Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because it targets a non-punishing decision and a final judgment already exhausted. The appeal was filed against a dismissal of an appeal and a conviction, but only the latter allows appeals. The court ruled the appeal inadmissible under the Code of Criminal Procedure. The appeal was rejected as inadmissible because it targeted a non-punishing decision and a final judgment already exhausted. The appeal was filed against a dismissal of an appeal and a conviction, but only the latter allows appeals. The court ruled the appeal inadmissible under the Code of Criminal Procedure.

Απόφαση 2198 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) ΑΡΙΘΜΟΣ 2198/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ΄ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κυριτσάκη, Αντιπρόεδρο, Μιχαήλ Δέτση, Γρηγόριο Μάμαλη - Εισηγητή, Αιμιλία Λίτινα και Θεοδώρα Γκοϊνη, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κονταξή (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 7 Νοεμβρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου..., ο οποίος δεν παραστάθηκε, περί αναιρέσεως των αποφάσεων: 58529α/2004 του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και 94772/2000 του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

Το Τριμελές Πλημ/κείο Αθηνών και το Μονομελές Πλημ/κείο Αθηνών, με τις ως άνω απόφασεις τους διέταξαν όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ΄ αυτές, και ο αναιρεσείων -κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση των αποφάσεων αυτών, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 13 Φεβρουαρίου 2006 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 437/2006.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθανάσιος Κονταξής εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χρήστου Σιδέρη με αριθμό 193/17.4.2006, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

Εισάγω σύμφωνα με τα άρθρα 476 παρ. 1 και 513 παρ. 1 εδ. α΄ ΚΠΔ την από 13.2.2006 αίτηση αναιρέσεως του ..., κατά των υπ΄αριθ.:1) 58.529/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και 2) 94.772/2000 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και εκθέτω τα ακόλουθα:

1. Με την πρώτη ανωτέρω προσβαλλομένη απόφαση απορρίφθηκε, ως απαράδεκτη λόγω εκπροθέσμου ασκήσεως, η υπ΄αριθ. 10876/2004 έφεση του αναιρεσείοντος, κατά της υπ΄αριθ. 94772/2000 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Ενώ με τη δεύτερη παραπάνω προσβαλλομένη απόφαση καταδικάσθηκε και αυτός σε φυλάκιση δύο ετών και χρηματική ποινή 3.000.000 δραχμών, για παράβαση άρθρου 79 παρ. 1 ν. 5960/1933, κατά συρροή.

2. Η ως άνω αίτηση αναιρέσεως κατά το μέρος της που στρέφεται κατά της ως άνω 58.529/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση του αναιρεσείοντος ως απαράδεκτη, είναι απαράδεκτη. Τούτο δε καθόσον ασκήθηκε με την από 13.2.2006 δήλωση του αναιρεσείοντος ..., η οποία επεδόθη στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 15.2.2006, ενώ η με τον τρόπο αυτό άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως επιτρέπεται, σύμφωνα με το άρθρο 473 παρ. 2 ΚΠΔ, μόνο κατά της καταδικαστικής αποφάσεως. Η απόφαση όμως που απορρίπτει την έφεση ως απαράδεκτη, δεν είναι καταδικαστική και επομένως, η κατ΄αυτής αναίρεση δεν επιτρέπεται να ασκηθεί με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 473 παρ. 2 ΚΠΔ (ΑΠ 295/2001, Π.Χ. ΝΑ/975, ΑΠ 1292/2001, Ποιν. Λόγος Α΄/1802).

Εξάλλου, η ως άνω αίτηση αναιρέσεως κατά το μέρος της που στρέφεται κατά της πρωτοβάθμιας 94772/2000 καταδικαστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, είναι ομοίως απαράδεκτη, καθόσον σε περίπτωση απορρίψεως εφέσεως ως απαράδεκτης, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 504 παρ. 1 ΚΠΔ, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η απόφαση του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου και όχι η πρωτοβάθμια απόφαση (ΑΠ 1281/01, ΑΠ 1870/2001, Ποιν. Λόγος Α/1795, 2085, Π.ρ.β.λ. και Ολ. ΑΠ 1/1998, Π.Χ. ΜΗ/870).

Κατόπιν τούτων, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η οποία, ως προς την πρώτη περίπτωση ασκήθηκε κατά τον ως άνω τρόπο, κατά μη καταδικαστικής αποφάσεως, ενώ ως προς τη δεύτερη περίπτωση ασκήθηκε κατά πρωτοβάθμιας απόφασης, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της ως απαράδεκτη, σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 ΚΠΔ και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον αναιρεσείοντα (άρθρα 476 παρ. 1, 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

Π Ρ Ο Τ Ε Ι Ν Ω: 1) Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η από 13-2-2006 αίτηση αναιρέσεως του..., κατά των υπ΄αριθ.: 1) 58.529/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και 2) 94772/2000 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και 2) Να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα στον παραπάνω αναιρεσείοντα.

Αθήνα 19.3.2006

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Χρήστος Γ. Σιδέρης

Αφού άκουσε τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 504 παρ. 1 εδ. α' ΚΠοινΔ, όταν ο νόμος δεν ορίζει ειδικά κάτι άλλο, το ένδικο μέσο της αιτήσεως αναιρέσεως επιτρέπεται μόνο κατά της αποφάσεως που, όπως απαγγέλθηκε, δεν προσβάλλεται με έφεση και κατά της αποφάσεως του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου που εκδόθηκε ύστερα από άσκηση εφέσεως, αν με τις αποφάσεις αυτές το Δικαστήριο αποφάνθηκε τελειωτικά για την κατηγορία ή αν έπαυσε οριστικά ή κήρυξε απαράδεκτη την ποινική δίωξη (άρθρο 370).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 489 παρ. 1 εδ. β' ΚΠοινΔ, εκείνος που καταδικάσθηκε έχει δικαίωμα να ασκήσει έφεση κατά της αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου αν με αυτήν καταδικάσθηκε σε φυλάκιση πάνω από εξήντα ημέρες ή σε χρηματική ποινή πάνω από χίλια ευρώ, κατά την έννοια δε του άρθρου 476 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, εάν η έφεση, που άσκησε ο κατηγορούμενος, κατά της καταδικαστικής αποφάσεως απορριφθεί ως απαράδεκτη, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η απόφαση του δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου που απέρριψε την έφεση και όχι η πρωτοβάθμια.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 474 παρ. 1 ΚΠοινΔ το ένδικο μέσο ασκείται με δήλωση στο γραμματέα του Δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση (ή το βούλευμα) ή στο γραμματέα του Ειρηνοδικείου ή στον Προϊστάμενο της προξενικής αρχής που βρίσκεται στο εξωτερικό και στην περιφέρεια των οποίων κατοικεί ή διαμένει προσωρινά ο δικαιούμενος, αν δε ο τελευταίος κρατείται στη φυλακή, η δήλωση μπορεί να γίνει και σ' εκείνον που τη διευθύνει.

Για τη δήλωση αυτή συντάσσεται έκθεση που υπογράφεται από εκείνον που την υποβάλλει ή τον αντιπρόσωπό του και από εκείνον που τη δέχεται. Όπως δε προκύπτει από τις διατάξεις του άρθρου 473 παρ. 2 ΚΠοινΔ, το ένδικο μέσο της αιτήσεως αναιρέσεως μπορεί, κατ' εξαίρεση, να ασκηθεί παραδεκτή με δήλωση που επιδίδεται στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αλλά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καταδικαστική.

Η απόφαση, όμως, με την οποία απορρίπτεται, η έφεση ως εκπρόθεσμη δεν είναι καταδικαστική, γιατί στην περίπτωση αυτή το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσιαστική έρευνα της υποθέσεως, αλλά διαπιστώνει απλώς το τυπικώς απαράδεκτο του ασκηθέντος ένδικου μέσου.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που δίκασε ως Εφετείο, με την 58.529α/2004 απόφασή του απέρριψε ως απαράδεκτη, συνεπεία εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, την έφεση του αναιρεσείοντος κατηγορουμένου ... κατά της 94.772/2000 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία καταδικάσθηκε αυτός σε φυλάκιση δύο ετών και χρηματική ποινή 3.000.000 δραχμών για παράβαση του άρθρου 79 παρ. 1 ν. 5960/1933 κατ' εξακολούθηση.

Ο αναιρεσείων άσκησε και κατά των δύο πιο πάνω αποφάσεων την από 13 Φεβρουαρίου 2006 αίτηση αναιρέσεως που συντελέσθηκε με δήλωση εκδοθείσα από τον αρμόδιο δικαστικό επιμελητή, στις 15 Φεβρουαρίου 2006, προς τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Επομένως, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, η κρινόμενη αίτηση κατά το μέρος της που στρέφεται κατά της άνω 58.529α/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικών Αθηνών είναι απαράδεκτη, αφού δεν τηρήθηκαν οι διατυπώσεις του άρθρου 474 παρ. 1 ΚΠοινΔ, ενόψει του ότι η εν λόγω απόφαση δεν είναι κατά τα ανωτέρω καταδικαστική, κατά της οποίας και μόνο επιτρέπεται η άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως κατά τον ειρημένο και από το άρθρο 473 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα προβλεπόμενο τρόπο.

Επίσης, η ένδικη αίτηση αναιρέσεως κατά το μέρος της που στρέφεται κατά της άνω (Πρωτοβάθμιας) 94.772/2000 καταδικαστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών είναι απαράδεκτη, αφού η απόφαση αυτή, ως υποκείμενη κατά την έκδοσή της σε έφεση, δεν υπόκειται σε αναίρεση, ούτε μετά την απόρριψη της κατ' αυτής εφέσεως ως απαράδεκτης, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της, από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, του οποίου μόνο η απόφαση υπόκειται κατά τα προεκτεθέντα στο εν λόγω ένδικο μέσο.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί στο σύνολό της ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 13 Φεβρουαρίου 2006 (υπ' αριθ. πρωτ. 1705/15-2-2006) αίτηση του ... για αναίρεση α) της 58.529α/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και β) της 94.772/2000 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια είκοσι (220) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 20 Νοεμβρίου 2006. Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 22 Δεκεμβρίου 2006.- Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ