Supreme Court partially allows appeal against compensation determination, remanding case for retrial due to constitutional violation.

Απόφαση 2218 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2218/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Χαράλαμπο Καλαματιανό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Π. Δ. του Ε., 2 Ε. Β. του Β., κατοίκων ... ως μελών κατά ποσοστό 50% έκαστος, της κοινωνίας αστικού δικαίου, με την επωνυμία "…", 3. Κ. Μ. του Γ., κατοίκου ... και 4. Ε. Μ. του Γ., κατοίκου ..., όλοι οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Βάη Καραφυλλίδου και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων:1. Α. Τ. του Σ., 2 Μ. θυγ. Α. Κ., συζ. Α. Τ., 3 Α. Σ. Κ., όλων κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Δερβιτσιώτη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις 4. Β. Κ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, και 5. Του Δήμου Λέσβου(πρώην Δήμου Καλλονής) που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Δήμαρχο του, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παλαιολόγο Παλαιολόγου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ'αρ.17/ΑΠ/23-6-2009 αίτηση για καθορισμό προσωρινής τιμής μονάδος αποζημίωσης, των 1ου, 2ου, 3ου ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 178/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 243/2011 του Εφετείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19-3-2012 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χαράλαμπος Καλαματιανός ανέγνωσε την από 17-10-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της 243/2011 απόφασης του Εφετείου Αιγαίου (Μεταβατική έδρα Μυτιλήνης) κατά παραδοχή του πρώτου και δεύτερου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των 1ου, 2ου, 3ου των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτή με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. .../17-7-2013 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Μυτιλήνης …, που προσκομίζουν και επικαλούνται οι αναιρεσείοντες, ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης με την κάτω από αυτήν πράξη καταθέσεως και ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο νόμιμα και εμπρόθεσμα επιδόθηκε, στον τέταρτο αναιρεσίβλητο, Β. Κ., με την επιμέλεια των επισπευδόντων τη συζήτηση αναιρεσειόντων. Ο αναιρεσίβλητος όμως αυτός δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της προκειμένης υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου στην ως άνω δικάσιμο. Επομένως πρέπει, σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία αυτού.

Επειδή από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 556 και 558 ΚΠολΔ προκύπτει ότι για την άσκηση αναίρεσης απαιτείται έννομο συμφέρον, το οποίον υφίσταται όταν ο αναιρεσείων ηττήθηκε ολικώς η μερικώς με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, πρέπει δε να απευθύνεται κατ' εκείνων των αντιδίκων του που νίκησαν στη δίκη (Ολ.Α.Π. 11/1992, Α.Π. 40/2005, 483/2004).

Στην προκειμένη περίπτωση, από την κατ' άρθρο 561 παρ.2 του ιδίου Κώδικα επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει, ότι οι τρεις πρώτοι των αναιρεσιβλήτων με την υπ' αριθμόν εκθ. κατ. 5/2-7-2010 αίτηση, την οποία απηύθηναν κατά των αναιρεσειόντων και κατά των τετάρτου και πέμπτου των αναιρεσιβλήτων, ζήτησαν, ως δικαιούχοι, τον προσδιορισμό της αποζημίωσης των περιγραφόμενων σ' αυτήν τμημάτων των ιδιοκτησιών τους, που απαλλοτριώθηκαν αναγκαστικώς σε εφαρμογή του σχεδίου ρυμοτομίας της περιοχής Καλλονής Λέσβου, υπόχρεοι προς αποζημίωση των οποίων είναι οι καθ' ων, καθώς και την αναγνώρισή τους ως δικαιούχων της αποζημίωσης.

Οι 4ος και 5ος των αναιρεσιβλήτων (καθ' ων η αίτηση) δεν είχαν παραστεί. Οι παραστάντες καθ' ων-ήδη αναιρεσείοντες-αμφισβήτησαν τη νομιμοποίηση και το έννομο συμφέρον των αιτούντων, άσκησαν δε ανταιτήσεις με τις προτάσεις τους επιδιώκοντες τον προσδιορισμό της αποζημίωσης σε μικρότερο ποσό. Με την προσβαλλομένη έγιναν εν μέρει δεκτές η αίτηση και οι ανταιτήσεις, αφού απορρίφθηκε ως μη νόμιμος ο ισχυρισμός των αναιρεσειόντων περί έλλειψης νομιμοποίησης των αιτούντων.

Επομένως η κρινομένη αίτηση αναίρεσης των ως άνω καθ'ων απαραδέκτως απευθύνεται και κατά των ως άνω δύο τελευταίων αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι δεν υπήρξαν αντίδικοι (και δη νικήσαντες) των αναιρεσειόντων στην ενώπιον του Εφετείου δίκη, αλλά απλοί ομόδικοι αυτών ( Ολ. Α.Π.744/1982, Α.Π. 807/1994) και πρέπει να απορριφθεί αυτεπαγγέλτως ως προς αυτούς για έλλειψη εννόμου συμφέροντος της αναιρεσειόντων.

Κατά την έννοια του αρθρ. 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναίρεσης, υπάρχει όταν ο κανόνας δικαίου είτε ερμηνεύτηκε εσφαλμένα, δηλαδή το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σ' αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, είτε εφαρμόσθηκε, ενώ αυτές δεν συνέτρεχαν ή εφαρμόσθηκε εσφαλμένα (Ολ. Α.Π. 4/2005, 7/2006).

Συνεπώς κατά τις παραπάνω διακρίσεις η παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που οδηγεί σε εσφαλμένο νομικό συλλογισμό και κατ' επέκταση σε εσφαλμένη εφαρμογή του δικαίου, εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα δικαίου είτε ως εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης, που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού της απόφασης (Ολ.

Α.Π. 2/2013). Κατά το άρθρο 28 του Ν. 1337/1983, ιδιωτικοί δρόμοι πλατείες και λοιποί χώροι κοινής χρήσεως που έχουν σχηματισθεί με οποιονδήποτε τρόπο, έστω και κατά παράβαση των κειμένων πολεοδομικών διατάξεων και ευρίσκονται μέσα σε εγκεκριμένα σχέδια πόλεων, θεωρούνται ως κοινόχρηστοι χώροι που ανήκουν στον οικείο Δήμο ή Κοινότητα.

Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ιδιωτικά ακίνητα αποκτούν την ιδιότητα του κοινοχρήστου, χωρίς την καταβολή αποζημιώσεως, εφόσον προβλέπονται από το εγκεκριμένο σχέδιο πόλεως ως κοινόχρηστοι χώροι και η κοινοχρησία τους είναι αποτέλεσμα της βουλήσεως του ιδιοκτήτη, ρητής ή συναγόμενης εμμέσως από ενέργειές του ή προκύπτει από πραγματική κατάσταση που διατηρήθηκε επί μακρό χρόνο με την ανοχή του ιδιοκτήτη.

Εφόσον συντρέχουν, σωρευτικά, οι προϋποθέσεις αυτές, η κυριότητα του ακινήτου μετατίθεται υπέρ του οικείου Δήμου ή της Κοινότητας χωρίς μεταγραφή, ανεξαρτήτως εάν το ακίνητο τέθηκε σε κοινή χρήση πριν ή μετά την έγκριση του ρυμοτομικού σχεδίου (Α.Π. 644/2012). Η διάταξη αυτή δεν αντίκειται στο άρθρο 17 του Συντάγματος, γιατί δεν συνεπάγεται ακούσια αφαίρεση ιδιοκτησίας χωρίς αποζημίωση, αφού τίθεται ως προϋπόθεση το γεγονός, ότι το ακίνητο έχει ήδη καταστεί χώρος κοινής χρήσεως, με τη θέληση εκείνου που το είχε στην ιδιοκτησία του, ο οποίος δεν δύναται εκ των υστέρων να προβάλει καταχρηστικώς δικαίωμα αποζημίωσης (Ολ.

Α.Π. 228/1983, Α.Π. 365/1989). Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 20, 26 του Κώδικα Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων (ν. 2882/2001), τις διατάξεις του άρθρου 17 παρ. 1,2 και 4 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ της σύμβασης της Ρώμης, που κυρώθηκε με το ν.δ. 53/1974,οτην περίπτωση που το Εφετείο δικάζει κατά τη διαδικασία του πιο πάνω νόμου. 2882/2001, προκειμένου να καθορίσει την οριστική τιμή μονάδος του απαλλοτριούμενου ακινήτου, είναι, επί πλέον, αρμόδιο να εξετάσει ενιαίως, πέραν από τον εν λόγω καθορισμό της αποζημίωσης:

α)την αναγνώριση των δικαιούχων αυτής, β) την ύπαρξη ή όχι ωφέλειας του ιδιοκτήτη, που αποκτά, με την απαλλοτρίωση, πρόσωπο σε διανοιγόμενη εθνική οδό, και γ) το αίτημα περί ορισμού της οφειλόμενης δικαστικής δαπάνης (Ολ Α.Π. 10/2004 και 11/2004, Α.Π. 1593/2006). Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 26 παρ. 11 του Κ.Α.Α.Α., το δικαστήριο απέχει να εκδώσει απόφαση αναγνώρισης των δικαιούχων της αποζημίωσης:

α) εάν η κυριότητα του απαλλοτριωμένου ή άλλο εμπράγματο δικαίωμα επ' αυτού πιθανολογείται ότι ανήκει στο Δημόσιο, β) εάν η κυριότητα του απαλλοτριωμένου ή άλλο εμπράγματο δικαίωμα επ' αυτού διεκδικείται από περισσότερους και είναι δυσχερής η διακρίβωση του δικαιούχου, γ) εάν το αίτημα του αξιούντος την αναγνώριση δεν είναι σύμφωνο με τον κτηματολογικό πίνακα και διάγραμμα και δεν έχει υποβάλλει σχετικό αίτημα, προ τριμήνου, από την συζήτηση στην αρμόδια Υπηρεσία για την διόρθωση των κτηματολογικών στοιχείων, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από το άρθρο 16 και δ) εάν δεν αποδεικνύεται το δικαίωμα του αξιούντος να αναγνωρισθεί ως δικαιούχος της αποζημίωσης.

Όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, με την υπ' αρ. εκθ. καταθέσεως 5/2-7-2010 αίτηση οι τρεις πρώτοι των αναιρεσιβλήτων, ως δικαιούχοι αποζημίωσης απαλλοτριωθέντων ακινήτων, ζήτησαν τον οριστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης των περιγραφομένων στην αίτηση τμημάτων των ιδιοκτησιών τους, που απαλλοτριώθηκαν αναγκαστικώς σε εφαρμογή του σχεδίου ρυμοτομίας της περιοχής Καλλονής Λέσβου, δυνάμει του β.δ. 05-04/16-5-1949 και του π.δ. 24-4/3-5-1985, με τα οποία εγκρίθηκε και επεκτάθηκε αντίστοιχα στην περιοχή της Καλλονής Λέσβου ρυμοτομικό σχέδιο πόλης, για την οποία εκδόθηκε η υπ' αρ. 5/2008 πράξη προσκύρωσης και αναλογισμού αποζημιώσεων για την διαπλάτυνση τμήματος περιμετρικής οδού στην Καλλονή της Δ/νσης Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Λέσβου, που εγκρίθηκε με την 11793.2008 απόφαση του Νομάρχη Λέσβου και μεταγράφηκε νόμιμα, στα αναφερόμενα στην αίτηση ποσά, τόσο για το έδαφος των ρυμοτομουμένων τμημάτων όσο και για τα επικείμενα αυτών, υπόχρεοι προς αποζημίωση των οποίων είναι οι καθ' ων- ήδη αναιρεσείοντες, και να αναγνωρισθούν οι ίδιοι (αιτούντες) ως δικαιούχοι της αποζημίωσης, που θα καθορισθεί οριστικά για τα απαλλοτριούμενα τμήματα των ακινήτων τους.

Οι καθ'ων- ήδη αναιρεσείοντες προέβαλαν τον ισχυρισμό έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης των αιτούντων, ισχυριζόμενοι ότι οι δύο πρώτοι των αναιρεσιβλήτων με το υπ' αρ. …/18-6-2001 συμβόλαιο της συμ/φου Καλλονής Κλεονίκης Σπυρούκλα και η τρίτη με το υπ' αρ. …/26-9-2008 συμβόλαιο της ίδιας ως άνω συμ/φου, παραχώρησαν σε κοινή χρήση τα ρυμοτομούμενα τμήματα των ιδιοκτησιών τους, εμβαδού 619,35 τ.μ. και 576,76 τ.μ., αντίστοιχα, προκειμένου τα εναπομείναντα τμήματα των ακινήτων τους να καταστούν οικοδομήσιμα. Τον ισχυρισμό αυτό απέρριψε η προσβαλλόμενη απόφαση με το εξής σκεπτικό: "Κατά τη διάταξη του άρθρου 14 παρ. 1 του ν. 2882/2001, ως διάδικος στη δίκη για τον προσωρινό ή οριστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης αναγνωρίζεται και αυτός που αξιώνει κυριότητα στο απαλλοτριωμένο ή άλλο εμπράγματο δικαίωμα. Στη δίκη αυτή δεν γίνεται αναγνώριση δικαιούχων ούτε καταψήφιση της αποζημίωσης .Το δικαστήριο, ερευνώντας τη νομιμοποίηση του διαδίκου που αξιώνει εμπράγματο δικαίωμα στο απαλλοτριωμένο, θα ερευνήσει παρεμπιπτόντως τα αποδεικτικά στοιχεία που προσάγονται για τη νομιμοποίηση. Η μνεία δε στην πράξη της απαλλοτρίωσης του διαδίκου ως κυρίου ή εμπράγματου δικαιούχου του απαλλοτριωμένου, αρκεί για τη νομιμοποίηση του στη δίκη του προσδιορισμού της αποζημίωσης (ΑΠ 592 1997 ΕΕΝ 1998.683, ΑΠ 275/2003, ΕΕΝ 2004.220).

Στην προκείμενη περίπτωση οι καθών, με τις προτάσεις τους, προβάλλουν ένσταση έλλειψης νομιμοποίησης των αιτούντων στην άσκηση της κρινόμενης αίτησης και εννόμου συμφέροντος. Ειδικότερα επικαλούμενοι την διάταξη του άρθρου 28 του ν. 1337/1983 "Ιδιωτικοί δρόμοι, πλατείες και λοιποί χώροι κοινής χρήσεως που έχουν σχηματισθεί με οποιοδήποτε τρόπο έστω και κατά παράβαση των κειμένων πολεοδομικών διατάξεων και που βρίσκονται μέσα σε εγκεκριμένα σχέδια πόλεων, θεωρούνται ως κοινόχρηστοι χώροι και ανήκουν στον οικείο Δήμο ή Κοινότητα.

Για τους χώρους αυτούς δεν οφείλεται καμία αποζημίωση λόγω ρυμοτομίας. Σε περίπτωση όμως που οι χώροι αυτοί καταργούνται με το σχέδιο πόλεως, προσκυρώνονται κατά τις κείμενες διατάξεις" ισχυρίζονται ότι η απαλλοτριωθείσα έκταση ανήκει πλέον στο Δήμο Λέσβου και επομένως δεν οφείλεται αποζημίωση προς τους αιτούντες λόγω ρυμοτομίας.

Πλην όμως η ένσταση αυτή είναι αβάσιμη και απορριπτέα, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν στη νομική σκέψη, καθόσον η αναγραφή των αιτούντων στην υπ' αριθμ. 5/2008 πράξη προσκύρωσης και αναλογισμού αποζημιώσεων, όπως αποδεικνύεται από αυτήν, που προσκομίζεται μάλιστα ύστερα από επίκληση ως φερόμενων ιδιοκτητών των απαλλοτριωθέντων ακινήτων αρκεί για τη νομιμοποίηση τους στη δίκη αυτή του προσδιορισμού της αποζημίωσης.

Ακόμη η επικαλούμενη από τους καθ' ων ως άνω διάταξη αντίκειται ευθέως στο άρθρο 17 του Συντάγματος , αφού προβλέπει τη μετάθεση της κυριότητας στον οικείο Οργανισμό Τοπικής Αυτοδιοικήσεως χωρίς αποζημίωση (Βλ. μειοψηφ. υπ' αριθμ. 744/77 αποφάσεως Ολ. Σ.τ.Ε αδημ. σε νομ. περ.) και αποτελεί ανεπίτρεπτη προσβολή του υπό της προαναφερθείσας διατάξεως του Συντάγματος προστατευομένου δικαιώματος της ιδιοκτησίας και επομένως η διάταξη αυτή (άρθρ. 28 ν. 1337/83) ως αντικείμενη στο Σύνταγμα δεν δύναται να τύχει εφαρμογής (ΕφΑΘ 9407/1987 ΕλΔ 31.559)".

Με το να κρίνει έτσι το Εφετείο, παραβίασε ευθέως τις ανωτέρω διατάξεις των άρθρων 17 του Συντάγματος, 28 του ν. 1337/1983 και 26 παρ. 11 Κ.Α.Α.Α. με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή αυτών και υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ.1 Κ.Πολ.Δ. Επομένως, τα όσα διατείνονται οι αναιρεσείοντες με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης κρίνονται βάσιμα.

- Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου αναίρεσης, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου στο σύνολο της προσβαλλόμενης απόφασης, καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των λοιπών διατυπουμένων με την ένδικη αίτηση λόγων, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς τα κεφάλαια αυτής, που αφορούν στην παραδοχή της αίτησης, καθ' όσο μέρος στρέφεται κατά των αναιρεσειόντων, και των ανταιτήσεων των τελευταίων και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Οι τρεις πρώτοι αναιρεσίβλητοι πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα των τελευταίων (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), ενώ οι αναιρεσείοντες πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα του Δήμου Λέσβου (πρώην Δήμου Καλλονής), που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα τούτου, μειωμένα σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 281 παρ. 2 του ν. 3463/2006.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την υπ' αρ. έκθ. κατάθεσης 14/19-3-2012 αίτηση για αναίρεση της 243/2011 απόφασης του Εφετείου Αιγαίου (Μεταβατικής Έδρας Μυτιλήνης), καθ' όσο μέρος στρέφεται κατά των τέταρτου και πέμπτου των αναιρεσιβλήτων.

-ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του Δήμου Λέσβου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων τριακοσίων πενήντα(1350) ευρώ.

-ΑΝΑΙΡΕΙ την 243/2011 απόφαση του Εφετείου Αιγαίου (Μεταβατικής Έδρας Μυτιλήνης), ως προς τα διαλαμβανόμενα στο

σκεπτικό

κεφάλαια.

-ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που εξέδωσαν

την

αναιρούμενη απόφαση.

-ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους τρεις πρώτους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000)

ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 4 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 18 Δεκεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ