21/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 21 / 2013 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 21/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Ανδρέα Δουλγεράκη, Νικόλαο Πάσσο και Δημήτριο Κόμη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Δεκεμβρίου 2012, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Σ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λάμπρο Μακρυγιάννη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "Ρ. Ε. - Μ. Σ. ΟΕ" και το διακριτικό τίτλο "MRA Αρχιτέκτονες ΟΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Ε. Ρ., κατοίκου ... και 3) Ι. Γ., κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-12-2006 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και του Ι. Θ., που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 211/2007 μη οριστική και 55/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 4956/2010 και 4049/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14-1-2012 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη διάβασε την από 20-11-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις εκθέσεις επιδόσεως 11510-11511/26-6-2012 και 11674/24-7-2012 του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ..., τις οποίες επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσείων που επισπεύδει τη συζήτηση της υπό κρίση από 14-1-2012 αιτήσεως αναιρέσεως, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της αιτήσεως αυτής, στο τέλος της οποίας είναι συνημμένη πράξη, με την οποία ορίστηκε η συζήτηση αυτής για την παρούσα δικάσιμο, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους αναιρεσιβλήτους με κλήση προς αυτούς για να παραστούν κατά τη συζήτηση την ως άνω δικάσιμο.

Επομένως εφόσον οι αναιρεσείοντες δεν εμφανίστηκαν κατά την παρούσα δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, πρέπει παρά την απουσία αυτών να προχωρήσει η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως σαν να ήταν αυτοί παρόντες. Επειδή, ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο, είτε έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, είτε δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν επίσης ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, νοούνται δε ως "πράγματα" οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος, δηλαδή οι ισχυρισμοί που κατά το νόμο διαμόρφωσαν ή ανάλογα ήταν ικανοί να διαμορφώσουν το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης εφόσον είχαν προταθεί παραδεκτά ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και επαναφέρθηκαν νομίμως στο Εφετείο με λόγο έφεσης.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 8 του Κ.Πολ.Δ. προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δέχτηκε την αγωγή των αναιρεσιβλήτων που αφορούσε την καταβολή της οφειλόμενης σ' αυτούς αμοιβής για την εκπόνηση μελετών και έκδοση οικοδομικής άδειας για την προσθήκη β' ορόφου και εσωτερικές διαρρυθμίσεις σε οικοδομή ιδιοκτησίας του αναιρεσείοντος, χωρίς να λάβει υπόψη του την νομίμως προταθείσα από αυτόν ένσταση περί ακυρότητας της σύμβασης που καταρτίστηκε μεταξύ των διαδίκων για την εκπόνηση των εν λόγω μελετών, οι οποίες αφορούσαν εργασίες αντικείμενες στον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό και ως εκ τούτου ήταν παράνομες (άρθρα 174, 180 ΑΚ).

Όμως όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο ερεύνησε τον ισχυρισμό αυτό και τον απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμο. Επομένως, ο ως άνω πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 20 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παραμόρφωσε το περιεχόμενο εγγράφου με το να δεχθεί πραγματικά γεγονότα προφανώς διαφορετικά από εκείνα που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό.

Κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, που ιδρύει τον άνω λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όταν το δικαστήριο, από εσφαλμένη ανάγνωση του εγγράφου, δέχθηκε ως περιεχόμενό του κάτι διαφορετικό από το πραγματικό (Ολ.ΑΠ 1/1999). Πάντως, για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε και όταν το έχει απλώς συνεκτιμήσει, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε για την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος.

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 670 και 671 του Κ.Πολ.Δ. οι οποίες έχουν εφαρμογή και στην κατ' έφεση δίκη κατά τη διάταξη του άρθρου 674 παρ. 2 του αυτού κώδικα, προκύπτει ότι κατά τη διαδικασία των εργατικών διαφορών το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και μη πληρούντα τους όρους του νόμου αποδεικτικά μέσα, τα οποία εκτιμά ελευθέρως, χωρίς να υποχρεούται να ακολουθήσει ορισμένους κανόνες ως προς την αποδεικτική αυτών δύναμη.

Ενόψει τούτων οι διατάξεις του άρθρου 559 αρθμ. 11 και 12 του Κ.Πολ.Δ. με τις οποίες ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα μη πληρούντα τους όρους του νόμου ή παρέβη τους ορισμούς σε σχέση με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων, δεν έχουν εφαρμογή στην ως άνω περίπτωση ως ασυμβίβαστες με την ως άνω ειδική διαδικασία που προβλέπεται από τα άρθρα 663 επ.

του Κ.Πολ.Δ.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα συνεκτίμησε μαζί με τα άλλα αποδεικτικά μέσα της υποθέσεως (καταθέσεις μαρτύρων, ένορκες βεβαιώσεις και με επίκληση προσκομισθέντα από τους διαδίκους έγγραφα) και τα συνημμένα πρακτικά με αριθμό 718/17-11-2005, στο με αριθμό πρωτοκόλλου 4708/30-5-2007 έγγραφο της αρμόδιας Πολεοδομίας του δήμου Αχαρνών που επικαλέστηκαν οι αναιρεσίβλητοι, δεν στηρίχτηκε όμως αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στα έγγραφο αυτό, αλλά τα συνεκτίμησε με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα χωρίς να το εξαίρει αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, κατά το πρώτο μέρος του, από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο εσφαλμένα ανέγνωσε το περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Τέλος, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος ο ίδιος (δεύτερος) λόγος, κατά το δεύτερο μέρος του, από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη το ίδιο ως άνω έγγραφο αν και δεν ήταν έγγραφο κατά την έννοια του άρθρου 432 του Κ.Πολ.Δ. δεδομένου ότι δεν είχε συνταχθεί σύμφωνα με τους νόμιμους τύπους.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-1-2012 αίτηση του Χ. Σ. για αναίρεση της 4049/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Δεκεμβρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 8 Ιανουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ