2216/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2216 / 2014 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2216/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Αθανάσιο Καγκάνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 3 Νοεμβρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΠΟΛΥΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Σταμάτιο Κουμάνη και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "T.E.I.M. BLUE GR A.E.", που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Χρηστάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/4/2009 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7996/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1951/2013 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 25/2/2014 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Ζευγώλης ανέγνωσε την από 20/10/2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνουν δεκτοί οι πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως και να απορριφθούν οι λοιποί. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 513, 522, 534, 535, 540 και 541 του ΑΚ (όπως τα τέσσερα τελευταία έχουν αντικατασταθεί από το άρθρο 1 του Ν. 3034/2002, ο οποίος, κατά το άρθρο 14 τούτου, άρχισε να ισχύει από της 21-8-2002 οπότε δημοσιεύθηκε στην ΕτΚ-ΦΕΚ Α'192- και εφαρμόζονται στην προκειμένη υπόθεση ως εκ του χρόνου καταρτίσεως της επίδικης συμβάσεως), προκύπτει, ότι ο αγοραστής κατά τις περιπτώσεις που υφίσταται ευθύνη του πωλητή για το πραγματικό ελάττωμα ή για έλλειψη της συνομολογημένης ιδιότητας, δικαιούται κατ' ελεύθερη επιλογή του, τη διόρθωση ή αντικατάσταση του πράγματος με άλλο απαλλαγμένο από το ελάττωμα ή που φέρει τη συνομολογηθείσα ιδιότητα, εκτός αν μια τέτοια ενέργεια είναι αδύνατη ή απαιτεί δυσανάλογες δαπάνες, είτε να απαιτήσει τη μείωση του τιμήματος, είτε να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση, εκτός αν πρόκειται για επουσιώδες ελάττωμα.

Αν δε διαπιστωθεί αργότερα και άλλο ελάττωμα, ο αγοραστής μπορεί, να ασκήσει εκ νέου ένα από τα ως άνω δικαιώματα, το ίδιο δε ισχύει και όταν λείπει συνομολογημένη ιδιότητα. Υπό το νέο δίκαιο, μετά και την κατάργηση των άρθρων 559-561 ΑΚ, ο αγοραστής έχει το δικαίωμα να κάνει χρήση, ενιαίως για κάθε πώληση, είτε γένους, είτε είδους, οποιουδήποτε από τα προαναφερόμενα ένδικα βοηθήματα.

Κατά τη σαφή έννοια των διατάξεων αυτών, η ευθύνη του πωλητή πλέον στην πώληση, ανεξάρτητα αν το πράγμα ορίζεται κατ' είδος ή κατά γένος, αποτελεί ευθύνη λόγω μη εκπλήρωσης. Η παράδοση παροχής ελαττωματικής ή χωρίς τις συμφωνημένες ιδιότητες, συνιστά αθέτηση της υποχρέωσης προσήκουσας εκπλήρωσης που απορρέει από τη διάταξη του άρθρου 534 ΑΚ.

Περαιτέρω, προϋπόθεση για την εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 540 ΑΚ, είναι η ευθύνη του πωλητή για πραγματικά ελαττώματα ή για έλλειψη συνομολογηθείσας ιδιότητας, που και αυτή προϋποθέτει: α) έγκυρη πώληση, β) παράδοση του πωληθέντος, γ) ύπαρξη ελαττώματος ή έλλειψη συνομολογηθείσας ιδιότητας και δ) ύπαρξη των ελλείψεων αυτών κατά το χρόνο μετάθεσης του κινδύνου στον αγοραστή, δηλαδή κατά το χρόνο παράδοσης του πράγματος.

Για την ευθύνη αυτή του πωλητή, είναι αδιάφορο αν ο ίδιος ή τρίτος είναι και ο κατασκευαστής του πωληθέντος ελαττωματικού πράγματος, ή αν τούτο ανήκει σε μία σειρά παραγωγής, της οποίας όλα τα προϊόντα παρουσιάζουν το ίδιο ελάττωμα (ΑΠ 202/2007). Εξάλλου, ως πραγματικό ελάττωμα χαρακτηρίζεται η ατέλεια του πωλούμενου πράγματος που αφορά στην ιδιοσυγκρασία ή την κατάστασή του κατά τον κρίσιμο χρόνο της μετάθεσης του κινδύνου στον αγοραστή και έχει αρνητική επίδραση πάνω στην αξία ή τη χρησιμότητά του, ενώ ως ιδιότητα του πράγματος θεωρείται όχι μόνο κάποιο συγκεκριμένο φυσικό γνώρισμα ή πλεονέκτημα του πράγματος, αλλά και οποιαδήποτε σχέση, η οποία από το είδος και τη διάρκειά της επιδρά κατά την αντίληψη των συναλλαγών στην αξία ή τη χρησιμότητα του πράγματος (ΑΠ 1544/2008, ΑΠ 202/2007 ).

Από την προαναφερόμενη, και στις δύο περιπτώσεις, ευθύνη του πωλητή, γεννιέται στον αγοραστή κινητού πράγματος επιλεκτικά το δικαίωμα, είτε να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση, είτε να ζητήσει τη μείωση του τιμήματος, και σε περίπτωση πράγματος κατά γένος ορισμένου, την αντικατάστασή του. Η επιλογή ενός εκ των δικαιωμάτων αυτών με εξώδικη δήλωση ή αγωγή αποκλείει την άσκηση των υπολοίπων.

Η άσκηση του διαπλαστικού δικαιώματος της υπαναχώρησης ανατρέπει εξυπαρχής τη σύμβαση της πωλήσεως και οι συμβαλλόμενοι ενέχονται σε αμοιβαία επιστροφή των ληφθεισών παροχών, κατά τις διατάξεις των άρθρων 387, 389 επ. Α.Κ. Ωστόσο, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 540 παρ. 1 αριθ. 3 του ΑΚ, για να χωρήσει και λειτουργήσει η υπαναχώρηση αυτή, η οποία ανατρέπει τη σύμβαση εξυπαρχής, πρέπει να πρόκειται για ουσιώδες πραγματικό ελάττωμα ή έλλειψη συνομολογηθείσης ιδιότητας και όχι επουσιώδες, καθόσον στην τελευταία περίπτωση ισχύουν οι όροι του άρθρου 542 ΑΚ και ειδικότερα το δικαστήριο μπορεί, μολονότι ο αγοραστής άσκησε αγωγή υπαναχώρησης από την σύμβαση της πώλησης να επιδικάσει μόνον μείωση του τιμήματος, ή να διατάξει αντικατάσταση του πράγματος, εάν κρίνει πως οι περιστάσεις δεν δικαιολογούν την υπαναχώρηση βάσει των αντικειμενικών κριτηρίων της καλής πίστεως και των συναλλακτικών ηθών.

Ως επουσιώδες ελάττωμα που δεν δικαιολογεί υπαναχώρηση, είναι το ελάττωμα που δεν αναιρεί ούτε μειώνει ουσιωδώς την αξία ή τη χρησιμότητα του πωληθέντος. Προς τούτο το δικαστήριο εξετάζει, το μέγεθος της έλλειψης του πωληθέντος πράγματος, εάν το πράγμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον αγοραστή για την κατά προορισμόν χρήση του και εάν η από την αναστροφή της πωλήσεως επερχόμενη ζημία στον πωλητή είναι δυσανάλογη προς την ωφέλεια του αγοραστή από την υπαναχώρηση (ΑΠ 1381/2013, ΑΠ 742/2004).

Ο ισχυρισμός ότι το ελάττωμα είναι επουσιώδες αποτελεί ένσταση ή αντένσταση του πωλητή, την οποία πρέπει αυτός να επικαλεσθεί και αποδείξει, η κρίση δε του δικαστηρίου περί του αν το εξεταζόμενο ελάττωμα είναι (επ)ουσιώδες ή όχι αποτελεί κρίση περί πραγμάτων και δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (Απ.

Γεωργιάδης, Ερμ. Αστ. Κώδικα, υπό το άρθρο 540, σελ. 1077, αρ. 5). Εξάλλου, η διάταξη του άρθρου 542 ΑΚ, κατά την οποία, " το δικαστήριο μπορεί, μολονότι ο αγοραστής άσκησε το δικαίωμα υπαναχώρησης, να επιδικάσει μόνο μείωση του τιμήματος ή να διατάξει αντικατάσταση του πράγματος, αν κρίνει ότι οι περιστάσεις δεν δικαιολογούν την υπαναχώρηση" αποτελεί ειδικότερη έκφανση της αρχής της καλής πίστεως, γι' αυτό και συνιστά κανόνα αναγκαστικού δικαίου.

Το δικαστήριο, με βάση την παραπάνω διάταξη, μπορεί να αποφανθεί υπέρ της μειώσεως του τιμήματος ή της αντικαταστάσεως αντί της υπαναχωρήσεως, ως μη δικαιολογούμενης από τις περιστάσεις, επί τη βάσει των αντικειμενικών κριτηρίων της καλής πίστεως και των συναλλακτικών ηθών, στο πλαίσιο δε αυτό εξετάζει ιδίως, αν το πράγμα μπορεί ακόμη, παρά το ελάττωμα ή την έλλειψη, να χρησιμοποιηθεί από τον αγοραστή για την κατά προορισμό χρήση του ή αν μπορεί να μεταπωληθεί σε τρίτον, έστω και μετά τη διόρθωση του ελατώματος ή της έλλειψης που παρουσιάζει, καθώς επίσης και αν η από την υπαναχώρηση επερχόμενη ζημία στον πωλητή είναι δυσανάλογη σε σχέση με την ωφέλεια του αγοραστή από αυτήν, σταθμιζομένων έτσι των εκατέρωθεν συμφερόντων των μερών (ΑΠ 642/1992, ΑΠ 754/1984 ΑΠ 1482/1981).

Πάντως, η συναλλακτική καλή πίστη δεν δικαιολογεί την υπαναχώρηση ύστερα από μακροχρόνια χρησιμοποίηση του πωληθέντος πράγματος από τον αγοραστή. Εάν, συνεπώς, μετά από στάθμιση όλων των στοιχείων, το δικαστήριο κρίνει ότι η αναστροφή δεν δικαιολογείται από τις περιστάσεις, ευχέρεια έχει να επιδικάσει μόνο μείωση του τιμήματος ή αντικατάσταση του πράγματος με απόφαση που έχει διαπλαστικό χαρακτήρα, αφού ανατρέπει την επελθούσα συγκέντρωση με την άσκηση από τον αγοραστή της αναστροφής και παράγει αντί αυτής τα αποτελέσματα της μειώσεως του τιμήματος ή της αντικαταστάσεως του πράγματος και εφόσον έχει υποβληθεί σχετική ένσταση ή πρόταση από τον εναγόμενο πωλητή, δεδομένου ότι η κατ` άρθρ. 542 ΑΚ ενέργεια του δικαστηρίου, δεν μπορεί να είναι αυτεπάγγελτη, αφού είναι δυνατή η παραίτηση του πωλητή από την προστασία που του παρέχει αυτή η διάταξη, αλλά και γιατί ο αγοραστής απαιτείται να επικαλεσθεί ποια είναι η αξία του πράγματος χωρίς το ελάττωμα ή τις ελλείψεις και ποια η αξία του αν υπάρχουν αυτές (ΑΠ 1482/1981, Βεγόπουλος, σε Ερμ.Αστ.Κωδ.

Γεωργιάδη-Σταθόπουλου, υπό το άρθρο 542 ΑΚ, αρ. 8, Φίλιος Ειδ. Ενοχ. Ι παρ. 11α Γ ΙΙ, αντιθ. Δεληγιάννης/Κοπνηλάκης Ειδ. Ενοχ. Ι, σελ. 231, Κορνηλάκης, Ειδ. Ενοχ. σελ. 292-293). Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για την επιδίκαση μειώσεως του τιμήματος ή αντικατάστάσεως του πράγματος αντί υπαναχωρήσεως, είναι κρίση νομική και υπόκειται στον ακυρωτικό έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 1482/1981).

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 551 Α.Κ. (όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 3043/2002) "αν από περισότερα πράγματα που πουλήθηκαν μερικά μόνο έχουν ελαττώματα ή δεν έχουν τη συμφωνημένη ιδιότητα το δικαίωμα αντικατάστασης ή υπαναχώρησης περιορίζεται μόνο σε αυτά, και αν ακόμη ορίσθηκε ενιαίο τίμημα για όλα.

Αν όμως κατά την πρόθεση των μερών τα πράγματα πουλήθηκαν αθρόα ή ως σύνολο και εκείνα που έχουν το ελάττωμα ή την έλλειψη δεν μπορούν να διαχωριστούν από τα υπόλοιπα χωρίς να ζημιωθεί ο ένας από τους συμβαλλόμενους, το δικαίωμα αντικατάστασης ή υπαναχώρησης επεκτείνεται σε όλα". Κατά τη διάταξη δε του άρθρου 552 Α.Κ. (όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του με το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 3043/2002) "Η αντικατάσταση ή υπαναχώρηση για το κύριο πράγμα περιλαμβάνει και το παρεπόμενο, και αν ακόμη ορίστηκε γι' αυτό ιδιαίτερο τίμημα".

Οι διατάξεις αυτές, αν και αναφέρονται μόνο στο δικαίωμα αντικατάστασης ή υπαναχώρησης εφαρμόζονται αναλόγως για όλα τα δικαιώματα που έχει ο αγοραστής, όταν ανακύπτει αγορανομική ευθύνη του πωλητή. Προϋπόθεση είναι να πουλήθηκαν περισσότερα πράγματα, ορισμένα από τα οποία είναι ελαττωματικά ή δεν έχουν την συμφωνημένη ιδιότητα.

Στην περίπτωση αυτή, η άσκησή τους μπορεί να επεκταθεί και στα υπόλοιπα υπό δύο προϋποθέσεις: α) Αν όλα πουλήθηκαν αθρόα ή ως σύνολο και β) αν τα ελλαττωματικά πράγματα δεν μπορεί να αποχωρισθούν από τα υπόλοιπα χωρίς να ζημιωθεί ο ένας από τους συμβαλλόμενους. Οι προϋποθέσεις αυτές, οι οποίες πρέπει να συντρέξουν σωρευτικά, προκειμένου τα δικαιώματα του αγοραστή να ασκηθούν για το σύνολο των πωληθέντων, εμπίπτουν στα στοιχεία της ιστορικής βάσης της αγορανομικής αγωγής και, ως εκ τούτου, δεν επιτρέπεται το δικαστήριο να τις λάβει υπόψη αυτεπαγγέλτως (ΑΠ 74/2004, ΑΠ 753/2003, ΑΠ 73/2002).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ 7/2006, 4/2005). Με το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου) ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ.

ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ` ουσίαν (Ολ. ΑΠ 27 και 28/1998). Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ` ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν εμφανή την παράβαση (ΑΠ 625/2008, ΑΠ 382/2008, ΑΠ 1218/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την προσβαλλόμενη 1951/2013 απόφασή του, όπως από αυτή προκύπτει, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ως αποδειχθέντα, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: <<Η ενάγουσα και ήδη εφεσίβλητη (ήδη αναιρεσίβλητη) ανώνυμη εταιρεία, της οποίας νόμιμη εκπρόσωπος κατά τον κρίσιμο χρόνο, ήταν η Ι.

Μ., έχει ως αντικείμενο της εμπορικής της δραστηριότητας, την εκμετάλλευση πέντε (5) ξενοδοχείων, κατηγορίας πολυτελείας, που βρίσκονται στην Αθήνα, Κρήτη και Ρόδο. Το ευρισκόμενο στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, ξενοδοχείο, με την επωνυμία "Minos Beach", αποτελείται από ισόγεια μπανγκαλόους, που είναι τοποθετημένα κατά συστοιχίες και έχουν ενιαίο αρχιτεκτονικό ύφος και ομοιόμορφες προσόψεις και βεράντες, στις οποίες ο εξοπλισμός των επίπλων είναι ομοιόμορφος, ως προσήκει στην κατηγορία πολυτελείας στην οποία ανήκει και επιβάλλεται εξ άλλου από τους κανόνες της αισθητικής.

Το ως άνω ξενοδοχείο λειτουργεί μόνο κατά την τουριστική περίοδο και συγκεκριμένα από τα τέλη Απριλίου μέχρι 31 Οκτωβρίου κάθε έτους. Το έτος 2007 τα αρμόδια όργανα της ενάγουσας εταιρείας αποφάσισαν την αντικατάσταση, όλης της επίπλωσης εξωτερικών χώρων και βεραντών και συγκεκριμένα των τραπεζιών και των πολυθρόνων.

Την εκτέλεση της απόφασης αυτής ανέλαβε, η υπάλληλος της ενάγουσας εταιρείας, Σ. Χ. (μάρτυρας αποδείξεως), που ήταν υπεύθυνη προμηθειών, η οποία ενεργώντας κατ' εντολήν της ως άνω νόμιμης εκπροσώπου της ενάγουσας εταιρείας, διαπραγματεύθηκε την αγορά των επίπλων με τον Δ. Ρ., που ήταν νόμιμος εκπρόσωπος-Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της εδρεύουσας στη Θεσσαλονίκη εναγομένης και ήδη εκκαλούσας (ήδη αναιρεσείουσας) ανώνυμης εταιρείας, έχουσας ως αντικείμενο της εμπορικής δραστηριότητάς της, την εισαγωγή και εμπορία επίπλων, τον εξοπλισμό χώρων εστιάσεων, ξενοδοχειακών μονάδων.

Έτσι, αντικείμενο των διαπραγματεύσεων αποτέλεσε η αγορά επίπλων εξωτερικού χώρου και συγκεκριμένα 125 τραπεζιών και 250 πολυθρόνων, τα οποία όμως για να είναι κατάλληλα για την ως άνω χρήση για την οποία τα προόριζε η ενάγουσα εταιρεία, συμφωνήθηκε μεταξύ των ως άνω προσώπων που διεξήγαγαν τις διαπραγματεύσεις ότι έπρεπε, αφενός μεν, να πληρούν τις προδιαγραφές αντοχής στις επικρατούσες, κατά την ως άνω τουριστική περίοδο, στην Κρήτη, θερμοκρασίες και καιρικές συνθήκες, και αφετέρου να αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο, υπό την έννοια της ομοιομορφία τους, (ήτοι, μοντέλου, κοινών χαρακτηριστικών, ύφους, χρώματος, ποιότητας) που, κατά τα προμνημονευόμενα, ήταν αναγκαία για το ως άνω πολυτελές ξενοδοχείο, αφού θα τοποθετούνταν στις βεράντες των μπανγκαλόους, και δη στην καθεμία απ' αυτές ένα τραπέζι και δύο πολυθρόνες.

Ο ως άνω νόμιμος εκπρόσωπος της εναγομένης εταιρείας πρότεινε, ως κατάλληλα για το σκοπό της συγκεκριμένης σύμβασης και ιδιαίτερα για τη σύμφωνη με τον ως άνω σκοπό ειδική χρήση, τα έπιπλα, που εισήγαγε και εμπορευόταν, τα οποία είχαν μεταλλικό σκελετό και ήταν επενδυμένα με πλέγμα συνθετικής ψάθας (ρατάν), χρώματος "μπαμπού", ενώ στην επάνω επιφάνεια των τραπεζιών εφάρμοζε κρύσταλλο και οι πολυθρόνες είχαν μαξιλάρια.

Εκτός όμως, από τις επιβεβαιώσεις του ανωτέρω νόμιμου εκπροσώπου της εναγομένης εταιρείας για την καταλληλότητα του ως άνω υλικού των υπ' αυτού προτεινόμενων επίπλων, γνώριζαν και τα αρμόδια όργανα της ενάγουσας εταιρείας, ότι το ως άνω υλικό (συνθετικό ρατάν), είναι κατάλληλο για τον κατά προορισμό του εξωτερική χρήση, καθόσον απ' αυτό αποτελείτο ο εξωτερικός εξοπλισμός και των λοιπών ξενοδοχείων της.

Κατά το στάδιο λοιπόν των διαπραγματεύσεων, ο άνω νόμιμος εκπρόσωπος της εναγομένης εταιρείας, υπέβαλε με ηλεκτρονική επιστολή (e-mail), προς την προαναφερόμενη υπάλληλο της ενάγουσας, την από 30-01-2007 έγγραφη προσφορά του, που μετ' επικλήσεως προσκομίζεται από την εναγομένη, στην οποία, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του περιεχομένου της, ενσωματώνονται σχετικές έγχρωμες φωτογραφίες ενός τραπεζιού και μίας πολυθρόνας, γίνεται περιγραφή τούτων κατά μέγεθος (διαστάσεις) και χρώμα, αναφέρεται η τιμή πωλήσεως ανά μονάδα και η συνολική τιμή, με μνεία ότι δεν συμπεριλαμβάνεται σ'αυτήν το ΦΠΑ 19%, ορίζεται ο τρόπος πληρωμής και δη 30% προκαταβολή και 70% με την παράδοση και τέλος διαλαμβάνονται σ'αυτήν τα ακόλουθα: "Εάν οι ποσότητες και οι τιμές είναι της αρεσκείας σας παρακαλώ επιστρέψτε μας την παρούσα προσφορά υπογεγραμμένη για να προχωρήσουμε στην παραγγελία σας".

Ουδόλως όμως αποδείχθηκε ο αγωγικός ισχυρισμός της ενάγουσας, περί του ότι η εναγομένη εταιρεία ταυτόχρονα με την ως άνω έγγραφη προσφορά της παρείχε διετή έγγραφη εγγύηση για τα προσφερόμενα έπιπλα. Τούτο διότι, το μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενο από την ενάγουσα εταιρεία έγγραφο με τίτλο "ΕΓΓΥΗΣΗ", το οποίο είχε συνταχθεί στην αγγλική γλώσσα -που υποβάλλεται μαζί με το έγγραφο, το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς της ενάγουσας, αποτελεί τη μετάφρασή του στην ελληνική γλώσσα, χωρίς όμως σ' αυτό να γίνεται σχετική μνεία αρμόδιου μεταφραστή- όχι μόνο είναι ανυπόγραφο, αλλά και ούτε φέρει το λογότυπο της εναγομένης ή της κατασκευάστριας εταιρείας ή οποιουδήποτε φυσικού προσώπου ή νομικού προσώπου, ώστε να προκύπτει ο συντάκτης του, ούτε αναφέρεται στο έγγραφο της προσφοράς ως επισυναπτόμενο έγγραφο, ούτε στο κείμενο του εγγράφου της προσφοράς υπάρχει σχετική επισήμανση για εγγύηση, και τέλος ούτε από την επισκόπηση του περιεχομένου του εγγράφου της εγγύησης, μπορεί να διακριβωθεί εάν αυτή αφορά τα προσφερόμενα υπό της εναγομένης έπιπλα, καθόσον, δεν γίνεται συγκεκριμένη αναφορά σ' αυτά, αλλά στο κείμενό της περιγράφεται μόνο ο τρόπος κατασκευής της "ψάθας παντός καιρού" τα χαρακτηριστικά και οι ιδιότητές της.

Μόνη δε, η κατάθεση της μάρτυρας αποδείξεως περί της αποστολής του εγγράφου αυτού από την εναγόμενη εταιρεία μαζί με την ως άνω έγγραφη προσφορά, με το οποίο η τελευταία παρείχε διετή εγγύηση για τα προσφερόμενα έπιπλα, δεν είναι ικανή προς διαμόρφωση σχετικής δικανικής πεποίθησης, καθόσον, τούτο, όπως προαναφέρεται, δεν επιβεβαιώνεται από το περιεχομενο του εν λογω εγγράφου ούτε και από κανένα άλλο αποδεικτικό μέσο.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, η εναγομένη εταιρεία προς ευόδωση των διαπραγματεύσεων και κατάρτιση της σύμβασης πωλήσεως, απέστειλε προς την ενάγουσα εταιρεία και δείγμα από τα προσφερόμενα έπιπλα, το οποίο η τελευταία ενέκρινε ως κατάλληλο για την κατά προορισμό χρήση του και συμφώνησε να προβεί στην επίμαχη αγορά, ως ρητά και κατηγορηματικά κατατέθηκε από τη μάρτυρα αποδείξεως ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου.

Η κατάρτιση δε της επίδικης συμβάσεως αγοραπωλησίας μεταξύ των αντισυμβαλλομένων διαδίκων έγινε μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και συγκεκριμένα με το από 16.02.2007 "e-mail", η προαναφερόμενη υπάλληλος της αγοράστριας-ενάγουσας εταιρείας Σ. Χ., απέστειλε προς - την πωλήτρια - εναγομένη εταιρεία το ως άνω έγγραφο της προσφοράς υπογεγραμμένο από την νόμιμη εκπρόσωπο της αγοράστριας - ενάγουσας εταιρείας (ήτοι την Ι.

Μ.) και στη συνέχεια η πωλήτρια - εναγομένη εταιρεία, με το από 20.02.2007 , απέστειλε προς την ανωτέρω υπάλληλο της αγοράστριας - ενάγουσας εταιρείας, το άνω έγγραφο προσφοράς με την υπογραφή του ως άνω νομίμου εκπροσώπου της, Δ. Ρ.. Επίσης στο ίδιο "e-mail", υπήρχαν επιπρόσθετες πληροφορίες ως προς το χρόνο φόρτωσης, διάρκεια ταξιδιού, τόπο παράδοσης, καθώς πληρωμής της συμφωνημένης προκαταβολής των 10.000 ευρώ.

Με τον τρόπο αυτό καταρτίσθηκε η επίμαχη σύμβαση πωλήσεως, δυνάμει της οποίας η πωλήτρια εναγομένη εταιρεία υποσχέθηκε να πωλήσει και να παραδώσει προς την αγοράστρια ενάγουσα εταιρεία, 125 τραπέζια και 250 πολυθρόνες, αντί του συμφωνηθέντος τιμήματος των 110,00 ευρώ για κάθε πολυθρόνα, των 155, 00 ευρώ για κάθε τραπέζι και το ποσό των 2,00 ευρώ για κάθε μαξιλάρι πολυθρόνας, ήτοι το συνολικό τίμημα της επίδικης πώλησης ανήλθε στο ποσό των 47.108,00 ευρώ, το οποίο, μαζί με τον αναλογούντα Φ.Π.Α. (σε ποσοστό 19%), ανερχόμενο σε 8.950,53 ευρώ, εξοφλήθηκε ολοσχερώς από την ενάγουσα, κατά τον συμφωνηθέντα τρόπο.

Για την πώληση αυτή εξέδωσε η εναγομένη εταιρεία και το υπ' αρθμ..../06.01.2001 τιμολόγιο πώλησης, στο οποίο αναγράφονται αναλυτικά τα πωληθέντα πράγματα, κατ' είδος, ποσότητα, αξία ανά τιμή μονάδος και συνολική τιμή καθώς και το αναλογούν σ'αυτήν ΦΠΑ 19%. Τα επίδικα πωληθέντα πράγματα, έφθασαν στις 12.6.2007 στο τελωνείο του Πειραιά, και μεταφέρθηκαν, μέ το υπ' αρθμ. .../16.06.2007 δελτίο αποστολής του εκτελωνιστικού γραφείου της ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "Ζ.

Π.- Κ. Π. Ο.Ε." στον προπεριγραφόμενο ξενοδοχείο της ενάγουσας εταιρείας. Κατά την παραλαβή και αποσυσκευασία των πωληθέντων επίπλων, δεν διαπιστώθηκε από την ενάγουσα εταιρεία κανένα "πραγματικό ελάττωμα τούτων, και τα τοποθέτησε στις βεράντες των μπανγκαλόους", ως ρητώς και κατηγορηματικώς κατέθεσε η μάρτυρας αποδείξεως.

Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, κατά τη διάρκεια της χρήσης των και συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο του 2007, διαπιστώθηκε ότι 14 από τις επίδικες πολυθρόνες και 21 από τα επίδικα τραπέζια, εμφάνισαν πραγματικά ελαττώματα, συνιστάμενα, στην κοπή, αποκόλληση και απεμπλοκή της πλέξης της συνθετικής ψάθας (ρατάν). Τούτο κατατέθηκε με σαφήνεια και πειστικότητα από την μάρτυρα αποδείξεως, Σ.

Χ., η οποία είχε προσωπική αντίληψη τούτων, αφού ως προεκτέθηκε ασχολήθηκε με την αντικατάσταση των ως άνω ελαττωματικών επίπλων και για την αξιοπιστία της οποίας δεν προέκυψε καμία αμφιβολία. Η κατάθεση αυτή, η οποία, δεν αναιρείται ούτε από την κατάθεση του μάρτυρα ανταποδείξεως, Κ. Ε., ούτε από την περιεχόμενη στην υπ'αρθμ. 16.345/05.03.2013 ένορκη βεβαίωση, κατάθεση του Δ.

Δ., οι οποίοι ουδέν κατέθεσαν περί του ως άνω. ζητήματος και ούτε από τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, και περαιτέρω ενισχύεται, από το περιεχόμενο της τεχνικής έκθεσης που συντάχθηκε από την εταιρεία "Γ. Ζ.Δ. & ΣΙΑ ΕΕ", με εντολή της εναγομένης εταιρείας, στην οποία γίνεται αναφορά ότι κατόπιν αυτοψίας στα επιστρεφόμενα στην εναγομένη έπιπλα, διαπιστώθηκαν ζημίες σ'αυτά, μνημονεύοντας μόνον τα σημεία των επίπλων στα οποία ήταν εντοπισμένες αυτές και όχι το είδος και η μορφή τούτων, αλλά πλήρως επιβεβαιώνεται, από τις δύο σχετικές φωτογραφίες, οι οποίες είναι επισυναπτόμενες στο παρακάτω αναφερόμενο από 03.10.2007 "e-mail", καθώς και από τις φωτογραφίες με ημερομηνίες 18.10.2007 και 19.10.2007, που μετ'επικλήσεως προσκομίζει η εφεσίβλητη-ενάγουσα εταιρεία.

Ειδικότερα, όπως προκύπτει από την επισκόπηση τούτων, απεικονίζονται σ' αυτές, με ιδιαίτερα μεγάλη ευκρίνεια, τραπέζια, των οποίων οι κάθετες πλαστικές ταινίες της συνθετικής ψάθας της εσωτερικής πλευράς του σκελετού των, είναι κομμένες και αποκολλημένες και σε μεγάλη έκταση περιμετρικά του σκελετού έχουν απεμπλακεί από τα σημεία ένωσης της πλέξης τούτων με τις αντίστοιχες οριζόντιες πλαστικές ταινίες της συνθετικής ψάθας με τις οποίες ήταν πλεγμένες και εξέχουν καθ' όλο το αποκολλημένο μήκος των σε σχήμα κάθετης γωνίας.

Επίσης, τα απεικονιζόμενα ελαττώματα στις πολυθρόνες βρίσκονται, κυρίως στο άνω άκρο της πλάτης, όπου έχει αποξηλωθεί το πλέγμα της ψάθας, και εξέχουν οι πλαστικές ταινίες της ψάθας, ενώ σε ορισμένες απ' αυτές υπάρχει το ίδιο ελάττωμα και στα πλάγια στηρίγματά τους (μπράτσα). Τα ελαττώματα αυτά, λόγω του είδους των, της φύσης των και της μεγάλης έκτασής των, και του χρόνου εμφανίσεώς των, ήτοι εντός τριμήνου αφότου παραλήφθηκαν, είναι καταφανές ότι οφείλονται στην ατελή και κακή κατασκευή των και αναιρούν την αξία και χρησιμότητα των επίπλων αυτών όχι μόνον για το πολυτελές ξενοδοχείο της ενάγουσας, αλλά και για οποιοδήποτε άλλον αγοραστή.

Συνιστούν δε, ουσιώδη ελαττώματα, καθόσον, τα έπιπλα καθίστανται ακατάλληλα για τον προαναφερόμενο σκοπό της επίμαχης σύμβασης και ιδιαίτερα για τη σύμφωνη με το σκοπό αυτόν ειδική χρήση, αλλά και για τη χρήση για την οποία προορίζονται συνήθως έπιπλα βεράντας της ίδιας κατηγορίας. Η εναγομένη εταιρεία ενημερώθηκε για την εμφάνιση των ως άνω πραγματικών ελαττωμάτων και ο νόμιμος εκπρόσωπος αυτής, (Δ.

Ρ.), συμφώνησε με την νόμιμη εκπρόσωπο της ενάγουσας εταιρείας (Ι. Μ.), να προβεί στην αντικατάσταση τούτων, χωρίς οιασδήποτε μορφής επιβάρυνσης της ενάγουσας, υπό την προϋπόθεση όμως να του αποσταλούν σχετικές φωτογραφίες των επίμαχων επίπλων, που έφεραν τα προπεριγραφόμενα ελαττώματα, προκειμένου να διαπιστώσει και ο ίδιος αυτά.

Με την εν λόγω αντικατάσταση ασχολήθηκε η προαναφερόμενη αρμόδια υπάλληλος της ενάγουσας, Σ. Χ., η οποία με το από 03.10.2007 "e-mail", προς τον άνω εκπρόσωπο της εναγομένης εταιρείας ανέφερε τα ακόλουθα: " Προσπάθησα να επικοινωνήσω τηλεφωνικά μαζί σας σήμερα το μεσημέρι, στο γραφείο και στο κινητό, αλλά δεν κατάφερα να σας μιλήσω.

Σας στέλνω το "e-mail" από τον Διευθυντή του ξενοδοχείου MINOS BEAUCH, τον κο Ρ.. Η ζημία αυτή στο τραπέζι, έχει παρατηρηθεί σε αρκετές περιπτώσεις. Θα σας παρακαλούσα να με ενημερώσετε για την δρομολόγηση της πλήρους αντικατάστασής τους, όπως είχατε συμφωνήσει με την κα Μ.". Στο "e-mail" αυτό επισυνάπτονται τόσο το αντίστοιχο "e-mail" του ως άνω Κυριάκου Ρ., που είχε αποστείλει προς την Ι.

Μ., με το οποίο ανέφερε: "Αγαπητή κ.Μ.. Σας στέλνουμε τις φωτογραφίες για τα τραπέζια και καρέκλες" όσο και οι σχετικές φωτογραφίες. O ως άνω νόμιμος εκπρόσωπος της εναγομένης εταιρείας, μετά την παραλαβή των προαναφερομένων φωτογραφιών, αποδέχθηκε την αντικατάσταση των επίμαχων επίπλων, χωρίς οιασδήποτε μορφής επιβάρυνσης της ενάγουσας και χωρίς όμως να προβεί σε περαιτέρω έλεγχο της αιτίας που προκάλεσε τα άνω ελαττώματα ή να προβάλλει τους ήδη προβαλλόμενους από την εναγομένη ισχυρισμούς, περί κακής χρήσεως και κακής αποθηκεύσεως των επίπλων εκ μέρους της ενάγουσας.

Έτσι στις 05.05.2008 η εναγομένη εταιρεία προέβη στην αντικατάσταση των ως άνω ελαττωματικών επίπλων και συγκεκριμένα με το υπ'αρθμ.17699/05.05.2008 δελτίο αποστολής απέστειλε προς την ενάγουσα εταιρεία καινούργια, όμοια και ισόποσα με τα ελαττωματικά έπιπλα, ήτοι 21 τραπέζια και 14 πολυθρόνες, ενώ παρέλαβε τα επιστρεφόμενα ελαττωματικά έπιπλα.

Η εν λόγω συμπεριφορά του νόμιμου εκπρόσωπου της εναγομένης, υποδηλώνει σαφέστατα, σύμφωνα με τους κανόνες της κοινής λογικής και πείρας και τις συνήθειες των συναλλαγών ότι, ο τελευταίος, ενόψει της φύσης και της έκτασης των απεικονιζόμενων στις φωτογραφίες ελαττωμάτων, αναγνώρισε ότι αυτά ήταν ουσιώδη και αναιρούσαν την αξία και τη χρησιμότητα των επίμαχων επίπλων και ότι οφείλονταν στον ατελή τρόπο κατασκευής τους και για το λόγο αυτό προέβη στην αντικατάστασή τους χωρίς επιβάρυνση της ενάγουσας.

Τα περί του αντιθέτου δε διαλαμβανόμενα στο δικόγραφο της εφέσεως περί του ότι, η εκ μέρους της εκκαλούσας-εναγομένης ως άνω αντικατάσταση, χωρίς περαιτέρω έρευνα, οφείλεται στην καλή της διάθεση και στην προσπάθειά της για να μη διαταραχθεί η συνεργασία της και έγινε στα πλαίσια της καλής πίστης και συνεργασίας, διότι ήταν μικρές οι ποσότητες των ελαττωματικών επίπλων και επρόκειτο για μικροφθορές οφειλόμενες στην χρήση των και δυνάμενες ευκόλως να επιδιορθωθούν, ότι η αντικατάσταση αξιώθηκε σε εύλογο μετά την πώληση χρόνο, και ότι οι φθορές αυτές δεν έχουν σχέση με εκείνες που διαπιστώθηκαν κατά την επιτόπια αυτοψία μετά την άσκηση της αγωγής, ελέγχονται αβάσιμα.

Τούτο διότι, τα προπεριγραφόμενα ελαττώματα, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, είναι ουσιώδη, και δεν αποτελούν μικροφθορές, ενώ αυτά, όπως αναλυτικά θα αναφερθεί παρακάτω, είναι τα ίδια με εκείνα που εμφανίστηκαν και στα υπόλοιπα έπιπλα και οφείλονται στην ατελή και κακή κατασκευή των επίπλων και όχι στην εκ μέρους της ενάγουσας χρήση των.

Εξάλλου, η επικαλούμενη από την εκκαλούσα εταιρεία καλή πίστη των συναλλαγών, δεν επιβάλλει στον πωλητή που δεν έχει ευθύνη για την ελαττωματικότητα των πωληθέντων πραγμάτων να προβεί στην αντικατάστασή των με δική του επιβάρυνση και μάλιστα γνωρίζοντας ότι τα ελαττώματα συνιστούν ζημίες και φθορές που προκλήθηκαν από την εκ μέρους του αγοραστή χρήση.

Ούτε επικαλείται η εναγομένη εταιρεία, ούτε άλλωστε αποδείχθηκε ότι, με οποιοδήποτε τρόπο δήλωσε προς την ενάγουσα εταιρεία την έλλειψη ευθύνης της για τα εμφανισθέντα ελαττώματα και ότι η εκ μέρους της αντικατάσταση των ως άνω ελαττωματικών επίπλων με δικές της δαπάνες, οφείλεται στην καλή της διάθεση για να μην διαταραχθούν οι συναλλακτικές τους σχέσεις καθώς και στην καλή της πίστη, υπό τον τρόπο που η ίδια την αντιλαμβάνεται.

Τα όσα δε κατέθεσε ο μάρτυρας ανταποδείξεως, περί του ότι η ενάγουσα εταιρεία προέβη στην ως άνω αντικατάσταση γιατί έχει καλή πίστη προς τους πελάτες της, ελέγχονται αόριστα και εικοτολογικά, καθόσον ο εν λόγω μάρτυρας, εκτός του ότι δεν είχε άμεση αντίληψη των ως άνω γεγονότων και ανέφερε ως πηγή γνώσεώς του τον νόμιμο εκπρόσωπο της εναγομένης εταιρείας καθώς και αντιπροσώπους με τους οποίους συνεργάζεται, τους οποίους μάλιστα δεν κατονόμασε, δεν κατέθεσε και για άλλες παρόμοιες περιπτώσεις κατά τις οποίες η εναγομένη εταιρεία, ενήργησε με τον ίδιο ως άνω τρόπο, δηλαδή προέβη για λόγους οφειλόμενους στην καλή της πίστη σε αντικατάσταση πωληθέντων πραγμάτων που υπέστησαν φθορές από τη χρήση των, μολονότι η ίδια δεν υπείχε ουδεμία ευθύνη, ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί η άποψη ότι η προαναφερόμενη αντικατάσταση των ελαττωματικών προϊόντων υπάγονταν στις συνήθειες και στον τρόπο με τον οποίο συναλλασσόταν η εναγομένη εταιρεία.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, μετά τη λήξη της ως άνω τουριστικής περιόδου, τα επίδικα έπιπλα τοποθετήθηκαν στις αποθήκες του ξενοδοχείου και χρησιμοποιήθηκαν εκ νέου κατά την τουριστική περίοδο του 2008 (ήτοι τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου μέχρι 31 Οκτωβρίου του 2008) τοποθετούμενα στις βεράντες των μπανγκαλόους και δη σε κάθε βεράντα ένα τραπέζι και δύο πολυθρόνες.

Όμως, κατά τη διάρκεια της χρήσης των, άρχισαν να εμφανίζονται σταδιακά τα προπεριγραφόμενα πραγματικά ελαττώματα, που είχαν εμφανισθεί και στα ως άνω αντικατασταθέντα έπιπλα. Κατά το τέλος δε της τουριστικής περιόδου, διαπιστώθηκε από την ως άνω αρμόδια υπάλληλο επί των προμηθειών, Σ. Χ., ότι τα 112 τραπέζια εκ του συνόλου των 125 τούτων και οι 226 πολυθρόνες εκ του συνόλου των 250 αυτών, παρουσίασαν τα προπεριγραφόμενα ελαττώματα, συνιστάμενα στην κοπή, αποκόλληση και απεμπλοκή της πλέξης της συνθετικής ψάθας (ρατάν).

Τα ελαττώματα αυτά ήταν εντοπισμένα στα ίδια σημεία με εκείνα των αντικαπασταθέντων επίπλων και δη στην εσωτερική πλευρά του σκελετού των τραπεζιών και περιμετρικά τούτου, και στο άνω άκρο της πλάτης των πολυθρόνων και σε ορισμένες απ'αυτές και στα πλάγια στηρίγματά τους (μπράτσα). Όπως αναλυτικά αναφέρθηκε παραπάνω, τα επίμαχα ελαττώματα οφειλόμενα στην κακή και ατελή κατασκευή των επιδίκων επίπλων, συνιστούν ουσιώδη ελαττώματα, κατά την αναφερόμενη στην προηγηθείσα νομική σκέψη έννοια αυτών και καθιστούν τα επίδικα έπιπλα, των οποίων η συνθετική ψάθα είναι σε μεγάλη έκταση ξεφτισμένη, με εξέχουσες τις αποκολλημένες λωρίδες της, εγκυμονούσες κίνδυνο τραυματισμού των χρηστών, ακατάλληλα, τόσο για τον προαναφερόμενο σκοπό της επίμαχης σύμβασης και ιδιαίτερα για τη σύμφωνη με το σκοπό αυτόν ειδική χρήση,, δηλαδή τη χρησιμοποίηση τούτων στο επίμαχο ξενοδοχείο, το οποίο εκ της κατηγορίας πολυτελείας στην οποία υπάγεται επιβάλλεται να διαθέτει επίπλωση όχι μόνον απαλλαγμένη από τέτοιας μορφής και είδους ελαττώματα άλλα και να είναι υψηλών ποιοτικών και αισθητικών προδιαγραφών, όσο και για τη χρήση για την οποία προορίζονται συνήθως έπιπλα βεράντας της ίδιας κατηγορίας.

Άλλωστε, σύμφωνα με τις παραπάνω παραδοχές, το ουσιώδες των ελαττωμάτων αυτών, που ήταν τα ίδια με εκείνα που εμφανίσθηκαν στην πρώτη μικρή ποσότητα των ελαττωματικών επίπλων, είχε ήδη αναγνωρισθεί από την εναγομένη εταιρεία, η οποία για το λόγο αυτό είχε προβεί στην ως άνω αντικατάσταση των ελαττωμαικών επίπλων χωρίς οικονομική επιβάρυνση της ενάγουσας εταιρείας.

Κατά τη διάρκεια δε, της εμφανίσεως των επίμαχων νέων ελαττωμάτων, η προαναφερόμενη υπάλληλος της ενάγουσας εταιρείας, ενεργώντας κατ' εντολή της νομίμου εκπροσώπου της ενάγουσας εταιρείας, επικοινωνούσε τηλεφωνικά με τον νόμιμο εκπρόσωπο της εναγομένης εταιρείας, διαμαρτυρόμενη για την εκ νέου εμφάνιση ελαττωμάτων σε όλα σχεδόν τα επίδικα έπιπλα.

Μετά τη λήξη της εν λόγω τουριστικής περιόδου και την καταμέτρηση των ελαττωματικών επίπλων, ζήτησε η ενάγουσα εταιρεία την αντικατάσταση όλων των πωληθέντων επίπλων με άλλα απαλλαγμένα των ως άνω ελαττωμάτων. Ο νόμιμος εκπρόσωπος της εναγομένης εταιρείας, χωρίς να αμφισβητήσει την ύπαρξη των ελαττωμάτων ή να ερευνήσει τη γενεσιουργό αιτία τούτων ή να αρνηθεί την ευθύνη της εναγομένης για τα εμφανισθέντα εκ νέου πραγματικά ελαττώματα με προβολή ισχυρισμών σχετικών με τη χρήση και την πλημμελή αποθήκευση αυτών καίτοι αυτά, κατά την προηγηθείσα χειμερινή περίοδο, είχαν αποθηκευτεί στην αποθήκη του ξενοδοχείου (τους οποίους ήδη προβάλει στην παρούσα δίκη), και εν πάση περιπτώσει χωρίς να προβάλλει οιονδήποτε ενδοιασμό για την ύπαρξη των ελαττωμάτων, το ουσιώδες τούτων, την ποσότητα των ελαττωματικών επίπλων, τη δυνατότητα επιδιορθώσεώς των, πρότεινε την αντικατάσταση των ελαττωματικών επίπλων, χωρίς οικονομική επιβάρυνση της ενάγουσας εταιρείας, με άλλα διαφορετικού είδους, που δεν είχαν όμως μεταξύ των ομοιομορφία.

Η πρόταση αυτή, που αναμφιβόλως υποδηλώνει την αποδοχή της εναγομένης εταιρείας για την ύπαρξη ουσιωδών ελαττωμάτων, υπό την αναφερόμενη στη μείζονα σκέψη έννοια, οφειλόμενη στην κακή κατασκευή τους, και στην επίδικη μεγάλη ποσότητα των επίπλων, δεν έγινε αποδεκτή από την ενάγουσα, καθόσον λόγω της ανομοιομορφίας των προσφερομένων επίπλων, δεν ήταν αυτά κατάλληλα για να χρησιμοποιηθούν στο άνω πολυτελές ξενοδοχείο, για το οποίο, ως προεκτέθηκε, ουσιώδες στοιχείο αποτελούσε η ομοιομορφία των επίπλων.

Μετά δε, την άρνηση της ενάγουσας να αποδειχθεί τα ως προσφερόμενα από την εναγομένη έπιπλα προς αντικατάσταση των ελαττωματικών, έλαβαν χώρα μέσω της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας "e-mail" μεταξύ της υπαλλήλου της ενάγουσας, Σ. Χ. και του νομίμου εκπροσώπου της εναγομένης, Δ. Ρ. οι ακόλουθες συζητήσεις: Με το από 26.11.2008 "e-mail" που απέστειλε προς τον νόμιμο εκπρόσωπο της εναγομένης, Δ.

Ρ., η ως άνω μάρτυρας, Σ. Χ., ανέφερε: "Έχουμε επικοινωνήσει τηλεφωνικά 2-3 φορές εφέτος για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με τις καρέκλες και τραπέζια από συνθετικό RΑΤΑΝ, που προμηθευτήκαμε τον Ιούνιο του 2007. Βρισκόμαστε ήδη στον Δεκέμβρη του 2008 και λύση ακόμη δεν έχει δοθεί. Η αντικατάσταση ελάχιστων από τα προβληματικά που έγινε τον Μάϊο του 2008, δεν έλυσε το πρόβλημα.

Και αυτά "παρουσίασαν φθορές μέσα στην σαιζόν και στο μεταξύ σχεδόν όλα τα υπόλοιπα, στο τραγικό ποσοστό του 85-90%. Είμαστε βέβαιοι ότι αυτό οφείλεται σε λάθος τρόπο κατασκευής: 1) στα τραπέζια δεν υπάρχει περιθώριο συστοδιαστολής του υλικού με αποτέλεσμα να κόβεται και 2) στις καρέκλες οι κολλήσεις του υλικού είναι προβληματικές γι' αυτό και ξεφτίζουν.

Έχουμε φτάσει στο σημείο να αμφισβητούμε την ποιότητα του συνθετικού RΑΤΑΝ κατάλληλου για εξωτερικό χώρο, όπως μας είχατε-και εξακολουθείτε να μας διαβεβαιώνετε. Για άλλη μια φορά σας παρακαλώ να έρθετε ο ίδιος ή κάποιο έμπιστο στέλεχος σας στο ξενοδοχείο, για να δείτε το πρόβλημα από κοντά. Περιμένω άμεσα απάντησή σας, γιατί ο χρόνος μας πιέζει ιδιαίτερα, και θα μας βρει η καινούργια σαιζόν χωρίς έπιπλα στα μπαλκόνια, γεγονός που όπως καταλαβαίνετε θα δημιουργήσει δυσαρέσκεια στους πελάτες μας και αξίωση αποζημιώσεων από αυτούς και τους συνεργάτες μας.".

Ο Δ. Ρ. δεν απάντησε και με το από 29.11.2008 "e-mail" η Σ. Χ. ανέφερε: "θα παρακαλούσα να έχουμε μία απάντηση στο "e-mail" της 26.11.2008.". Ο Δ. Ρ. με το από 02.12.2008"e-mail" απάντησε: "Μεταφέραμε τα παράπονα σας στο εργοστάσιο που μας προμήθευσε τα συγκεκριμένα εμπορεύματα, για να τα αξιολογήσουν, θα σας στείλουμε την απάντησή μας μόλις λάβουμε απάντηση από τον προμηθευτή.".

Στη συνέχεια, η Σ. Χ. του απεύθυνε στις 10.12.2008 το ακόλουθο "e-mail" "Επειδή έχει περάσει ήδη μία εβδομάδα, θα ήθελα να με ενημερώσετε για ό,τι νεώτερο.". Την ίδια ημέρα ο Δ. Ρ. με το από 10.12.2008 "e-mail" απάντησε προς την Σ. Χ. : " Ακόμα διαπραγματευόμαστε με το εργοστάσιο για να μας δώσουν εξηγήσεις" και η τελευταία με το από 11.12.2008 "e-mail" απάντησε "Επειδή όπως καταλαβαίνετε το θέμα μας επείγει άμεσα, θα πρέπει να του ορίσετε κάποιο κοντινό deadline, π.

χ μέχρι τέλους της εβδομάδας. Δυστυχώς δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για έπιπλα στα μπαλκόνια και σε περίπτωση που καθυστερήσει η παράδοσή τους όπως σας έχω προαναφέρει θα βρεθούμε εκτεθειμένοι-και όπως πολύ καλά γνωρίζετε δεν είναι η εποχή που έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε πελάτες! Περιμένω απάντησή σόίς.".

Την ίδια ημέρα ο Δ. Ρ. με το από 11.12.2008 "e-mail" ανέφερε: "Ποτέ δεν υποσχεθήκαμε ότι θα αντικαταστήσουμε τα έπιπλα και μάλλον πόσο να προσδιορίσουμε και ημερομηνία αντικατάστασής όπως εννοείτε με το μήνυμά σας. Είμαστε σε διαπραγμάτευση με το εργοστάσιο και σε λίγες μέρες, βάσει στοιχείων θα ξέρουμε να σας απαντήσουμε.".

Η Σ. Χ. με το από 12.12.2008 "e-mail"απάντησε προς τον Δ. Ρ. "Θα σας παρακαλούσα να μας ενημερώσε για το τί ακριβώς διαπραγματεύεστε με το εργοστάσιο, γιατί για να είμαι ειλικρινής, δεν καταλαβαίνω το περιεχόμενο του χθεσινού σας "e-mail" που ακολουθεί.". Κατόπιν τούτου, ο Δ. Ρ. με το από 29-12-2008 e-mail που απέστειλε προς την την Σ.

Χ. ανέφερε: "Η πρότασή μας είναι να σας αντικαταστήσουμε όλα τα χαλασμένα στην μισή αρχική τους τιμή. Περιμένουμε την απάντησή σας για να προχωρήσουμε στην παραγγελία τους". Στην πρόταση αυτή δεν απάντησε η Σ. Χ. και με το από 28.01.2009 "e-mail" που απεύθυνε προς τον Δ. Ρ. ανέφερε: "Από τις 12.12.2008 που ήταν η τελευταία μας επικοινωνία, περιμένουμε να μας ενημερώσετε σχετικά με την αντικατάσταση όλων των προβληματικών καρεκλών και τραπεζιών που προμηθεύσατε τις δύο τελευταίες σεζόν στο ξενοδοχείο μας MINOS BEACH.

Από ό,τι μας αναφέρατε είσαστε σε διαπραγματεύσεις με το εργοστάσιο παραγωγής στο εξωτερικό. Θα παρακαλούσα να έχουμε μία απάντηση το αργότερο μέχρι την Τρίτη 03.02.2009, διαφορετικά, θα μας φέρετε στη δυσάρεστη θέση να προσφύγουμε για την επίλυση της υπόθεσής μας στα Ελληνικά Δικαστήρια, θα εκτιμούσαμε ιδιαιτέρως την αποφυγή των εντάσεων μεταξύ μας αλλά όσο βρισκόμαστε με την "πλάτη στον τοίχο" και εσείς αδιαφορείτε, δεν μας δίνετε περιθώριο για εναλλακτικές κινήσεις.

Περιμένω απάντησή σας!!!". Ο Δ. Ρ. απάντησε την επόμενη ημέρα με το από 29.01.2009 "e-mail" που απέστειλε προς την Σ. Χ. στο οποίο ανέφερε: "Σας είχαμε στείλει την πρότασή μας στις 29 Δεκεμβρίου. Σας επισυνάπτω ξανά το "e-mail" που σας είχαμε στείλει τότε.", δηλαδή επανέλαβε την ως άνω πρότασή του για την αντικατάσταση των ελαττωματικών επίπλων στη μισή τιμή.

Η ενάγουσα εταιρεία δεν απάντησε στην ως άνω πρόταση και ο Δ. Ρ. την επόμενη ημέρα με το από 30.01.2009 "e-mail" που απέστειλε προς την Σ. Χ. ανέφερε: "Παρακάτω σας παραθέτω το μήνυμα που λάβαμε από τον προμηθευτή. Παρακαλούμε στείλτε μας φωτογραφίες από τα χαλασμένα και τις ποσότητές τους:". Ας σημειωθεί δε ότι το επισυναπτόμενο στο εν λόγω "e-mail" μήνυμα με την ίδια ημερομηνία (30.01.2009) του προμηθευτή της εναγομένης είναι συνταγμένο στην αγγλική γλώσσα και δεν συνοδεύεται από επίσημη μετάφραση στην ελληνική γλώσσα και ενόψει τούτου δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο.

Από το περιεχόμενο δε των συνομιλιών αυτών, δεν καταλείπετε καμία αμφιβολία, ότι αντικείμενο των συζητήσεων μέσω την ηλεκτρονικών μηνυμάτων, δεν αποτέλεσε η ύπαρξη ή μη των ελαττωμάτων, το ουσιώδες ή μη τούτων και η γενεσιουργός αιτία εμφανισεως των εάν δηλαδη οφείλονται στην ατελή και κακή κατασκευή των ή στην πλημμελή αποθήκευσή των εκ μέρους της ενάγουσας, γεγονός που κατά τους κανόνες της κοινής λογικής θα συνέβαινε σε περίπτωση υπάρξεως σχετικών ισχυρισμών ή και ενδοιασμών εκ μέρους της εναγομένης εταιρείας.

Άλλωστε, οι απόψεις της κατασκευάστριας εταιρείας, που διαλαμβάνονται, στο με ημερομηνία 28.05.2008 "e-mail" της, το οποίο απέστειλε προς την εναγομένη εταιρεία, που μετ' επικλήσεως προσκομίζεται από την τελευταία, συνιστάμενες στο ότι τα επίδικα ελαττώματα οφείλονται στην κακή χρήση και την πλημμελή αποθήκευση των επίπλων, είναι πρόδηλο, κατά τους κανόνες της κοινής λογικής, ότι δεν έγιναν αποδεκτές από την εναγομένη εταιρεία και δεν λήφθηκαν υπόψη από αυτήν, καθόσον, μολονότι η παραλαβή του άνω "e-mail" επακολούθησε μεν της εκ μέρους της αντικατάστασης των πρώτων επίπλων (05.05.2008), αλλά προηγήθηκε της ενάρξεως των συζητήσεών της με την ενάγουσα προς διευθέτηση του ζητήματος που ανέκυψε από την εκ νέου εμφάνιση των ελαττωμάτων, δεν έγινε από την εναγομένη επίκληση των ως άνω απόψεων της κατασκευάστριας εταιρείας, που

συνιστούν καταλυτικό ισχυρισμό των αξιώσεων της ενάγουσας προς αντικατάσταση των ελαττωματικών επίπλων, αλλά αντιθέτως επικαλείτο το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων που διεξήγαγε με τον προμηθευτή της για τα επίμαχα ελαττώματα, προκειμένου να απαντήσει οριστικά και μάλιστα, όπως προαναφέρθηκε, στο άνω τελευταίο από 30.01.2009 "e-mail" που απέστειλε προς την ενάγουσα, παραθέτοντας το με την ίδια ημερομηνία "e-mail" του προμηθευτή της, ζήτησε από την ενάγουσα να της στείλει φωτογραφίες των ελαττωματικών επίπλων και της ποσότητα αυτών.

Επίσης, από τις συνομιλίες αυτές προκύπτει ότι, καθ' όλη τη διάρκειά των, ο νόμιμος εκπρόσωπος της εναγομένης, όχι μόνον δεν ισχυρίσθηκε, καθ' οιονδήποτε τρόπο, ότι η τελευταία δεν υπέχει ευθύνη για τα πραγματικά ελαττώματα, αλλά τουναντίον, στην επίμονη αξίωση της ενάγουσας προς αντικατάσταση όλων των πωληθέντων επίπλων άνευ επιβαρύνσεώς της, ενώ στην αρχή επικαλείτο τις διαπραγματεύσεις που διεξήγαγε με τον προμηθευτή της εναγομένης, στην συνέχεια και χωρίς σχετική ενημέρωση περί των αποτελεσμάτων των εν λόγω διαπραγματεύσεων, πρότεινε, ως συμβιβαστική λύση, να προβεί η εναγομένη στην αντικατάσταση όλης της ποσότητας επίπλων , επιβαρυνόμενη η ενάγουσα μόνον με το ήμισυ της αρχικής των αξίας, δηλαδή με την αντίστοιχη σχετική επιβάρυνση της εναγομένης εταιρείας κατά το υπόλοιπο ήμισυ της πραγματικής αξίας των προσφερομένων προς αντικατάσταση επίπλων, πρόταση, που κατά την κοινή λογική και πείρα, αλλά και τις συνήθειες των συγκεκριμένων συναλλαγών, δεν θα είχε υποβάλλει εάν πράγματι η εναγομένη δεν αποδεχόταν την σχετική ευθύνη της.

Επιπροσθέτως από το περιεχόμενο των άνω "e-mail" προκύπτει ότι, η πρόταση προς αντικατάσταση με την κατά το ήμισυ επιβάρυνση της καθεμιάς διαδίκου εταιρείας, υποβλήθηκε δύο φορές κατά τη διάρκεια των ως άνω συνομιλιών, πλην όμως, η ενάγουσα απορρίπτοντας σιγή αυτήν, επέμενε στην αντικατάσταση όλων των επίπλων χωρίς δική της οικονομική επιβάρυνση, τάσσοντας μάλιστα καταληκτική ημερομηνία για την αποδοχή του αιτήματός της και δηλώνοντας ταυτόχρονα την πρόθεσή της, σε περίπτωση απράκτου παρελεύσεως αυτής, να ζητήσει δικαστική προστασία προς ικανοποίηση των απορρεόντων από την ελαττωματικότητα των πωληθέντων επίπλων αξιώσεών της.

Εντούτοις ο νόμιμος εκπρόσωπος της εναγομένης, χωρίς να προβάλει κανέναν ισχυρισμό καταλυτικό της εν λόγω αξιώσεως της ενάγουσας, επικαλούμενος μόνον τις διαπραγματεύσεις που είχε με την προμηθεύτρια της εναγομένης εταιρείας, ζήτησε να του αποσταλούν φωτογραφίες των ελαττωματικών επίπλων καθώς και οι ποσότητές των.

Πράγματι, όπως αποδείχθηκε, η εφεσίβλητη ενάγουσα ικανοποιώντας και το τελευταίο αίτημα του νομίμου εκπροσώπου της εκκαλούσας εναγομένης, απέστειλε προς αυτόν φωτογραφίες των ελαττωματικών επίπλων, γεγονός που ουδόλως αμφισβητείται από την τελευταία. Μετά δε την αποστολή προς την εναγομένη εταιρεία των ως άνω φωτογραφιών, η τελευταία δεν επικοινώνησε με την ενάγουσα εταιρεία προκειμένου να την ενημερώσει για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεών της με τον προμηθευτή της και ούτε επέδειξε οιονδήποτε ενδιαφέρον για την επίλυση της διαφοράς, αφήνοντας να παρέλθει άπρακτη η οριζόμενη από την ενάγουσα προθεσμία.

Στη συνέχεια, μετά την παρέλευση άπρακτης της άνω προθεσμίας, η ενάγουσα εταιρεία, ενόψει της επικείμενης ενάρξεως της νέας τουριστικής περιόδου του 2009, κατά την οποία θα έπρεπε να διαθέτει επίπλωση στις βεράντες των μπανγκαλόους, με την από 16.2.2009 επιστολή της, που κοινοποίησε αυθημερόν στην εναγομένη εταιρεία με "FAX" καθώς και με την εταιρεία ταχυμεταφορών (courier) με την επωνυμία "ACS", επικαλούμενη τα προπεριγραφόμενα πραγματικά ελαττώματα και μνημονεύοντας επιγραμματικά όλα τα ως άνω διαδραματιζόμενα γεγονότα αφότου εις εκτέλεση της επίδικης συμβάσεως παρέλαβε τα έπιπλα, άσκησε το παρεχόμενο από το άρθρο 540 ΑΚ δικαίωμα υπαναχωρήσεως από την επίδικη σύμβαση πωλήσεως για όλα τα πωληθέντα έπιπλα κατ'άρθρο 551 ΑΚ, καθόσον, ως προεκτέθηκε κατά τη συμφωνία των, αποτελούσαν ένα ενιαίο σύνολο, υπό την αναφερόμενη στη μείζονα σκέψη έννοια αυτού, θέτοντας ταυτόχρονα στη διάθεση της εναγομένης τα επίδικα έπιπλα και καλώντας αυτήν να τα παραλάβει επιστρέφοντας το καταβληθέν τίμημα.

Η εναγομένη εταιρεία, παρόλο που παρέλαβε την ως άνω επιστολή, περιέχουσα τη δήλωση υπαναχωρήσεως, δεν προέβη σε καμία ενέργεια, δηλαδή, ούτε απάντησε αποδεχόμενη ή αρνούμενη τη δήλωση υπαναχώρησης, ούτε επεδίωξε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά ή μέσω της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας με την ενάγουσα εταιρεία, προκειμένου να προβεί σε σχετικό έλεγχο των ελαττωματικών επίπλων, ούτε προσφέρθηκε να αποδώσει το καταβληθέν τίμημα και ούτε ζήτησε την επιστροφή των ελαττωματικών, που κατά τα διαλαμβανόμενα στη δήλωση υπαναχωρήσεως είχαν τεθεί στη διάθεση της.

Μετά δε την άσκηση του ως άνω διαπλαστικού δικαιώματος της υπαναχωρήσεως, η ενάγουσα εταιρεία παρήγγειλε, από άλλο προμηθευτή, νέα έπιπλα προς εξυπηρέτηση των σχετικών αναγκών της και μέχρι την παραλαβή τούτων, που ολοκληρώθηκε περί τα μέσα περίπου του Ιουλίου του 2009, αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει τα μη έχοντα ελαττώματα επίδικα έπιπλα, ενώ τα υπόλοιπα ελαττωματικά έπιπλα τα είχε αποθηκευμένα σε αποθήκη του ξενοδοχείου της.

Επίσης άσκησε την υπό κρίση αγωγή, διώκοντας την αναγνώριση της λύσης της επίδικης συμβάσεως πωλήσεως, λόγω της ως άνω υπαναχωρήσεως και την απόδοση του καταβληθέντος τιμήματος, την οποία επέδωσε στην εναγομένη εταιρεία στις 20.05.2009, (όπως τούτο προκύπτει από την μετ' επικλήσεως προσκομιζόμενη από την ενάγουσα υπ'αριθμ. 5078Δ'/20.05.2009 έκθεση επίδοσης του αρμοδίου Δικαστικού Επιμελητή Θεσσαλονίκης Στέργιου Γεωργαλή).

Με βάση τα προαναφερόμενα αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά και σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην προηγηθείσα νομική σκέψη, νομίμως άσκησε η ενάγουσα εταιρεία το δικαίωμα υπαναχωρήσεως από την επίδικη σύμβαση πωλήσεως, με την ως άνω από 16.2.2009 επιστολή της, καθόσον συνέτρεχαν όλες οι αναφερόμενες, στη μείζονα σκέψη προϋποθέσεις των άρθρων 540 και 551 ΑΚ, με συνέπεια την ανατροπή εξ υπαρχής της σύμβασης πωλήσεως και την εξ αυτής υποχρέωση της εναγομένης εταιρείας προς απόδοση του καταβληθέντος τιμήματος των 47.108,00 ευρώ, κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού.

Την κρίση του αυτή διαμόρφωσε το Δικαστήριο τούτο, από την συγκριτική στάθμιση και αξιολογική συσχέτιση όλων των αποδεικτικών μέσων και ιδίως από το προπαρατιθέμενο περιεχόμενο της, μεταξύ των οργάνων των διαδίκων εταιρειών, ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, από την κατάθεση της μάρτυρας αποδείξεως, η οποία δεν αναιρείται από τα λοιπά μέσα αποδείξεως και από τις προσκομιζόμενες μετ' επικλήσεως από τους διαδίκους φωτογραφίες και κυρίως από αυτές που προσκομίζει η ενάγουσα εταιρεία, στις οποίες απεικονίζεται, το είδος, η φύση και έκταση των επίμαχων ελαττωμάτων.

Συγκεκριμένα, Α) Το ως άνω περιεχόμενο της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, αποδεικνύει, κατά τα προεκτεθέντα, ότι η εκκαλούσα-εναγομένη στα πλαίσια της εξώδικης επίλυσης της διαφοράς, αποδέχθηκε εμμέσως πλην σαφώς, την ευθύνη της για τα νέα πραγματικά ελαττώματα που ανέκυψαν στα επίδικα έπιπλα, Β) Η μάρτυρας αποδείξεως, έχουσα ιδία αντίληψη των όσων κατέθεσε, αφού κατά τα προμνημονευόμενα ασχολήθηκε ως αρμόδια υπάλληλος της ενάγουσας με την εξεταζόμενη υπόθεση, από την αρχή των διαπραγματεύσεων της επίδικης σύμβασης πωλήσεως και μέχρι την άσκηση του δικαιώματος της υπαναχωρήσεως, κατέθεσε με σαφήνεια και πειστικότητα για όλα τα προαναφερόμενα ουσιώδη για την έκβαση της δίκης πραγματικά περιστατικά και για την αξιοπιστία της οποίας δεν προέκυψε καμία αμφιβολία.

Η κατάθεση αυτή, ουδόλως αναιρείται από την κατάθεση του μάρτυρα ανταποδείξεως, Κ. Ε., που εξετάσθηκε ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ούτε από την περιεχόμενη, στην υπ'αριμ. 16.345/05.03.2013 ένορκη βεβαίωση κατάθεση του Δ. Δ., καθόσον οι μάρτυρες αυτοί ουδέν σχετικό κατάθεσαν για τους όρους της επίδικης σύμβασης πωλήσεως, τα επίμαχα ελαττώματα των πωληθέντων επίπλων, τις υποβληθείσες εκ μέρους της εναγομένης προτάσεις προς αντικατάσταση των ελαττωματικών επίπλων.

Εξάλλου οι καταθέσεις των ως άνω μαρτύρων, περιοριζόμενες κυρίως στην χρήση των επιδίκων επίπλων από την ενάγουσα, μετά του χρόνου ασκήσεως της ένδικης αγωγής, προς επιβεβαίωση του προβαλλόμενου από την εναγομένη εταιρεία στην πρωτόδικη δίκη του ισχυρισμού της περί του ότι η εν λόγω χρήση υποδηλώνει την μη ύπαρξη των επίμαχων ελαττωμάτων, και για τον οποίο θα γίνει αναφορά παρακάτω, κρίνονται αόριστες και αντιφατικές και εκ τούτου μη ικανές προς διαμόρφωση σχετικής δικανικής πεποίθησης.

Τούτο διότι, ο μεν μάρτυρας ανταποδείξεως (Κ. Ε.), που ως κατέθεσε, μετέβη μαζί με τον ως άνω νόμιμο εκπρόσωπο της εναγομένης εταιρείας στο επίμαχο ξενοδοχείο, τον Ιούλιο του 2009 προκειμένου να προβούν σε αυτοψία των επίπλών, ενώ στην αρχή της κατάθεσής του με έμφαση κατέθεσε ότι όλα τα έπιπλα βρισκόταν τοποθετημένα στις βεράντες του ξενοδοχείου και χρησιμοποιούνταν κανονικά, στην συνέχεια αντιφατικά κατέθεσε ότι υπήρχαν και αποθηκευμένα έπιπλα και μάλιστα ήταν παρών κατά τη φωτογράφηση από τον νόμιμο εκπρόσωπο της εναγομένης εταιρείας τούτων, τα οποία προσδιόρισε λιγότερα από 10-20 τεμάχια, χωρίς όμως να προσδιορίζει την κατάσταση τούτων, ήτοι εάν είχαν ελαττώματα, καθιστώντας έτσι, ήτοι λόγω της αντιφατικότητάς του, την ως άνω κατάθεσή του μη αξιόπιστη.

Ο Δ. Δ., ενώ κατέθεσε ότι: "Τα πράγματα αυτά τα είδα εγώ να χρησιμοποιούνται κατά τις επισκέψεις μου στο ξενοδοχείο της κ. Μ.. Όσα ήταν αποθηκευμένα παρατήρησα ότι ήταν στοιβαγμένα σε πλήρη αταξία και με άσχημο τρόπο, (το ένα πεταμένο πάνω στο άλλο), που προκαλούσε φθορές και σχισίματα στα έπιπλα. Για το λόγο αυτό υπέδειξα ότι κατά την χειμερινή περίοδο τα έπιπλα θα έπρεπε να αποθηκεύονται με σειρά και τάξη, ώστε να αποφεύγονται φθορές", δεν προσδιόρισε ταυτόχρονα τον συγκεκριμένο χρόνο των επισκέψεων του στο επίμαχο ξενοδοχείο και ούτε συγκεκριμενοποίησε τον αριθμό των χρησιμοποιουμένων και αποθηκευμένων επίπλων, εκτός του ότι από το σύνολο του περιεχόμενου της καταθέσεώς του, δεν προκύπτει η ιδιότητα με την οποία επισκεπτόταν το επίμαχο ξενοδοχείο, ώστ.ε να έχει αρμοδιότητα να ελέγχει τον τρόπο αποθήκευσης των πραγμάτων και να προτείνει τον ενδεδειγμένο τοιούτο, προκειμένου να ελεγχθεί η αξιοπιστία του.

Γ) Η προσκομιζόμενη μετ'επικλήσεως από την εκκαλούσα εταιρεία τεχνική έκθεση, που συντάχθηκε κατ' εντολή της, μετά την κοινοποίηση της υπό κρίση αγωγής, από την εταιρεία "Γ. Ζ. Δ. & ΣΙΑ ΕΕ", προκειμένου να προβεί σε πραγματογνωμοσύνη, με αντικείμενο τον έλεγχο και τον προσδιορισμό της αιτίας πρόκλησης ζημιών στα επίδικα έπιπλα, δεν είναι ικανή να οδηγήσει σε αντίθετη προς την ως άνω διαμορφωθείσα κρίση, ήτοι περι της ύπαρξης των προαναφερομένων ουσιωδών ελαττωμάτων στα πωληθέντα έπιπλα, για τα οποία υπέχει ευθύνη η πωλήτρια εκκαλούσα εταιρεία, ως οφειλομένων στην κακή και ατελή κατασκευή των, καθόσον είναι ελλιπής, αναιτιολόγητη, αόριστη και εικοτολογική.

Τούτο διότι, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του περιεχομένου της εκθέσεως αυτής: 1) Δεν προσδιορίζεται σε αυτήν, η μορφή και το είδος των ελαττωμάτων των επίμαχων επίπλων, με σαφή και πλήρη περιγραφή τούτων, ώστε να μπορεί να συναχθεί κρίση για το ουσιώδες ή επουσιώδες των ελαττωμάτων και. για την γενεσιουργό αιτία των, αλλά γίνεται αορίστως η μνεία της λέξεως "ζημίες" και αναφέρονται μόνον τα σημεία των επίπλων, στα οποία εμφανίσθηκαν οι ζημίες και μάλιστα αναφέρεται στην έκθεση ότι, κατόπιν αυτοψίας στα επιστρεφόμενα στην εκκαλούσα έπιπλα (ήτοι στα 21 τραπέζια και στις 14 πολυθρόνες), διαπιστώθηκε ότι: "η πλειονότητα των τραπεζιών έφερε ζημίες στην πλέξη του περιβλήματος "μπαμπού" και κυρίως στην εσωτερική πλευρά της επάνω επιφάνειας όπου εφαρμόζει το κρύσταλλο και οι καρέκλες έφεραν ζημίες στο άκρο της πλάτης τους όπου είχε ζημιωθεί η πλέξη του περιβλήματος "μπαμπού"", ενώ κατόπιν επισκόπησης των επισυναπτομένων στην έκθεση φωτογραφιών που παραδόθηκαν στον συντάκτη της έκθεσης από τον νόμιμο εκπρόσωπο της εκκαλούσας, στις οποίες απεικονίζονται τα αποθηκευμένα στο επίμαχο ξενοδοχείο έπιπλα, διαπιστώθηκε ότι: "έφεραν ζημίες κυρίως σε περιμετρικά σημεία της πλέξης τους". 2) Δεν αιτιολογείται επαρκώς η γενεσιουργός αιτία των επίμαχων ελαττωμάτων, που εμφανίσθηκαν αρχικά σε μικρή ποσότητα των επίπλων και στη συνέχεια στην υπόλοιπη ποσότητα τούτων, ώστε να είναι δυνατόν να εξαχθεί σχετική δικανική πεποίθηση περί της ορθότητας των διατυπωθέντων σ' αυτήν συμπερασμάτων.

Δηλαδή, ενώ αναφέρεται αυτολεξεί: "Όπως είναι εμφανές από τα ανωτέρω και φαίνεται και στις συνημμένες φωτογραφίες στο Παράρτημα της παρούσας οι ζημίες που εμφάνιζαν τα υπό εξέταση έπιπλα αφορούσαν όχι αυτόνομη απεμπλοκή της λωρίδας "μπαμπού" αλλά φθορά στις ακμές του σώματος των επίπλων και στις γωνίες τους, όπου το εξωτερικό περίβλημα είχε κοπεί και ξεκινούσε η απεμπλοκή των πολλών λωρίδων που σχηματίζονταν.

Με βάση τον μηχανισμό αυτόν δημιουργίας των ζημιών, προκύπτει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η αρχική γενεσιουργός αιτία των ζημιών ήταν η επαφή και τριβή των επίπλων είτε μεταξύ τους είτε με άλλες επιφάνειες κατά την χρήση τους ή την αποθήκευσή τους...... οι ζημίες των υπό εξέταση επίπλων οφείλονται σε κακή στοίβαξη ή και αποθήκευση των επίπλων και όχι σε κατασκευαστική αιτία και συνεπώς την ευθύνη για τις προκληθείσες ζημίες φέρουν οι παραλήπτες και χρήστες των επίπλων οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για την ορθή χρήση και αποθήκευση τους", δεν γίνεται περαιτέρω σχετική μνεία των κανόνων της συγκεκριμένης τέχνης κατ' εφαρμογή των οποίων, αποκλείσθηκε η εμφάνιση των επίδικων ελαττωμάτων εξαιτίας κακοτεχνίας ή ατέλειας κατά την κατασκευή της πλέξης της συνθετικής ψάθας στις ακμές και στις γωνίες των ακμών, ούτε παρατίθεται ο μηχανισμός και τρόπος, με τον οποίο η τριβή των επίπλων κατά τη χρήση των ή την αποθήκευσή τους, προκαλεί ζημίες με ταυτόχρονο προσδιορισμό του είδους και της έκτασης αυτών και ούτε αναφέρεται ο δικαιολογητικός λόγος για τον οποίο, στα πρώτα έπιπλα που αντικαταστάθηκαν από την εκκαλούσα, εμφανίσθηκαν ελαττώματα μολονότι χρησιμοποιήθηκαν μόνον τρείς μήνες από την παράδοσή των, δηλαδή χωρίς να έχουν αποθηκευθεί πριν από τη χρήση τους και τα ίδια ελαττώματα εμφανίσθηκαν σε όλα τα έπιπλα κατά τη χρήση των στην δεύτερη τουριστική περίοδο. 3) Δεν προσδιορίζεται ο αριθμός των αναφερομένων στην έκθεση χρησιμοποιουμένων και αποθηκευμένων επίπλων, αλλά αορίστως γίνεται αναφορά σ'αυτά, και επιπροσθέτως αναφέρονται στην έκθεση εικοτολογικά συμπεράσματα ως προς τους λόγους αποθήκευσης των επίπλων στο επίμαχο ξενοδοχείο και δη αναφέρεται αυτολεξεί: "Ο κος Ρ., άμεσα μετέβη στην Κρήτη έκανε αυτοψία και έβγαλε φωτογραφίες από την τρέχουσα χρήση των επίπλων στα μπαλκόνια του Ξενοδοχείου αλλά και από τους χώρους αποθήκευσης των υπόλοιπων ιδίων με τα εξεταζόμενα έπιπλα που πρέπει να χρησιμοποιούντο σε μπαρ και πισίνες.....

Άλλα έπιπλα όμως που προφανώς είχαν χρησιμοποιηθεί στα υπαίθρια μπαρ και στο χώρο της πισίνας και του κήπου της εταιρείας ΤΕΙΜ BLUE GR AE, είχαν αποθηκευτεί σε σωρό και έφεραν ζημίες κυρίως σε περιμετρικά σημεία της πλέξης τους", χωρίς ταυτόχρονα να παρατίθενται στην έκθεση συγκεκριμένα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ως άνω εικασία περί της χρήσεως των αποθηκευμένων επίπλων στα υπαίθρια μπαρ και στο χώρο της πισίνας και του κήπου του ξενοδοχείου, και επιπλέον δεν διευκρινίζεται σ'αυτήν εάν η αποθήκευση οφειλόταν στην έλλειψη ανάγκης χρήσεως τούτων ή στις υπάρχουσες σ'αυτά ζημίες, αποκλείουσες την κατά προορισμό χρήση των.

Δ) Το περιεχόμενο του με ημερομηνία 28.05.2008 "e-mail" της κατασκευάστριας εταιρείας, που στάλθηκε απ'αυτήν προς την εναγομένη εταιρεία, το οποίο μετ' έπικλήσεως προσκομίζεται από την τελευταία, με το οποίο αποδίδονται τα επίδικα ελαττώματα στην κακή χρήση και την πλημμελή αποθήκευση, δεν επιβεβαιώνεται από κανένα άλλο αποδεικτικό μέσο, και ούτε η εκκαλούσα εταιρεία αποδέχθηκε το άνω περιεχόμενο του ώστε να χρησιμοποιήσει τούτο, κατά τον κρίσιμο χρόνο της επιχειρούμενης υπό των διαδίκων εξώδικης επίλυσης της διαφοράς, σύμφωνα με όσα έχουν αναλυτικά αναφερθεί παραπάνω.

Ε) Οι φωπογραφίες, που μετ' επικλήσεως προσκομίζουν οι διάδικοι και ιδίως οι φωτογραφίες που προσκομίζει, η ενάγουσα εταιρεία, απεικονίζουν με ιδιαίτερα μεγάλη ευκρίνεια, τη μορφή, το είδος και την έκταση των επίμαχων ελαττωμάτων, εκ των οποίων συνάγεται και το ουσιώδες τούτων. Ο διαλαμβανόμενος δε στο σχετικό λόγο εφέσεως ισχυρισμός της εκκαλούσας, με τον οποίο, χωρίς να αμφισβητεί μεν, αυτήν καθ' αυτήν τη γνησιότητα των ως άνω προσκομιζομένων από την εφεσίβλητη φωτογραφιών, διατείνεται ότι ο χρόνος λήψεως αυτών, είναι μετά το καλοκαίρι του 2009, και γι' αυτό σε αυτές απεικονίζονται πλήθος ελαττωμάτων, τα οποία όμως δεν υπήρχαν το καλοκαίρι του 2009, και προς απόδειξη του ισχυρισμού της αυτού επικαλείται τις δικές της φωτογραφίες, την πραγματογνωμοσύνη και τις καταθέσεις των προτεινόμενων απ' αυτήν μαρτύρων, ελέγχεται αβάσιμος και απορριπτέος.

Τούτο διότι, από τις καταθέσεις των ως άνω μαρτύρων και το περιεχόμενο της τεχνικής έκθεσης, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, δεν αποδεικνύεται η υφιστάμενη κατά το καλοκαίρι του 2009 κατάσταση των επιδίκων επίπλων και τα υπάρχοντα σ' αυτά ελαττώματα, ενώ, από την επισκόπηση των φωτογραφιών που μετ' επικλήσεως προσκομίζει η εκκαλούσα, είναι πασιφανές ότι σ' αυτές απεικονίζεται μόνον ένα τμήμα των αποθηκευμένων επίπλων, τα οποία είναι ατάκτως στοιβαγμένα στα οποία συμπεριλαμβάνεται και ένα τραπέζι με τα προαναφερόμενα ελαττώματα ενός τραπεζιού, ενώ δεν είναι ευδιάκριτα τα περιμετρικά σημεία της πλέξης των πολυθρόνων, ώστε να διαπιστωθεί εάν αυτές έχουν ελαττώματα, και συνεπώς δεν μπορεί από τις φωτογραφίες της εναγομένης να γίνουν αντιληπτά τα υπάρχοντα κατά την λήψη των, ελαττώματα των επιδίκων επίπλων, ώστε από την αντιπαραβολή τούτων με τις αντίστοιχες φωτογραφίες που προσκομίζει η ενάγουσα, να προκύψει η επικαλούμενη από την εναγομένη διαφορετική κατάσταση των επιδίκων επίπλων.

Εξάλλου από την συγκριτική συσχέτιση και αντιπαραβολή των φωτογραφιών που προσκομίζει η ενάγουσα, και δη αυτών που απεικονίζουν τη επίδικη μεγάλη ποσότητα των επίπλων (ήτοι των 112 τραπεζιών και των 226 πολυθρόνων), με τις αντίστοιχες, που απεικονίζουν την μικρή ποσότητα των αντικατασταθέντων επίπλων, (ήτοι των 21 τραπεζιών και

14 πολυθρόνων), προκύπτει καταφανώς ότι πρόκειται για τα ίδια προπεριγραφόμενα ελαττώματα, τα οποία κατ' αντικειμενική κρίση, συνιστούν ουσιώδη ελαττώματα, κατά την αναφερόμενη στην προηγηθείσα νομική σκέψη έννοια αυτών και καθιστούν σύμφωνα με όσα αναλυτικά αναφέρθηκαν παραπάνω, τα επίδικα έπιπλα ακατάλληλα για τον προαναφερόμενο σκοπό της επίμαχης σύμβασης και ιδιαίτερα για τη σύμφωνη με το σκοπό αυτόν ειδική χρήση, δηλαδή τη χρήση τούτων στο επίμαχο ξενοδοχείο, το οποίο υπάγεται στην κατηγορία πολυτελείας, αλλά και για τη χρήση για την οποία προορίζονται συνήθως έπιπλα βεράντας της ίδιας κατηγορίας.

Με βάση δε τις προειρημένες παραδοχές, εφόσον πλήρως αποδείχθηκαν τα προαναφερόμενα και αναλυτικώς παρατιθέμενα πραγματικά περιστατικά που στοιχειοθετούν την ιστορική βάση της αγωγής και θεμελιώνουν τα αγωγικά αιτήματα, ελέγχονται ως κατ' ουσία αβάσιμοι και απορριπτέοι, οι προβαλλόμενοι πρωτοδίκως και επαναφερόμενοι με τους σχετικούς λόγους της ένδικης εφέσεως αντίθετοι ισχυρισμοί της εκκαλούσας εταιρείας, που κατ' εκτίμηση του περιεχομένου των, αναφέρονται στο ότι:

α) δεν υπέχει ευθύνη η εκκαλούσα-εναγομένη εταιρεία για τα επίμαχα πραγματικά ελαττώματα, διότι αυτά προκλήθηκαν από την εκ μέρους της εφεσίβλητης - ενάγουσας εταιρείας πλημμελή αποθήκευση των επίπλων, β) τα επίδικα έπιπλα χρησιμοποιήθηκαν από την εφεσίβλητη ενάγουσα εταιρεία και μετά την άσκηση του δικαιώματος υπαναχώρησης, γεγονός που υποδηλώνει ότι δεν ήταν άχρηστα με συνέπεια να μην έχει δικαίωμα υπαναχώρησης, γ) η εφεσίβλητη δεν έχει δικαίωμα υπαναχωρήσεως, διότι ανά τριετία αντικαθιστά ούτως ή άλλως τα έπιπλα εξωτερικού χώρου και επομένως εφόσον χρησιμοποίησε επί τρία συναπτά έτη τα επίδικα, επιδιώκει με το πρόσχημα της "δήθεν" ελαττωματικότητας, την επιστροφή του τιμήματος, ώστε να μην επιβαρυνθεί με τις σχετικές δαπάνες για την αγορά νέων επίπλων, καθισταμένης με τον τρόπο αυτό και αδικαιολογήτως πλουσιότερη εις βάρος της περιουσίας της εκκαλούσας.

Ας σημειωθεί δε ότι ο εν λόγω ισχυρισμός περί αντικαταστάσεως εκ μέρους της εφεσίβλητης της επίπλωσης του εξωτερικού χώρου του ξενοδοχείου της ανά τριετία, όχι μόνον από κανένα αποδεικτικό μέσον δεν αποδείχθηκε, αλλά τουναντίον η μάρτυρας αποδείξεως κατέθεσε ότι όμοια με τα επίδικα έπιπλα κατασκευασμένα από το ίδιο υλικό χρησιμοποιούνται στο ξενοδοχείο επί 14 χρόνια, γ) συντρέχει εν προκειμένω περίπτωση αποκλεισμού του δικαιώματος υπαναχωρήσεως κατ'άρθρα 391-393 ΑΚ, λόγω της εκ μέρους της εφεσίβλητης υπαίτιας και ολοσχερούς καταστροφής των επιδίκων επίπλων που έλαβε χώρα μετά τη δήλωση υπαναχωρήσεως, καθόσον από κανένα αποδεικτικό μέσον δεν αποδείχθηκε η ουσιαστική βασιμότητα τούτου και δ) ότι η υπαναχώρηση από την επίδικη σύμβαση παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας διότι προκαλείται υπέρμετρη βλάβη της εκκαλούσας εταιρείας και αντίστοιχο όφελος της εφεσίβλητης εταιρείας, αφού η τελευταία απόλαυσε επί τρία έτη την ωφέλεια των επιδίκων επίπλων και θα επωφεληθεί επιπλέον και με το επιστρεφόμενο τίμημα της πωλησεως και ότι το ηπιότερο από την υπαναχώρηση μέτρο που πρέπει να διαταχθεί είναι η μείωση του τιμήματος πωλήσεως μη υπερβαίνοντος το 5% τούτου και εν πάση περιπτώσει να διαταχθεί η αντικατάσταση των επιδίκων επίπλων, ως ηπιότερο μέτρο από την υπαναχώρηση, διότι το κόστος της υπολείπεται της αξίας του επιστρεφόμενου τιμήματος.

Σύμφωνα όμως με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη, ο εν λόγω ισχυρισμός (αίτημα) είναι κατ' ουσία αβάσιμος, δεδομένου ότι στην εξεταζόμενη υπόθεση, με βάση τις προειρημένες παραδοχές, συντρέχουν οι προϋποθέσεις της έγκυρης υπαναχωρήσεως από την επίδικη σύμβαση και επιπροσθέτως το στοιχείο ότι τα επίδικα ελαττωματικά έπιπλα στερούνται παντελώς της χρησιμότητας στην οποία απέβλεψε η αγοράστρια-εφεσίβλητη εταιρεία με την απόκτησή τους, και εντεύθεν έπεται ότι εγκύρως ασκήθηκε το δικαίωμα υπαναχωρήσεως το οποίο επέφερε τα κατά νόμον αποτελέσματά του, μη παρεχομένης εν προκειμένω της δυνατότητας του άρθρου 542 ΑΚ, προς επιλογή από το Δικαστήριο, αντί της υπαναχώρησης των άλλων ηπιότερων μέτρων ήτοι της αντικατάστασης ή της μείωσης του τιμήματος.

Τέλος, ο διαλαμβανόμενος στους λόγους εφέσεως ισχυρισμός της εκκαλούσας περί του ότι, δεν έχει δικαίωμα υπαναχώρησης η εφεσίβλητη, διότι η συρφωνηθείσα τιμή πωλήσεως την οποία κατέβαλε ήταν κατά πολύ χαμηλότερη από τις αντίστοιχες τιμές των ομοίων επίπλων, είναι απορριπτέος ως αλυσιτελής, καθόσον ουδεμία έννομη επιρροή στην εγκυρότητα και στην νομιμότητα του ασκουμένου δικαιώματος της υπαναχώρησης, δεν έχει το ύψος της συμφωνηθείσας τιμής πώλησης των επιδίκων επίπλων.

Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με την εκκαλούμενη απόφασή του απορρίπτοντας ως αβάσιμους τους ως άνω ισχυρισμούς της εκκαλούσας-εναγομένης εταιρείας, δέχθηκε ως νόμιμη την ασκηθείσα με την από 16.2.2009 επιστολή της υπαναχώρηση της εφεσίβλητης-ενάγουσας εταιρείας, κρίνοντας ότι, αυτή επέφερε τα κατά νόμο αποτέλεσμα της και στη συνέχεια δέχθηκε εν μέρει την υπό κρίση αγωγή ως ουσιαστικά βάσιμη και αφενός αναγνώρισε τη λύση της επίδικης σύμβασης πώλησης, λόγω υπαναχώρησης της ενάγουσας, αφετέρου δε υποχρέωσε την εναγομένη να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 47.108,00 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο και.

σωστά εκτίμησε τις αποδείξεις, έστω και με ελλιπή αιτιολογία, δεν έσφαλε κατ' αποτέλεσμα και για το λόγο αυτόν πρέπει, μετά τη συμπλήρωση των αιτιολογιών της εκκαλουμένης με τις παρούσες (άρθρο 534 ΚΠολΔ), να απορριφθούν ως κατ' ουσία αβάσιμοι, όλοι οι περί του αντιθέτου σχετικοί λόγοι της κρινόμενης εφέσεως>>.

Με το να απορρίψει το Εφετείο με τις παραπάνω σκέψεις του, τους αντίστοιχους λόγους της έφεσης της αναιρεσείουσας, επικυρώνοντας έτσι την ομοίως κρίνασα απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, το οποίο, αφού αναγνώρισε ότι με την παραπάνω δήλωση-επιστολή της αναιρεσίβητης προς την αναιρεσείουσα η πρώτη υπαναχώρησε της ένδικης συμβάσεως πωλήσεως με συνέπεια την εξυπαρχής ανατροπή των αποτελεσμάτων της πώλησης, και συνακόλουθα την υποχρέωση προς επιστροφή απ' αυτήν στην αναιρεσίβλητη νομιμοτόκως του καταβληθέντος προς την πρώτη τιμήματος για την πώληση όλων των ως άνω πραγμάτων, απορρίπτοντας παράλληλα τους προρρηθέντες ισχυρισμούς και αιτήματα της αναιρεσείουσας, περί του ότι ότι η υπαναχώρηση από την επίδικη σύμβαση παραβιάζει την αρχή της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών που καθιερώνει η διάταξη του άρθρου 542 του ΑΚ, καθώς και την αρχή της αναλογικότητας, διότι με την υπαναχώρηση από της σύμβαση πωλήσεως προκαλείται υπέρμετρη βλάβη της εκκαλούσας εταιρείας και αντίστοιχο όφελος της εφεσίβλητης εταιρείας, αφού η τελευταία απόλαυσε επί τρία έτη την ωφέλεια των επιδίκων επίπλων και θα επωφεληθεί επιπλέον και με το επιστρεφόμενο τίμημα της πωλήσεως λόγω της ανατροπής εξυπαρχής των συνεπειών της υπαναχώρησης, και ότι το ηπιότερο από την υπαναχώρηση μέτρο που πρέπει να διαταχθεί είναι η μείωση του τιμήματος πωλήσεως μη υπερβαίνοντος το 5% τούτου και εν πάση περιπτώσει να διαταχθεί η αντικατάσταση των επιδίκων επίπλων, ως ηπιότερο μέτρο από την υπαναχώρηση, διότι το κόστος τους υπολείπεται κατά πολυ της αξίας του επιστρεφομένου τιμήματος, παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθων 540 αριθ. 3, 551 και 552 του ΑΚ, τις οποίες εφάρμοσε, ενώ δεν ήταν εφαρμοστέες, καθώς επίσης και τις διατάξεις των άρθρων 540 αριθ. 1 και 2, 542 του ΑΚ και 25 παρ. 1 εδ.

γ'του Συντάγματος, τις οποίες δεν εφάρμοσε, αν και είχαν εν προκειμένω εγαρμογή, καθόσον τα δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά δεν δικαιολογούσαν την υπαναχώρηση από την σύμβαση πωλήσεως, ούτε ως προς τα μη έχοντα ελατώματα και ελλείψεις κινητά πράγματα, έστω και αν αυτά είχαν πωληθεί αθρόα και ως σύνολο με τα παρουσιάζοντα ελλείψεις και ελατώματα πράγματα, ούτε όμως και ως προς τελευταία, αφού σύμφωνα με τις άνω παραδοχές του, τα εμφανίζοντα ελαττώματα και ελλείψεις έπιπλα, χρησιμοποιήθηκαν, σχεδόν στο σύνολό τους, κατά τις τουριστικές περιόδους 2007, 2008 και μέχρι τον Ιούλιο του 2009, γεγονός, που σύμφωνα με την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη φανερώνει, ότι η χρήση τους ήταν εφικτή για μεγάλο χρονικό διάστημα για το σκοπό που προορίζονταν, ενώ παράλληλα τα ελαττώματα και οι ελλείψεις που δέχεται ότι είχαν αυτά, δεν τα καθιστούσαν άνευ αξίας, αφού, με μικρή έστω επιδιόρθωσή τους, καθίστατο εφικτή η χρήση ή και η μεταπώλησή τους, κυρίως όμως διότι, η από την υπαναχώρηση επερχόμενη ζημία της πωλήτριας εναγομένης εταιρείας είναι δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με την ωφέλεια της αγοράστριας ενάγουσας εταιρείας, δεδομένου ότι η τελευταία, εκτός του ότι επωφελήθηκε από την επί τρεις περίπου τουριστικές περιόδους χρήση αυτών, θα επωφεληθεί και ολόκληρου του καταβληθέντος σ'αυτήν τιμήματος, που υπολείπεται κατά πολύ τους κόστους κατασκευής νέων όμοιων επίπλων, προς αντικατάσταση των ελαττωματικών, ενώ, με την μείωση του τιμήματος, κυρίως όμως με την αντικατάσταση των επίδικων πραγμάτων που παρουσιάζουν ελαττώματα και ελλείψεις, με άλλα όμοια, αποκαθίσταται πλήρως η όποια ζημία της ενάγουσας και εξισορροπούνται πλήρως τα εκατέρωθεν συμφερόντα των διαδίκων μερών.

Ενόψει δε των ανωτέρω, δεν μπορούσε να γεννηθεί για την ενάγουσα, το κατ' άρθρο 540 περ. 3 του ΑΚ δικαίωμα υπαναχώρησης, παρά μόνο τα προβλεπόμενα στις περ. 1 και 2 του ίδιου άρθρου δικαιώματα (μείωση του τιμήματος, αντικατάσταση του πράγματος), κατά παραδοχή της σχετικής ενστάσεως (αιτήματος) της εναγομένης (άρθρο 542 ΑΚ), που προεβλήθη νομίμως ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και έγινε νόμιμη επαναφορά της με σχετικούς λόγους της έφεσης της αναιρεσείουσας.

Τούτο άλλωστε ήταν σύμφωνο και με την γενική αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος), αφού έτσι εξυπηρετείτο πλήρως, ιδίως με την αντικατάταση όμοιων ακριβώς προς τα πωληθέντα ελαττωματικά και με ελλείψεις πράγματα, η εξισορρόπηση της ζημίας εκάτερου των συμβαλλομένων μερών. Στα ανωτέρω επίσης συνηγορούν και οι παραδοχές της αναιρεσιβαλλομένης, ότι κατά την πρώτη φάση, μετά την πάροδο τριμήνου από την παράδοση των ίδιων πωληθέντων πραγμάτων, όπου σε μικρότερο αριθμό είχαν παρουσιασθεί τα αυτά ακριβώς ελαττώματα και οι ίδιες ελλείψεις, δεν δημιουργήθηκε και τότε ζήτημα υπαναχώρησης από τη σύμβαση πωλήσεως, παρά το γεγονός ότι τα εν λόγω πράγματα αγοράσθηκαν αθρόα προς ενιαία και ομοιόμορφη χρήση, αλλά η διαφορά λύθηκε με αντικατάσταση των πωληθέντων ελαττωματικών και με ελλείψεις πραγμάτων, η οποία δεν αναιρούσε το σκοπό για τον οποίο αγοράσθηκαν, αλλ'αντιθέτως, αποκαθιστούσε πλήρως την αθρόα προς ενιαία και ομοιόμορφη χρήση αγορά τους, με εξισορρόπηση των εκατέρωθεν συμφερόντων των συμβαλλομένων.

Επομένως, οι πρώτος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, με τους οποίους προβάλλονται αντίστοιχες αιτιάσεις, είναι βάσιμοι.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, μετά την παραδοχή των ανωτέρω λόγων αναιρέσεως, η αναιρετική εμβέλεια των οποίων καταλαμβάνει τους λοιπούς, ώστε να παρέλκει η έρευνά τους, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1951/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (άρθρο 680 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως η παράγραγος αυτή αντικαταστάθηκε με το άρθρο 65 παρ. 1 του Ν. 4139/2013). ). Πρέπει, επίσης, να διαταχθεί η απόδοση στην αναιρεσείουσα του καταβληθέντος παραβόλου (άρθρο 945 παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 1951/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο πιο πάνω Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Διατάσσει την απόδοση του καταβληθέντος παραβόλου στην αναιρεσείουσα.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Νοεμβρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Δεκεμβρίου 2014

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ