Supreme Court dismisses divorce appeal citing procedural errors as unfounded and evidence evaluation correct.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's request to overturn the Second Instance Court's divorce judgment. The appellant argued that the appellate court erred by considering only three sworn statements instead of more and failed to properly evaluate a specific sworn affidavit regarding the husband's custody order. The court ruled that the statutory limit on sworn statements was correctly applied, the lower court properly weighed the evidence including the custody order, and the appellant's claims regarding procedural defects were baseless.
Legislator headnote
AI generatedArticles 270 §2γ, 591, 559 nos 10-11 of the Code of Civil Procedure; The Supreme Court holds that the limitation of three sworn statements per party is a valid statutory restriction and that the appellate court's evaluation of evidence, including the weight given to a prior custody order, constitutes a proper exercise of judicial discretion not subject to appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 2216 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2216/2013
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Σεπτεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Π. Κ. του Α., συζύγου Κ. Γ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Γιαννόπουλο.
Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Κ. του Χ.-Χ., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρυσόστομο Σχινά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-1-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 92/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 3504/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 16-10-2012 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 17-4-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Εισάγεται για κρίση αίτηση αναίρεσης κατά απόφασης δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, η οποία έκρινε υπόθεση λύσης του γάμου των διαδίκων, λόγω ισχυρού κλονισμού της έγγαμης σχέσης τους.
ΙΙ. Κατά το άρθρο 270 §2γ. Κ.Πολ.Δ.: "Ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου ή προξένου λαμβάνονται υπόψη το πολύ τρεις για κάθε πλευρά...". Κατά δε το άρθρο 591 περ. 1 Κ.Πολ.Δ.: "Τα άρθρα 1 και 590 εφαρμόζονται και στις ειδικές διαδικασίες εκτός αν αντιβαίνουν προς τις ειδικές διατάξεις των διαδικασιών αυτών ...". Σχετικώς δε με τις ένορκες βεβαιώσεις δεν διαλαμβάνονται ειδικές ρυθμίσεις στην διαδικασία των γαμικών διαφορών (άρθρ. 592 επ. Κ.Πολ.Δ.) και επομένως, εφαρμόζονται και επ' αυτής οι γενικές διατάξεις. Στην υπό κρίση περίπτωση, το Εφετείο δίκασε κατά την ειδική των γαμικών διαφορών και έκρινε ορθώς - με βάση τα εκτεθέντα - ό,τι ισχύει και στη διαδικασία αυτή. Ο περιορισμός της προσκομιδής μέχρι τριών ενόρκων βεβαιώσεων για κάθε διάδικο μέρος και δεν έλαβε υπόψη μία από αυτές που προσκόμισε η αναιρεσείουσα. Επομένως, ο πρώτος από το άρθρο 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης, ο οποίος προβάλλει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.
ΙΙΙ. Το Εφετείο για το σχηματισμό της ουσιαστικής κρίσης του, έλαβε, πλην άλλων, υπόψη και την με αριθμό 4175/28.5.2009 ένορκη βεβαίωση του Π. Π., η οποία ελήφθη μετά τη συζήτηση της αγωγής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, με τους όρους του άρθρου 270 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Ήδη η αναιρεσείουσα, προβάλλει την από το άρθρο 559 αρ. 11 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, εκθέτοντας ότι η πιο πάνω ένορκη βεβαίωση, μπορούσε να ληφθεί υπ' όψιν μόνο για αντίκρουση ισχυρισμών που προτάθηκαν, για πρώτη φορά, κατά τη συζήτηση, της οποίας, όμως, το Εφετείο, ουδόλως αναφέρει. Όμως, είναι πρόδηλο, πως το δικαστήριο της ουσίας, ορθώς συνεξετίμησε την πιο πάνω ένορκη βεβαίωση με τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία, κάνοντας σαφείς αναφορές, στον τρόπο νόμιμης λήψης και, ο οποίος, ήδη δεν αμφισβητείται. Δεν είχε δε υποχρέωση το δικαστήριο, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων να διευκρινίζει, για ποιον ακριβώς πραγματικό ισχυρισμό ελήφθη η πιο πάνω ένορκη βεβαίωση, αφού, μόνον τι απεδείχθη ή δεν απεδείχθη, είναι υποχρεωμένο το δικαστήριο να εκθέσει, και όχι γιατί αποδείχτηκε ή δεν αποδείχτηκε, και σε ποιο, ακριβώς στοιχείο της αποδεικτικής διαδικασίας αναφερόταν κάθε αποδεικτικό στοιχείο (....2068/2007, ΑΠ 907/2006). Άλλωστε, κατ' άρθρο 529 Κ.Πολ.Δ. επιτρέπονται νέες αποδείξεις στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Άρα και ο πιο πάνω δεύτερος λόγος αναίρεσης, είναι αβάσιμος.
ΙΙΙ. Περαιτέρω, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε, εκτός των άλλων, και τα ακόλουθα: "Τέλος, ο ισχυρισμός αυτός περί εξωσυζυγικής σχέσης του ενάγοντος αποδυναμώνεται και από τη, με αριθ. 1528/2010, νόμιμα επικαλούμενη και προσκομιζόμενη, τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία του ανατέθηκε η επιμέλεια των τέκνων του και μάλιστα με τη συναίνεση της εναγόμενης, πράγμα που δεν θα συνέβαινε αν ο ενάγων ήθελε να διατηρεί εξωσυζυγική σχέση και να απόσχει από τα πατρικά και οικογενειακά του καθήκοντα...".
Ήδη η αναιρεσείουσα, προβάλλει πως η πιο πάνω απόφαση δεν είναι τελεσίδικη και έχει ασκηθεί κατ' αυτής έφεση. Όμως: α) ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή μη πιστοποιητικού τελεσιδικίας, η απόφαση αυτή, δεν στήριξε, αποκλειστικά, την σχετική παραδοχή της ουσιαστικής κρίσης του δικαστηρίου. Και .... β) το Εφετείο εκτίμησε (συνεκτίμησε) την πιο πάνω απόφαση, κατά το ουσιαστικό της περιεχόμενο, ανεξάρτητα από την ύπαρξη της τελεσιδικίας, η οποία, προδήλως, απλά ενίσχυε την κρίση αυτή γ) το όλο θέμα, αντιμετωπίζεται στο πλαίσιο της γενικότερης εκτίμησης των αποδείξεων, από το δικαστήριο της ουσίας και η αναφορά στην τελεσιδικία, δεν συνιστά λήψη υπ' όψιν απαράδεκτου μέσου, ούτε εγγράφου (προφανής βεβαίωση για τελεσιδικία) που δεν προσκομίστηκε.
Ούτε μπορεί να θεωρηθεί "πράγμα", δηλαδή αυτοτελής ισχυρισμός θεμελιωτικά την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση κλπ που ασκεί επίδραση στην έκβαση της δίκης. Άρα, και ο τρίτος λόγος της αναίρεσης, ο οποίος πλήττει την απόφαση του Εφετείου, για τις από το άρθρο 559 αρ. 10 και 11 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλειες, είναι αβάσιμος. Κατά συνέπεια, πρέπει η κρινόμενη αίτηση να απορριφθεί, η αναιρεσείουσα δε λόγω της ήττας της, πρέπει να καταδικαστεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, (άρθρ. 176, 183 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 16.10.2012 αίτηση της Π. Κ. προς αναίρεσης της 3504/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.
Επιβάλλει σε βάρος της αναιρεσείουσας τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου από χίλια οκτακόσια (1.800) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 18 Δεκεμβρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ