Rhiladelhia", απαιτήθηκε δε και μια τρίτη κρανιοπλαστική χειρουργική επέμβαση και τοποθέτηση συνθετικού μοσχεύματος που έγινε στο ίδιο Νοσοκομείο στις 6-12-2006.

Απότοκος των ανωτέρω κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων του ενάγοντος, ήταν η σταδιακή μείωση της όρασής του, η οποία εμφανίστηκε στις αρχές το έτους 2005 με τη μορφή εκτεταμένων σκοτωμάτων στένωσης οπτικών πεδίων, μη κανονικής μετάδοσης ερεθισμάτων και αριστερής ομώνυμης ημιανοφίας, συμπτώματα που εμφανίζονταν συνεχώς.

Μάλιστα έφτασε ο ενάγων, περί τα μέσα του έτους 2006, να έχει επίπεδο αντίληψης φωτός κάτω του 1/20, που συνιστά ουσιαστικά μη ιάσιμη τύφλωση, με περαιτέρω συνέπεια τον κλονισμό της ψυχικής του υγείας, με εμφάνιση επιληπτικών κρίσεων, μετατραυματικού Stress, καταθλιπτικής συνδρομής, διαταραχών πανικού, αγοραφοβίες και αυτοκτονικού ιδεασμού, συνθήκες που καθιστούν πλέον τον ενάγοντα μονίμως ανίκανο προς εργασία.

Με βάση τα ως άνω περιστατικά ο ενάγων υπέστη εργατικό ατύχημα κατά την έννοια του άρθρου 1 του ν.551/1915, αφού κατά τη διάρκεια της εργασίας του στην επιχείρηση του εναγομένου και εξ αφορμής αυτής υπέστη από βίαιο συμβάν, βαρύτατες σωματικές βλάβες και εντέλει αναπηρία σε μόνιμη βάση. Το εν λόγω εργατικό ατύχημα οφείλεται στην αξιόποινη συμπεριφορά άγνωστου Κινέζου δράστη, πλην όμως στην παραγωγή του συντέλεσε και ο εναγόμενος, ενεχόμενος εξ αδικοπραξίας μετά του ως άνω δράστη κατά την έννοια των άρθρων 914, 926 ΑΚ, συνισταμένης της αστικής ευθύνης του τελευταίου στο γεγονός ότι αυτός κατά παράβαση της από το άρθρο 662 ΑΚ απορρέουσας υποχρέωσης πρόνοιας, ως εργοδότη, για λήψη των σχετικών με την εργασία και τον εργασιακό χώρο μέτρων, ώστε να προστατεύεται αποτελεσματικά η υγεία και η ζωή των εργαζομένων, παρέλειψε κατά τη διάρκεια του πρώτου επεισοδίου να καλέσει σε βοήθεια το πλησίον του καταστήματός του ευρισκόμενο Αστυνομικό Τμήμα Συντάγματος, προκειμένου ο Αστυνομικοί να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα περιφρούρησης του χώρου γύρω από το κατάστημά του που θα απέτρεπαν την αναμενόμενη επανεμφάνιση της ομάδας των Κινέζων και την πρόκληση του δευτέρου επεισοδίου, κατά τη διάρκεια του οποίου έγινε ο βαρύτατος τραυματισμός του ενάγοντος.

Επιπλέον, ο εναγόμενος επέλεξε να χρησιμοποιήσει προς προστασία του καταστήματός του και των θαμώνων, μόνο το υπαλληλικό προσωπικό, μεταξύ των οποίων και τον ενάγοντα, αν και γνώριζε ότι το μέτρο αυτό ήταν ανεπαρκές και δεν ανήκε στα εργασιακά καθήκοντα του ενάγοντος, στερούμενου άλλωστε της απαιτούμενης εκπαίδευσης, γνώσεων και οπλισμού προς αντιμετώπιση της οργανωμένης επίθεσης της ομάδας των εγκληματιών Κινέζων, οι οποίοι διαφεύγουν μέχρι σήμερα τη σύλληψη.

Συνεπεία της άνω αμελούς συμπεριφοράς το εναγομένου ο ενάγων υπέστη ηθική βλάβη προς αποκατάσταση της οποίας πρέπει να του επιδικασθεί ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση, κατ' άρθρο 932 ΑΚ, το ποσό των 60.000 ευρώ, λαμβανομένων υπόψη του βαθμού της αμέλειας του εναγομένου ως μορφής υπαιτιότητας, των συνθηκών τέλεσης του ατυχήματος, της έκτασης, του είδους των σωματικών βλαβών του ενάγοντος και της μονιμότητας των επιπτώσεων του βαρύτατου τραυματισμού στη σωματική και ψυχική του υγεία, της κατά το χρόνο του ατυχήματος ηλικίας του ενάγοντος (35 ετών), του μεγάλου σωματικού και ψυχικού πόνου, της οικονομικής και κοινωνικής θέσης και κατάστασης των διαδίκων.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή, τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 662, 914, 926 και 932 ΑΚ, ενώ διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς και σαφείς αιτιολογίες για την ανωτέρω συμπεριφορά του αναιρεσείοντος. Επομένως, ο από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ απορρέων τρίτος λόγος του κυρίου αναιρετηρίου και ο πρώτος πρόσθετος λόγος κατά το τρίτο σκέλος του, με το οποίο επίσης πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί παραβίασε ευθέως άλλως εκ πλαγίου λόγω ελλιπών, ασαφών και ανεπαρκών αιτιολογιών τις διατάξεις των άρθρων 914 και 932 ΑΚ, είναι αβάσιμοι.

Εξάλλου, η πιο πάνω παραδοχή ότι "ο εναγόμενος επέλεξε να χρησιμοποιήσει προς προστασία του καταστήματός του και των θαμώνων, μόνο το υπαλληλικό προσωπικό, μεταξύ των οποίων και τον ενάγοντα, αν και γνώριζε ότι το μέτρο αυτό ήταν ανεπαρκές και δεν ανήκε στα εργασιακά καθήκοντα του ενάγοντος, στερούμενου άλλωστε της απαιτούμενης εκπαίδευσης, γνώσεων και οπλισμού προς αντιμετώπιση της οργανωμένης επίθεσης της ομάδας των εγκληματιών Κινέζων, οι οποίοι διαφεύγουν μέχρι σήμερα τη σύλληψη" αποτελεί επιχείρημα που προκύπτει από τις αποδείξεις και όχι "πράγμα" κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ.

Συνεπώς, ο περί του αντιθέτου πρώτος πρόσθετος λόγος, κατά το δεύτερο σκέλος του, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια από το άνω άρθρο, γιατί έλαβε υπόψη πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, χωρίς να έχουν προταθεί νομίμως από κανένα των διαδίκων και δη από τον ενάγοντα, είναι απαράδεκτος.

Περαιτέρω, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη το γεγονός ότι ο αναιρεσείων είχε καλέσει την Αστυνομία, ισχυρισμό που προέβαλε με τις προτάσεις του πρωτοδίκως και με τις προτάσεις του στην κατ' έφεση δίκη. Ο ισχυρισμός, όμως, αυτός δεν θεμελιώνει ένσταση κατά του δια της ένδικης αγωγής του αναιρεσιβλήτου ασκηθέντος δικαιώματος προς επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης από το αναφερόμενο εργατικό ατύχημα αλλά αποτελεί απλό πραγματικό επιχείρημα του αναιρεσείοντος, αντλούμενο από τα προσκομιζόμενα απ' αυτόν αποδεικτικά μέσα, με το οποίο αυτός αρνείται την ιστορική βάση της αγωγής.

Και, ακόμη, ως άρνηση του αυτοτελούς ισχυρισμού που θεμελιώνει αίτημα της ένδικης αγωγής δεν ισχυρίζεται ο αναιρεσείων ότι προβλήθηκε στο Δικαστήριο της ουσίας με λόγο έφεσης. Επομένως, πρέπει ο άνω λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Τέλος, με το δεύτερο πρόσθετο λόγο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλειες από τους αριθμ. 8 και 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί δέχθηκε ότι το αναφερόμενο στην απόφαση ως προβαλλόμενο από τον αναιρεσείοντα περιστατικό και συγκεκριμένα, ότι ο ενάγων στην προανακριτική του κατάθεση δεν του αποδίδει καμιά ευθύνη και αληθές υποτιθέμενο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά κατάχρηση υπό την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ και απέρριψε τη σχετική ένστασή του, μολονότι ο αναιρεσείων είχε προβάλει και άλλα περιστατικά και για τη θεμελίωση της ένστασής του είχε προσκομίσει αποδεικτικά μέσα που δεν έλαβε υπόψη το Εφετείο.

Ειδικότερα, ο αναιρεσείων, με τον τρίτο λόγο της έφεσής του, ισχυρίστηκε ότι εσφαλμένα κρίθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι δεν συνιστούν καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος του αναιρεσιβλήτου, εκτός του ανωτέρω, και τα περιστατικά ότι ο ενάγων κατά το χρονικό διάστημα από 20 έως 22-9-2004, σύμφωνα με έξι μαγνητοταινίες που προέρχονται από το εσωτερικό κύκλωμα τηλεόρασης της επιχείρησής του, εργαζόταν κανονικά και χωρίς κανένα πρόβλημα και, ακόμη, ισχυρίστηκε, ότι αυτός εισέπραττε από το ΙΚΑ μηνιαίους μισθούς ασθενείας λόγω του ατυχήματός του.

Τα περιστατικά όμως αυτά, ενόψει και της μεταγενέστερης των άνω ημερομηνιών τρίτης κρανιοπλαστικής χειρουργικής επέμβασης και τοποθέτησης συνθετικού μοσχεύματος που έγινε στις 6-12-2006, της σταδιακής μείωσης της όρασής του, η οποία εμφανίστηκε στις αρχές το έτους 2005 με τη μορφή εκτεταμένων σκοτωμάτων στένωσης οπτικών πεδίων και του περί τα μέσα του έτους 2006 επιπέδου αντίληψης φωτός κάτω του 1/20, που συνιστά ουσιαστικά μη ιάσιμη τύφλωση, με περαιτέρω συνέπεια τον κλονισμό της ψυχικής του υγείας, με εμφάνιση επιληπτικών κρίσεων, μετατραυματικού Stress, καταθλιπτικής συνδρομής, διαταραχών πανικού, αγοραφοβίες και αυτοκτονικού ιδεασμού, συνθήκες που καθιστούν πλέον τον ενάγοντα μονίμως ανίκανο προς εργασία, και αληθινά υποτιθέμενα δεν ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και δεν αποτελούν κατάχρηση, δηλαδή προφανή υπέρβαση των ορίων που επιβάλλονται από την καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή από τον κοινωνικό ή οικονομικό σκοπό του δικαιώματος.

Ενόψει αυτών, η πιο πάνω αιτίαση ότι δεν λήφθηκαν υπόψη οι μαγνητοταινίες αλυσιτελώς προβάλλεται από τον αναιρεσείοντα. Επομένως, ο δεύτερος πρόσθετος λόγος αναιρέσεως, που ας σημειωθεί αφορά κεφάλαιο αναγκαστικά συνεχόμενο με τα κεφάλαια της αναιρεσιβαλλομένης που προσβλήθηκαν με την αίτηση αναίρεσης, αφού πηγάζει από την ίδια ιστορική αιτία, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16-1-2009 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5177/2008 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Νοεμβρίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Δεκεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ