Supreme Court allows appeal against labor court verdict due to lack of reasoning regarding bankruptcy cessation date.

Απόφαση 2205 / 2018 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 2205/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δήμητρα Κοκοτίνη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αρτεμισία Παναγιώτου, Γεώργιο Αναστασάκο, Μαρία Γεωργίου και Ευφροσύνη Καλογεράτου - Ευαγγέλου - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 20 Νοεμβρίου 2018, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Κωνσταντινόπουλου, (κωλυομένης της Εισαγγελέως) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1. Ν. Κ. του Δ. και 2. Φ. Κ. ή Κ. του Ν., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Σιάρκο, για αναίρεση της υπ' αριθ. ΒΤ2600/2018 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθμ. Πρωτ. 10519/24.9.2018 κοινή αίτησή τους αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1243/2018.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη υπ' αριθμ. πρωτ. 10519/2018 και από 24.9.2018 αίτηση των : 1. Ν. Κ. του Δ., και 2. Φ. Κ. του Ν., για αναίρεση της υπ' αριθμ. ΒΤ 2600/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών (η οποία, κατ' έφεση δικάζοντας, κήρυξε τους ήδη αναιρεσείοντες ενόχους της παράβασης του Α.Ν. 690/1945 και με το ελαφρυντικό της περ. β της παρ. 2 του άρθρου 84 ΠΚ, επέβαλε στον καθένα συνολική ποινή φυλακίσεως τεσσάρων (4) μηνών την οποία ανέστειλε επί τριετία) ασκήθηκε παραδεκτώς και εμπροθέσμως κατ' άρθρο 473 παρ. 3 ΚΠοινΔ (καταχώρηση της προσβαλλομένης αποφάσεως στο ειδικό βιβλίο στις 10.9.2018). Επομένως πρέπει να ερευνηθεί για τη βασιμότητα των λόγων της.

Κατά τη διάταξη του άρθρου μόνο παράγραφος 1 του ΑΝ 690/1945, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 8 παρ. 1 του Ν. 2336/1995, τιμωρείται με τις αναφερόμενες σ' αυτό ποινές κάθε εργοδότης ή διευθυντής ή επιτετραμμένος ή με οποιονδήποτε τίτλο εκπρόσωπος οποιασδήποτε επιχείρησης, εκμετάλλευσης ή εργασίας, ο οποίος δεν καταβάλλει εμπρόθεσμα στους απασχολούμενους σε αυτόν τις οφειλόμενες συνεπεία της σύμβασης ή της σχέσης εργασίας πάσης φύσεως αποδοχές, που καθορίζονται είτε από τη σύμβαση εργασίας, είτε από συλλογικές συμβάσεις εργασίας, είτε από αποφάσεις διαιτησίας, είτε από το νόμο ή το έθιμο.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το προβλεπόμενο από αυτή ως άνω πλημμέλημα τιμωρείται ως γνήσιο έγκλημα παραλείψεως, το οποίο συντελείται ευθύς ως ο υπόχρεος παραλείψει να καταβάλει στο δικαιούχο μισθωτό τις οφειλόμενες σ' αυτόν αποδοχές ή άλλης φύσεως χορηγίες, μέσα στην προθεσμία που ορίζεται είτε από τη σύμβαση είτε από το νόμο ή το έθιμο, είτε από τις διοικητικές πράξεις.

Περαιτέρω, στις διατάξεις του άρθρου 171 παρ. 1, 2 και 3 του Πτωχευτικού Κώδικα (ν. 3588/2007) ορίζονται τα εξής: 1. "Με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον δύο (2) ετών και χρηματική ποινή τιμωρείται όποιος κατά την ύποπτη περίοδο ή και έξι (6) μήνες πριν ή και μετά την κήρυξη της πτώχευσης οποτεδήποτε: α).... η) ελαττώνει την κατάσταση της περιουσίας του με άλλον τρόπο ή παρασιωπά ή αποκρύπτει τις αληθινές δικαιοπρακτικές του σχέσεις". 2. "Τιμωρείται επίσης, με τις ποινές της παραγράφου 1 και αυτός που με κάποια από τις πράξεις της παραγράφου 1 προκάλεσε την παύση των πληρωμών του".

Και 3. "Όποιος τέλεσε κάποια από τις πράξεις των περιπτώσεων ε* και ζ' της παραγράφου 1 από αμέλεια, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο (2) ετών". Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 172 παρ. 1 του ίδιου κώδικα, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο (2) ετών και χρηματική ποινή, όποιος ενώ βρίσκεται σε κατάσταση παύσης πληρωμών ή σε κατάσταση επαπειλούμενης αδυναμίας κανονικής εκπλήρωσης των ληξιπρόθεσμων χρηματικών του υποχρεώσεων, ικανοποιεί απαίτηση πιστωτή ή του παρέχει ασφάλεια, εν γνώσει του ευνοώντας αυτόν έναντι των λοιπών πιστωτών.

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι είναι αξιόποινη και τιμωρείται με τις προαναφερόμενες ποινές η ικανοποίηση απαίτησης πιστωτή όταν γίνεται από τον οφειλέτη, ο οποίος βρίσκεται α) σε κατάσταση παύσης πληρωμών ή β) σε κατάσταση επαπειλούμενης αδυναμίας κανονικής εκπλήρωσης ληξιπρόθεσμων χρηματικών υποχρεώσεων, καθώς και όταν γίνεται α) κατά την ύποπτη περίοδο ή β) μέσα στους τελευταίους έξι μήνες πριν από την κήρυξη της πτώχευσης.

Αντίθετα, δεν είναι αξιόποινη η ικανοποίηση απαιτήσεων πιστωτή από τον οφειλέτη, εάν δεν εμπίπτει σε κάποια από τις περιπτώσεις αυτές. Σημαντικό, επομένως, ζήτημα αποτελεί το πότε οι εν λόγω οφειλές είχαν γίνει ληξιπρόθεσμες ήτοι σε χρόνο πριν από την κήρυξη της πτώχευσης και την ημέρα παύσης των πληρωμών της ή μετά από αυτή (ΑΠ 911 / 2016).

Εξ άλλου, κατά μεν το άρθρο 2παρ. 1 του α.ν. 635/1937 από την πρωϊα της ημέρας της επ ακροατηρίου δημοσιεύσεως της αποφάσεως, που κηρύσσει την πτώχευση, ο πτωχεύσας στερείται αυτοδικαίως της διαθέσεως και διαχειρίσεως της πτωχευτικής περιουσίας, κατά δε το άρθρο 679 εδαφ. 4 του ΕμπΝ κηρύσσεται απλός χρεωκόπος κάθε πτωχεύσας, εκτός από άλλες περιπτώσεις, και όταν μετά την παύση των πληρωμών πλήρωσε κάποιο πιστωτή προς βλάβη της ομάδας των πιστωτών καθ' όσον μη καταβολή αυτών κατά το διάστημα της υπόπτου περιόδου αίρει το δόλο του εργοδότη.

Στην περίπτωση αυτή της απλής χρεωκοπίας απαγορεύονται ουσιαστικά στην πτωχεύσασα, μετά από την ημέρα παύσης των πληρωμών, οι πληρωμές. Η απαγόρευση αυτή ενεργεί δηλαδή ως αναιρετικό στοιχείο του δόλου στην περίπτωση της μη πληρωμής των αποδοχών των εργαζομένων από τον υπεύθυνο για την πληρωμή τους (Α.Π. 911/2016, 659/2011, 681/2009, 2296/2005, 1245/2004).

Ο ισχυρισμός, τέλος, του κατηγορουμένου περί του ότι η από μέρους του μη πληρωμή των οφειλομένων χρεών δεν οφείλεται σε δόλια προαίρεση, αλλά στο γεγονός ότι κατά τον χρόνο τελέσεως του αδικήματος είχε κηρυχθεί σε κατάσταση πτωχεύσεως, δεν συνιστά αυτοτελή ισχυρισμό, αλλά απλό αρνητικό της κατηγορίας ισχυρισμό, ενώ το δικαστήριο δεν οφείλει να απαντήσει επ' αυτού(ΑΠ 498 / 2017, 980/2014).

Περαιτέρω, η καταδικαστική απόφαση στερείται την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και ιδρύεται ως εκ τούτου ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως, όταν δεν αναφέρονται σ' αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο, δεν υπάρχει δε έλλειψη αιτιολογίας και στην περίπτωση που αυτή εξαντλείται σε επανάληψη του διατακτικού της αποφάσεως, το οποίο, όμως, εκτός από τα τυπικά στοιχεία του κατηγορητηρίου, περιέχει και πραγματικά περιστατικά τόσο αναλυτικά και με τόση πληρότητα, ώστε να καθίσταται περιττή η διαφοροποίηση της διατυπώσεως του σκεπτικού της.

Ειδικότερα, η καταδικαστική απόφαση για παράβαση της ως άνω διατάξεως του ΑΝ 690/1945 στερείται της απαιτούμενης αιτιολογίας, όταν δεν εκτίθενται σ' αυτήν με πληρότητα και σαφήνεια, ενόψει του περιεχομένου της άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεως, τα κρίσιμα για τη θεμελίωση του αναφερόμενου εγκλήματος περιστατικά, που είναι ο χρόνος κατά τον οποίο διήρκεσε η σύμβαση εργασίας, οι μηνιαίες τακτικές αποδοχές, καθώς και οι έκτακτες, το σύνολο αυτών, το ποσό που καταβλήθηκε στον εργαζόμενο έναντι αυτών και ο χρόνος που έπρεπε να καταβληθούν οι οφειλόμενες από τον κατηγορούμενο αποδοχές στον εργαζόμενο και αν το ύψος των αποδοχών και ο χρόνος καταβολής τους είχε ορισθεί από ατομική σύμβαση εργασίας ή διαιτητική απόφαση ή από το νόμο ή από το έθιμο.

Περαιτέρω, επί νομικού προσώπου, φερόμενου ως υπόχρεου εργοδότη για καταβολή των αποδοχών των εργαζομένων σε αυτό, πρέπει να προσδιορίζεται η μορφή του νομικού προσώπου και εάν πρόκειται για εταιρία και η εταιρική αυτής μορφή, καθώς και τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία προκύπτει η θέση και η ιδιότητα που είχε ο κατηγορούμενος στην εταιρία αυτή, κατά τον κρίσιμο χρόνο, ώστε να ανακύπτει η υποχρέωσή του για την καταβολή των οφειλόμενων αποδοχών.

Δεν αρκεί, δηλαδή, ο χαρακτηρισμός του κατηγορουμένου ως εργοδότη ή ως νόμιμου εκπροσώπου της εταιρικής επιχείρησης.

Στην προκείμενη περίπτωση οι αναιρεσείοντες , με την υπό κρίση αναίρεσή τους, προβάλλουν την αιτίαση ότι απορρίφθηκε χωρίς ειδική αιτιολογία, και κατά παράβαση του νόμου, ο ισχυρισμός τους για αποκλεισμό του αδίκου λόγω ελλείψεως δόλου στο πρόσωπο τους ως προς την υποχρέωση πληρωμής ή μη των οφειλομένων στους μηνυτές επειδή η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΑΓΝΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ Α.Ε.", της οποίας ήταν Πρόεδρος και Διευθύνοντες Σύμβουλοι κατά τα αναφερόμενα χρονικά διαστήματα ο καθένας βρισκόταν σε κατάσταση πτωχεύσεως και η ενδεχόμενη καταβολή αυτών θα στοιχειοθετούσε ποινικές ευθύνες σε βάρος τους, κατά τα άρθρα 171 και 172 παρ. 1 του πτωχευτικού κώδικα. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. ΒΤ 2600 / 2018 απόφασή του - μετ' αναίρεση μετά από την έκδοση της υπ' αριθμ. 965 / 2018 αποφάσεως του Αρείου Πάγου - κατά την ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, δέχθηκε ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που κατ' είδος αναφέρει, αποδείχθηκαν κατά πιστή μεταφορά τα εξής:

"Οι κατηγορούμενοι διετέλεσαν νόμιμοι εκπρόσωποι, ήτοι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος- έκαστος εξ αυτών - της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΝΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΊΑ" κατά το επίδικο χρονικό διάστημα και συγκεκριμένα η μεν πρώτη από 01.12.2010 έως την 21.09.2012, ο δε δεύτερος από τις 21.09.2012 και εντεύθεν (βλ.

τα προσκομιζόμενα υπ' αριθμ. 14323/21.12.2010 και 11009/08.10.2012 ΦΕΚ τεύχος ΑΕ-ΕΠΕ). Σύμφωνα δε με τα ανωτέρω ΦΕΚ το Διοικητικό Συμβούλιο αυτής ανέθεσε σε έκαστο των κατηγορουμένων κατά τα ανωτέρω αντίστοιχα για έκαστο εξ αυτών χρονικά διαστήματα την εκπροσώπηση και τη δέσμευση της εταιρείας με μόνη τη θέση της υπογραφής τους κάτω από την εταιρική σφραγίδα, μεταξύ άλλων, και για την εντολή πληρωμών πάσης φύσεως για λογαριασμό της εταιρείας και επομένως και για την καταβολή των αποδοχών των εργαζομένων της επιχείρησης.

Περαιτέρω, προέκυψε ότι υπό την ανωτέρω ιδιότητά τους, οι κατηγορούμενοι απασχόλησαν στην επιχείρησή τους α) τον Η. Μ., με τον οποίο είχε καταρτισθεί σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου στις 02.05.2010 με την ιδιότητά του ως οδηγού- πωλητή στο υποκατάστημα της εταιρείας στην Αθήνα και β) τον Ε. Π., με τον οποίο είχε καταρτισθεί σύμβασης εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου στις 29.11.20109 με την ιδιότητά ομοίως του οδηγού- πωλητή στο υποκατάστημα της εταιρείας στην Αθήνα χωρίς ωστόσο να τους καταβάλουν εκ προθέσεως τα κάτωθι για έκαστο εξ αυτών ποσά : 1) στον Η.

Μ. α) δεδουλευμένες αποδοχές έξι μηνών από 30.11.2012 έως 30.04.2013 ποσού 6930 ευρώ (1115 μηνιαίος μισθός Χ 6 μήνες), β) δώρο Πάσχα 2013, ποσού 601, 55 ευρώ, γ) 12 ημέρες μη χορηγηθείσας άδειας ημερών για το έτος 2010 ποσού 554, 40 ευρώ, δ) επίδομα αδείας 2010 ποσού 346, 50 ευρώ, ε) 20 ημέρες μη χορηγηθείσας άδειας ποσού 924 ευρώ, στ) υπόλοιπο επιδόματος αδείας 2011 ποσού 350 εξ ευρώ 567,50 ευρώ και ζ) 22 ημέρες μη χορηγηθείσας άδειας 2012, ποσού 1016, 40 ευρώ, ήτοι συνολικά το ποσό των 10722,85 2) στον Ε.

Π. α) δεδουλευμένες αποδοχές 6 μηνών από 30.11.2012 έως 30.04.2013,ποσού 7255,32 ευρώ (1209,22 μηνιαίος μισθός Χ 6 μήνες), β) δώρο Πάσχα 2013 ποσού 629,79 ευρώ, γ) 15 ημέρες μη χορηγηθείσας αδείας 2010 ποσού 725, 40 ευρώ, δ) επίδομα αδείας 2010 ποσού 431,86, ε) 21 ημέρες μη χορηγηθείσας αδείας 2011 ποσού 1015,74 ευρώ, στ) επίδομα αδείας 2011, ποσόύ 604,21 ευρώ, ζ) 22 ημέρες μη χορηγηθείσας άδειας 2012 ποσού 1063, 92 ευρώ, ήτοι συνολικά το ποσό των 11726,24 ευρώ.

Τα ανωτέρω ποσά οφείλονταν συνεπεία της ατομικής σύμβασης εργασίας του αποδοχές, ήσαν δε καταβλητέα, οι μεν δεδουλευμένες αποδοχές έξι μηνών από Νοέμβριο 2012 έως Απρίλιο 2013 κατά το τέλος εκάστου μηνός, το επίδομα αδείας και οι αποδοχές αδείας που δεν χορηγήθηκε, μέχρι και την 31 Δεκεμβρίου εκάστου έτους ως απώτερο χρονικό σημείο καταβολής τους και το δώρο Πάσχα την Μεγάλη Τετάρτη του έτους 2013, ήτοι τη 2α Μαΐου του ανωτέρω έτους.

Οι κατηγορούμενοι με τους προβαλλόμενους αυτοτελείς ισχυρισμούς τους ισχυρίζονται αφ' ενός ότι έχει αρθεί το αξιόποινο της ένδικης πράξης λόγω ελλείψεως δόλου στο πρόσωπο τους, συνεπεία της κηρύξεως της εταιρείας ΑΓΝΟ σε πτώχευση δυνάμει της υπ' αριθμ. 17980/2014 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Ωστόσο, από την επισκόπηση της ανωτέρω απόφασης προκύπτει ότι η αίτηση κήρυξης σε πτώχευση υποβλήθηκε από την ανωτέρω εταιρεία το έτος 2014, ήτοι σε χρόνο μεταγενέστερο του ληξιπροθέσμου των ανωτέρω αποδοχών, και άρα τέλεσης της πράξης, και ως εκ τούτου η εν λόγω πτώχευση δεν ασκεί κατά την κρίση του Δικαστηρίου τούτου έννομη επιρροή επί της ποινικής ευθύνης των κατηγορουμένων (βλ.

ενδεικτικά ΑΠ 929/2014 Α Δημ. ΝΟΜΟΣ). Ωστόσο, πρέπει να γίνει δεκτός ο δεύτερος κατά σειρά προβολής ισχυρισμός των κατηγορουμένων περί αναγνώρισης της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 β ΠΚ καθ' όσον στην πράξη τους δεν προέκυψε ότι ωθήθηκαν από ταπεινά αίτια αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων της εταιρείας.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να κηρυχθούν ένοχοι της πράξης για την οποία κατηγορούνται με την αναγνώριση του ελαφρυντικού του άρθρου 84 παρ. 2 β ΠΚ)". Με βάση τις παραδοχές αυτές κήρυξε ενόχους τους κατηγορουμένους και επέβαλε στον κάθε ένα συνολική ποινή φυλακίσεως τεσσάρων μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία (και με το ελαφρ.

Του άρθρου 84§2 β'ΠΚ), του ότι:

"Στο Κορωπί Αττικής, κατά το χρονικό διάστημα από Αύγουστο του έτους 2010 έως 30.04.2013, με πρόθεση, με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση ενός και του ιδίου εγκλήματος, παρέβησαν τις διατάξεις του άρθρου μόνου του Α. Ν. 690/1945 και συγκεκριμένα με την ιδιότητα των νομίμων εκπροσώπων ήτοι έκαστος εξ αυτών ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΑΓΝΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΊΑ" κατά το επίδικο χρονικό διάστημα και συγκεκριμένα η μεν πρώτη από 01.12.2010 έως την 21.09.2012, ο δε δεύτερος από τις 21.09.2012 και εντεύθεν στους οποίους είχε ανατεθεί η εκπροσώπηση και η δέσμευση της εταιρείας με μόνη τη θέση της υπογραφής τους κάτω από την εταιρική σφραγίδα, μεταξύ άλλων, και για την εντολή πληρωμών πάσης φύσεως για λογαριασμό της εταιρείας και επομένως και για την καταβολή των αποδοχών των εργαζομένων της επιχείρησης, αν και απασχόλησαν στην επιχείρησή τους αυτή α) τον Η.

Μ. ως οδηγό πωλητή από 02.05.2010 έως 15.05.2013 και β) τον Ε. Π. ως οδηγό πωλητή από 29.11.2009 έως 15.05.2013, δεν κατέβαλαν σε αυτούς ως ώφειλαν εκ της καταρτισθείσας με έκαστο συμβάσεως εργασίας αορίστου χρόνου τα κάτωθι για έκαστο εξ αυτών ποσά : 1) στον Η. Μ. α) δεδουλευμένες αποδοχές έξι μηνών από 30.11.2012 έως 30.04.2013 ποσού 6930 ευρώ (1115 μηνιαίος μισθός Χ 6 μήνες), β) δώρο Πάσχα 2013, ποσού 601, 55 ευρώ, γ) 12 ημέρες μη χορηγηθείσας άδειας ημερών για το έτος 2010 ποσού 554, 40 ευρώ, δ) επίδομα αδείας 2010 ποσού 346,50 ευρώ, ε) 20 ημέρες μη χορηγηθείσας άδειας ποσού 924 ευρώ, στ) υπόλοιπο επιδόματος αδείας 2011 ποσού 350 εξ ευρώ 567,50 ευρώ και ζ) 22 ημέρες μη χορηγηθείσας άδειας 2012, ποσού 1016, 40 ευρώ, ήτοι συνολικά το ποσό των 10.722,85 ευρώ 2) στον Ε.

Π. α) δεδουλευμένες αποδοχές 6 μηνών από 30.11.2012 έως 30.04.2013,ποσού 7255,32 ευρώ (1209,22 μηνιαίος μισθός Χ 6 μήνες), β) δώρο Πάσχα 2013 ποσού 629,79 ευρώ, γ) 15 ημέρες μη χορηγηθείσας αδείας 2010 ποσού 725, 40 ευρώ, δ) επίδομα αδείας 2010 ποσού 431, 86, ε) 21 ημέρες μη χορηγηθείσας αδείας 2011 ποσού 1015, 74 ευρώ, στ) επίδομα αδείας 2011 ποσού 604, 21 ευρώ, ζ) 22 ημέρες μη χορηγηθείσας άδειας 2012 ποσού 1063, 92 ευρώ, ήτοι συνολικά το ποσό των 11726,24 ευρώ.

Τα ανωτέρω ποσά οφείλονταν συνεπεία της ατομικής σύμβασης εργασίας του ως αποδοχές, ήσαν δε καταβλητέα, οι μεν δεδουλευμένες αποδοχές έξι μηνών από Νοέμβριο 2012 έως Απρίλιο 2013 κατά το τέλος εκάστου μηνός, το επίδομα αδείας και οι αποδοχές αδείας που δεν χορηγήθηκε, μέχρι και την 31 Δεκεμβρίου εκάστου έτους ως απώτερο χρονικό σημείο καταβολής τους και το δώρο Πάσχα την Μεγάλη Τετάρτη του έτους 2013, ήτοι τη 2α Μαΐου του ανωτέρω έτους." Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε τον ως άνω ισχυρισμό των κατηγορουμένων και ήδη αναιρεσειόντων για αποκλεισμό του αδίκου λόγω ελλείψεως δόλου στο πρόσωπο τους ως προς την υποχρέωση πληρωμής ή μη των οφειλομένων στους μηνυτές αποδοχών επειδή η πιο πάνω AE βρισκόταν σε κατάσταση πτωχεύσεως και η ενδεχόμενη καταβολή αυτών θα στοιχειοθετούσε ποινικές ευθύνες σε βάρος τους, κατά τα άρθρα 171 και 172 παρ. 1 του πτωχευτικού κώδικα, ως ουσιαστικά αβάσιμο με την προεκτεθείσα αιτιολογία, δεχόμενη ότι η ανωτέρω ανώνυμη εταιρία " ΑΓΝΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", στην οποία οι ήδη αναιρεσείοντες διετέλεσαν νόμιμοι εκπρόσωποι (Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος έκαστος τούτων κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, ήτοι η μεν πρώτη από 1.12.2010 έως 20.9.2012 και ο δεύτερος από 21.9.2012 και εντεύθεν), υπέβαλε την αίτηση κήρυξης σε πτώχευση το έτος 2014, "ήτοι σε χρόνο μεταγενέστερο του ληξιπροθέσμου των ανωτέρω αποδοχών.....".

Πλην, όμως, δεν αναφέρει η προσβαλλομένη απόφαση τον, δια της κηρυξάσης την πτώχευση, υπ' αριθμ. 17980/2014 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ορισθέντα χρόνο παύσεως των πληρωμών, δεδομένου ότι, κατά την ως άνω διάταξη του άρθρου 679 του Εμπορικού Νόμου, που ορίζει τις περιπτώσεις της απλής χρεοκοπίας, απαγορεύονται ουσιαστικά οι πληρωμές από τον πτωχεύσαντα μετά από την ημερομηνία παύσης των πληρωμών, η δε απαγόρευση στην περίπτωση αυτή της μη πληρωμής των αποδοχών των εργαζομένων από τον υπεύθυνο για την πληρωμή ενεργεί ως στοιχείο αναιρετικό του στοιχείου του δόλου του.

Όπως δε προκύπτει από την παραδεκτή για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου επισκόπηση της στη δικογραφία υπ' αριθμ. 17980/2014 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με αυτή ορίσθηκε ως χρόνος παύσης των πληρωμών της ως άνω εταιρίας " ΑΓΝΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" η 27.10.2012.

Αυτό το περιεχόμενο έχοντας η προσβαλλόμενη απόφαση δεν περιέχει την οφειλόμενη στην περίπτωση ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία σε σχέση με τη δεκτή γενόμενη απόδειξη ότι η ως άνω εταιρεία, στην οποία εργάσθηκαν οι μηνυτές, κηρύχθηκε σε κατάσταση πτώχευσης, τους λόγους για τους οποίους το γεγονός τούτο δεν ασκεί στην προκείμενη περίπτωση επιρροή ως προς το στοιχείο της από πρόθεση παράλειψης προς πληρωμή των αποδοχών των εργαζομένων στην κηρυχθείσα σε κατάσταση πτώχευσης εταιρεία, καθώς και εν σχέσει με το χρόνο, που ορίσθηκε, με την πτωχευτική απόφαση, ως χρόνος παύσης των πληρωμών, δοθέντος ότι, σύμφωνα με όσα σχετικώς εξετέθησαν στις αρχικές σκέψεις, μετά από την ημερομηνία παύσης των πληρωμών, απαγορεύεται η πληρωμή των οφειλών που γεννήθηκαν μετά από την ημεροχρονολογία αυτή , στην περίπτωση δε αυτή η μη πληρωμή των αποδοχών των εργαζομένων από τον υπεύθυνο για την πληρωμή τους αίρει το δόλο του εργοδότη, καθ' όσον η απαγόρευση αυτή ενεργεί ως στοιχείο αναιρετικό του στοιχείου του δόλου του.

Ειδικότερα, δεν προκύπτει με βεβαιότητα ότι η προσβαλλόμενη απόφαση έλαβε υπόψη την ως άνω υπ' αριθμ. 17980/2014 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, στην οποία διαλαμβάνεται το ουσιώδες ανωτέρω αυτό γεγονός, δηλαδή η ημεροχρονολογία παύσεως των πληρωμών της κηρυχθείσης, σε κατάσταση πτωχεύσεως ανωτέρω εταιρείας προκειμένου να κριθεί αυτό οφειλόμενα στους μηνυτές ποσά, ήταν εντός του επιδίκου χρόνου ή όχι. Είναι επομένως, βάσιμοι οι από το άρθρο 510 παρ. στ. Δ' και Ε' Κ.Π.Δ. Λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως για τους οποίους και πρέπει, κατά παραδοχή αυτών, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη υπ' αριθμ. ΒΤ 2600/2018 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, η δε υπόθεση να παραπεμφθεί, κατά το αρθ. 519 ιδίου κώδικα, για νέα συζήτηση στο δικαστήριο την εξέδωσε, του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμό ΒΤ 2600/2018 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 2018.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Δεκεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ