Supreme Court dismisses appeal against lower court's order to restore property status after execution of annulled judgment.

Απόφαση 2208 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2208/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Μαϊου 2009, με την παρουσία και της γραμματέα Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1...., 2.... και 3. ..., εκπροσωπήθηκαν οι 1ος και 3ος από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ελένη Μπακή και ο δεύτερος παραστάθηκε με την ίδια πληρεξούσια δικηγόρο.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Σπανουδάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-8-2006 αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων, του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Εφετείο Κρήτης το οποίο εξέδωσε την 81/2008 απόφαση του. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 22-2-2008 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 19-5-2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Tο άρθρο 579 Κ.Πολ.Δ., ορίζει στην §2 ότι "αν αποδεικνύεται προαποδεικτικώς εκούσια ή αναγκαστική εκτέλεση της απόφασης που αναιρέθηκε, ο Άρειος Πάγος, αν υποβληθεί αίτηση με το αναιρετήριο ή με τις προτάσεις ή με αυτοτελές δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου ως την παραμονή της συζήτησης, διατάζει με την αναιρετική απόφαση την επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση".

Η διάταξη αυτή, εφαρμοζόμενη και στο δικαστήριο της παραπομπής (άρθρο 581§3 Κ.Πολ.Δ.), καθιερώνει ιδιωτικού δικαίου αξίωση του καθού η εκτέλεση και αντίστοιχη υποχρέωση του υπερού ή εκτέλεση, με αντικείμενο την αποκατάσταση της περιουσίας του καθού στην κατάσταση που ευρίσκεταο πριν από την εκτέλεση. Πρόκειται για αξίωση αυτούσιας αποζημιώσεως, με δικαιολογητικό λόγο τη μεταγενέστερη εξαφάνιση της αποτελούσας εκτελεστό τίτλο τελεσίδικης αποφάσεως, με βάση την οποία έγινε η εκούσια ή αναγκαστική εκτέλεση.

Ως εκ τούτου, η εν λόγω αξίωση α) γεννάται ανεξαρτήτως υπαιτιότητας του υπερού η εκτέλεση (αντικειμενική ευθύνη), β) δεν μπορεί να αποκρουσθεί με ενστάσεις του ουσιαστικού δικαίου, με τις οποίες αναιρείται η κύρια συνέπεια της επαναφοράς, δηλαδή η αναστροφή του αποτελέσματος της εκτελέσεως, όπως είναι η ένσταση αποδυναμώσεως αυτής (αξιώσεως) εξαιτίας καταχρήσεως δικαιώματος και η ένσταση συμψηφισμού και γ) από τη φύση της αποκλείεται να ασκείται κατά τρόπο αντίθετο στα χρηστά ήθη ή στην καλή πίστη (άρθρο 281 ΑΚ, ή ενδεχομένως άρθρο 116 Κ.Πολ.Δ.).

Εν προκειμένω, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο, δικάσαν επί της από 24-8-2006 αιτήσεως του αναιρεσιβλήτου κατά των αναιρεσειόντων, περί επαναφοράς των πραγμάτων στην κατάσταση που υπήρχε πριν από την εκτέλεση της αναιρεθείσας 179/2004 αποφάσεως του, δέχθηκε τα εξής: Με την ανωτέρω απόφασή του καταδικάσθηκε ο αναιρεσίβλητο να πληρώσει 51.850 ευρώ στον πρώτο των αναιρεσειόντων και 22.855 ευρώ σε καθένα από τους λοιπούς, νομιμοτόκως από την επίδοση της από 17-2-1998 αγωγής τους, και επιπλέον 587 ευρώ στον πρώτο και 1.467 ευρώ στον τρίτο από αυτούς, καθώς και δικαστικά έξοδα εκ 5.000 ευρώ.

Μετά την εκ μέρους των αναιρεσειόντων επίδοση στον αναιρεσίβλητο σχετικού απογράφου με επιταγή για εκτέλεση, οι πρώτοι, μέσω του αντικλήτου τους δικηγόρου Ελ. Σκυβαλάκη, παρέλαβαν από τον δεύτερο (αναιρεσίβλητο) μία τραπεζική επιταγή, ποσού 191.220 ευρώ, το οποίο και εισέπραξαν σε εκτέλεση της εν λόγω αποφάσεως.

Με την 383/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου αναιρέθηκε η ως άνω 179/2004 εφετειακή απόφαση αναφορικώς με την αποδοχή της ειρημένης αγωγής και παραπέμφθηκε αντιστοίχως η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο. Στις 3-3-2006 ο αναιρεσίβλητος επέδωσε στους αναιρεσείοντες το από 2-3-2006 εξώδικο έγγραφο, με το οποίο γνωστοποίησε σ' αυτούς την αναίρεση της 179/2004 εφετειακής αποφάσεως και ζήτησε να του επιστρέψουν το ποσό των 191.220 ευρώ.

Ακολούθως, το Εφετείο, κρίναν ότι συντρέχουν "όλες οι νόμιμες προϋποθέσεις" για την αποδοχή της περί επαναφοράς αιτήσεως και απορρίψαν τις εκ μέρους των αναιρεσειόντων προβληθείσες α) ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως του προς επαναφορά δικαιώματος του αναιρεσιβλήτου, β) ένσταση συμψηφισμού και γ) αίτηση αναστολής της δίκης μέχρι την έκδοση αμετάκλητης αποφάσεως επί άλλης συναφούς αγωγής αυτών (αναιρεσειόντων), ως νόμω αβάσιμη, ως μη αποδεικνυόμενη παραχρήμα και ως κατ' ουσίαν αβάσιμη, αντιστοίχως, διέταξε την επαναφορά των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση, καταδικάζοντας τους αναιρεσείοντες να αποδώσουν στον αναιρεσίβλητο, νομιμοτόκως από 4-3-2006, το ποσό των 191.220 ευρώ κατά τις αναφερόμενες στην απόφασή του διακρίσεις.

Με τους πρώτο, δεύτερο και τρίτο (τελευταίο) λόγους της αιτήσεως αναιρέσεως, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 1, 8, 11, 14 και 19 Κ.Πολ.Δ., προσάπτεται στο Εφετείο, αντιστοίχως, α) ότι την περί καταχρήσεως δικαιώματος ένσταση των αναιρεσειόντων την απέρριψε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 281 ΑΚ και χωρίς να λάβει υπόψη τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο και προβληθέντα ενώπιον αυτού (Εφετείου) θεμελιωτικά της εν λόγω ενστάσεως πραγματικά γεγονότα, αλλά και χωρίς να συνεκτιμήσει τα προς απόδειξη αυτής της ενστάσεως έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι αναιρεσείοντες, β) ότι την προβληθείσα από τους αναιρεσείοντες ένσταση συμψηφισμού, παρά τον νόμο και χωρίς να λάβει υπόψη τα προς απόδειξή της προσκομισθέντα από αυτούς έγγραφα, την απέρριψε ως μη αποδεικνυόμενη παραχρήμα και γ) ότι χωρίς αιτιολογία απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμο το αίτημα περί αναστολής της δίκης εωσότου εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση επί άλλης αγωγής τους, σχετικής με το ύψος του εκ μέρους του αναιρεσιβλήτου οφειλόμενου προς αυτούς χρηματικού ποσού.

Οι δύο πρώτοι λόγοι είναι απαράδεκτοι, διότι στηρίζονται σε ισχυρισμούς (ενστάσεις), οι οποίοι, σύμφωνα με όσα εκτίθενται στην πρώτη (μείζονα) πρόταση αυτού του συλλογισμού, δεν μπορούν να προταθούν προς απόκρουση της αξιώσεως του αναιρεσιβλήτου περί επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση (άρθρο 562§2 Κ.Πολ.Δ.).

Ο τρίτος λόγος είναι απαράδεκτος, διότι η προβλεπόμενη στο άρθρο 249 Κ.Πολ.Δ., αναστολή της συζητήσεως ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του ουσιαστικού δικαστηρίου και, άρα, η σχετική κρίση του δεν είναι δεκτική αναιρετικού ελέγχου.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως με παράλληλη καταδίκη των αναιρεσειόντων στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.) που κατέθεσε έγγραφες προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22 Φεβρουαρίου 2008 αίτηση των 1)..., 2) ... και 3) .., για αναίρεση της υπ' αριθμ. 81/2008 αποφάσεως του Εφετείου Κρήτης. Και,

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οχτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 28 Σεπτεμβρίου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Νοεμβρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ