2196/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2196 / 2013 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2196/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων - καθών η κλήση: 1)Γ. Σ. του Α., κατοίκου ..., 2) Α. Σ. του Α., συζ. Β. Μ., κατοίκου ..., 3)Α. συζ. Ν. Κ., το γένος Α. Σ., 4)Χ. συζ. Χ. Κ., το γένος Ι. Τ., 5)Ζ. συζ. Α. Ζ., το γένος Ι. Τ., 6)Ο. χας Κ. Τ., το γένος Β. Σ., και 7)Δ. Σ. του Β., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Του αναιρεσιβλήτου - καλούντος: Η. Β. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Αρνέλλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-2-2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5978/2004 μη οριστική, 5539/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 21134/2009 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 26-8-2009 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 762/2011 του Αρείου Πάγου, η οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση. Την υπόθεση επαναφέρει ο καλών με την από 22/8/2011 κλήση της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Ρουμπής ανέγνωσε την από 23/2/2011 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία Αρεοπαγίτη Χαράλαμπου Αθανασίου, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 22-8-2011 κλήση του αναιρεσιβλήτου φέρεται για (νέα) συζήτηση η από 26-8-2009 αίτηση της Γ. Σ. του Α. και λοιπών για αναίρεση της υπ'αριθμ. 21134/2009 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, μετά την έκδοση της υπ'αρ. 762/2011 απόφασης του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της ως άνω αίτησης κατά τη δικάσιμο της 9.3.2011.

Ο αναιρεσίβλητος, όπως προκύπτει από τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες απ'αυτόν υπ'αρ. …, … …, … και …/8-12-2011 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης … και υπ'αρ. … και …/26-3-2012 εκθέσεις επίδοσης του ίδιου ως άνω δικαστικού επιμελητή, ακριβές αντίγραφο της προαναφερόμενης κλήσης με την πράξη ορισμού δικασίμου της 21-11-2012 για νέα συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και κλήση καθενός των αναιρεσειόντων να παραστούν κατ'αυτήν.

Κατά τη δικάσιμο όμως της 21-11-2012 με αίτημα των αναιρεσειόντων, λόγω της αποχής των δικηγόρων, αναβλήθηκε η συζήτηση της υπόθεσης για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας απόφασης δικάσιμο. Κατά την τελευταία αυτή δικάσιμο και κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από το πινάκιο δεν εμφανίστηκαν οι αναιρεσείοντες ούτε κατέθεσαν σχετικά κατ'άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ δήλωση για μη παράστασή τους, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική διαδικασία (άρθρο 573 παρ.1 ΚΠολΔ).

Για το λόγο αυτό και αφού δεν απαιτείται νέα κλήση των αναιρεσειόντων να εμφανιστούν στην τελευταία ως άνω μετ'αναβολή δικάσιμο (άρθρα 226 παρ.4 εδ. δ' και 575 εδ. β ΚΠολΔ), πρέπει το Δικαστήριο αυτό να προχωρήσει στη συζήτηση παρά την απουσία όλων των αναιρεσειόντων (άρθρο 576 παρ.2 εδ. γ ΚΠολΔ).

Κατ'άρθρο 560 αριθ.1 εδ. β ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται κατά απόφασης του πρωτοδικείου που εκδόθηκε σε έφεση κατά της απόφασης του ειρηνοδικείου, αν παραβιάσθηκαν τα διδάγματα της κοινής πείρας μόνο αν τα διδάγματα αυτά φορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων, που αποδεικνύονται από το σύνολο των αποδεικτικών μέσων, σ'αυτούς.

Ειδικότερα ως διδάγματα της κοινής πείρας θεωρούνται οι γενικές αρχές που συνάγονται επαγωγικά από την καθημερινή παρατήρηση της εμπειρικής πραγματικότητας, τη συμμετοχή στις συναλλαγές και τις γενικές τεχνικές ή επιστημονικές γνώσεις, οι οποίες έχουν γίνει κοινό κτήμα και χρησιμοποιούνται από το δικαστήριο για την ανεύρεση, με βάση αυτά, της αληθινής έννοιας κανόνα δικαίου, ιδίως όταν αυτός περιέχει νομικές έννοιες, δηλαδή για την εξειδίκευση των αορίστων νομικών εννοιών ή για την υπαγωγή ή όχι στον κανόνα αυτόν των πραγματικών γεγονότων της διαφοράς (ΑΠ 87/2013, ΑΠ 1622/2010, σχ.

Ολ.ΑΠ 8/2005), ή ακόμη για την έμμεση απόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή την εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίστηκαν (ΑΠ 208/2011). Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η παραβίαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, τα οποία πρέπει να καθορίζονται, ιδρύει λόγο αναίρεσης, μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ'αυτούς, ήτοι όταν το δικαστήριο της ουσίας χρησιμοποιεί εσφαλμένα ή παραλείπει εσφαλμένα να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας, προκειμένου να εξειδικεύσει τις αόριστες νομικές έννοιες η να υπαγάγει ή όχι τα πραγματικά γεγονότα της διαφοράς στον κανόνα αυτόν, όχι όμως όταν τα διδάγματα αυτά χρησιμεύσουν προς έμμεση απόδειξη για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, ή για την εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που προσκομίζονται από τους διαδίκους (Ολ.ΑΠ 913/2005, ΑΠ 208/2011 και ΑΠ 1662/2010).

Στην προκειμένη περίπτωση με το μοναδικό λόγο αναίρεσης αποδίδονται στην πληττόμενη υπ'αριθμ. 21134/2009 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε σε έφεση κατά της υπ'αριθ. 5539/2005 απόφασης του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, οι από τον αρ.1 εδ. β του άρθρου 560 ΚΠολΔ πλημμέλειες και συγκεκριμένα ότι α) "έσφαλε και δεν έλαβε υπόψιν της τα διδάγματα της κοινής πείρας η πληττόμενη, δεχόμενη ότι ο αναιρεσίβλητος είναι ο κύριος του επιδίκου, μολονότι ο τίτλος του αναιρεσιβλήτου δεν ήταν παρά ένα νοθευμένο έγγραφο για τη χρήση του οποίου είχε καταδικαστεί αμετάκλητα.

Διότι, εάν συνεκτιμούσε τα διδάγματα της κοινής πείρας θα απέκρουε τον τίτλο αυτό, όπως επίσης και κάθε άλλο αποδεικτικό στοιχείο που έλκει εξ αυτού ή ερείδεται σε αυτόν. Ωσαύτως, θα απέκρουε όλα τα δορυφορούμενα γύρω από τον άνωθεν νοθευμένο τίτλο αποδεικτικά στοιχεία και θα καθιστούσε απρόσφορη την απόπειρα του να επιτύχει την αναγνώριση ανύπαρκτων δικαιωμάτων, β)έσφαλε και δεν έλαβε υπόψιν της τα διδάγματα της κοινής πείρας η πληττόμενη, δεχόμενη ότι ο αναιρεσίβλητος είναι ο κύριος του επιδίκου, μολονότι η από 8-12-2004 πραγματογνωμοσύνη του δικαστικού πραγματογνώμονα-Τοπογράφου μηχανικού, Γ.

Σ., η οποία διατάχθηκε με την υπ' αριθμόν 5978/04 προδικαστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, στην οποία κατά μείζονα λόγο στηρίζεται και η δευτεροβάθμια δικαιοδοτική κρίση, στηρίζεται στον παραπάνω νοθευμένο τίτλο που ο αντίδικος προσκομίζει και επικαλείται, τίτλος που δεν είναι άλλος από την ίδια όπως παραπάνω μετάφραση από τη σελίδα 10 του Τουρκικού Βιβλίου Β' ΕΣΑΣ(Βασικού Φορολογικού Βιβλίου) του Ασβεστοχωρίου του έτους 1323 και καθ' ημάς 1907.

Διότι εάν συνεκτιμούσε τα διδάγματα της κοινής πείρας θα απέκρουε την άνωθεν πραγματογνωμοσύνη, ως ερειδομένη σε νοθευμένο έγγραφο. Έτσι θα απέκρουε όλα τα δορυφορούμενα γύρω από τον άνωθεν νοθευμένο τίτλο αποδεικτικά στοιχεία και θα καθιστούσε απρόσφορη την απόπειρα του να επιτύχει την αναγνώριση ανύπαρκτων δικαιωμάτων, γ) έσφαλε και δεν έλαβε υπόψιν της τα διδάγματα της κοινής πείρας η πληττόμενη, δεχόμενη ότι ο αναιρεσίβλητος είναι ο κύριος του επιδίκου, μολονότι η ίδια η υπ'αριθμόν 5978/04 μη οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, τάσσοντας αποδείξεις ζητούσε από τον άνωθεν πραγματογνώμονα να εκφέρει ειδική επιστημονική κρίση και να συντάξει τοπογραφικό ως προς τον παραπάνω τίτλο, δηλαδή στρέφει το ερευνητικό έργο στην αξιολόγηση ενός νοθευμένου τίτλου.

Διότι εάν συνεκτιμούσε τα διδάγματα της κοινής πείρας δεν θα ελάμβανε υπόψη της μία απόφαση που θέτει ως αποδεικτικό ορίζοντα ένα νοθευμένο έγγραφο. Έτσι θα απέκρουε όλα τα δορυφορούμενα γύρω από τον άνωθεν νοθευμένο τίτλο αποδεικτικά στοιχεία και θα καθιστούσε απρόσφορη την απόπειρα του να επιτύχει την αναγνώριση ανύπαρκτων δικαιωμάτων, δ)έσφαλε και δεν έλαβε υπόψιν της τα διδάγματα της κοινής πείρας η πληττομένη, καθώς όχι μόνο δεν εξαφάνισε αλλά και στηρίχθηκε στην απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου η οποία είχε αποδεικτικό πυλώνα ένα νοθευμένο έγγραφο και μία μαρτυρική κατάθεση, ε) έσφαλε και έλαβε υπόψιν της τα διδάγματα της κοινής πείρας και της επιστήμης η πληττόμενη, αποδεχόμενη το συμπέρασμα της πραγματογνωμοσύνης ότι ο Γ.

υιός Χ. Σ. είχε στη θέση "..." ένα μόνο ακίνητο, ενώ από τους τίτλους που προσκομίσαμε καθίσταται φανερό ότι κάθε τίτλος αφορά άλλο ακίνητο, με διαφορετικό εμβαδόν και όρια, πράγμα ευχερώς διαγνώσιμο από την πρώτη κιόλας επισκόπηση των προσκομιζόμενων τίτλων, διότι σύμφωνα με τα διδάγματα της επιστήμης δύο ακίνητα με διαφορετικά όρια δε μπορεί παρά να είναι διαφορετικά...

στ) έσφαλε και δεν έλαβε υπόψιν της τα διδάγματα της κοινής πείρας η πληττόμενη, καθώς δε συνεκτίμησε ότι παρά το γεγονός ότι έγινε σαφές πως το χρησθέν από τον αντίδικο έγγραφο, χαρακτηρίστηκε νοθευμένο με αμετάκλητη καταδικαστική απόφαση, εκείνος ουδόλως κλονίστηκε ή προβληματίστηκε αναφορικά προς την τροπή αυτή, αλλά αντιθέτως χρησιμοποιούσε το παραπάνω έγγραφο όλως απτοήτως και όλως ακωλύτως.

Και τούτο διότι ο αναιρεσίβλητος χρησιμοποίησε εκ νέου το παραπάνω νοθευμένο έγγραφο στις μεταξύ τους ανοιγείσες δίκες... Διότι αν συνεκτιμούσε τα διδάγματα της κοινής πείρας θα εδέχετο ότι δεν πρόκειται για καλόπιστο αντίδικο, διότι κάθε καλόπιστος αντίδικος, εάν αντιλαμβανόταν ότι αμφισβητείται η γνησιότητα ενός εγγράφου, το οποίο έχει πλειστάκις χρησιμοποιήσει ως αποδεικτικό μέσο, (πολλώ δε μάλλον εάν αυτό εκρίνετο αμετάκλητα νοθευμένο), τότε θα απείχε από κάθε νέα χρήση του στο μέλλον.

Αντίθετα θα δεχόταν ότι επρόκειτο για κακόπιστο και αδίστακτο αντίδικο, ο οποίος διακατέχεται από διαδικαστικό θράσος, καθώς προκειμένου να επιτύχει τους σκοπούς του, οι οποίοι εγγράφονται στη σφαίρα της παρανομίας, χρησιμοποιεί ένα έγγραφο, όχι απλώς αδιαφορώντας για το εάν τελικά αυτό είναι νοθευμένο, αλλά και γνωρίζοντας το γεγονός της νόθευσης του, κατόπιν των ad hoc εκδοθεισών καταδικαστικών αποφάσεων των ποινικών δικαστηρίων, στ) έσφαλε και δεν έλαβε υπόψιν της τα διδάγματα της κοινής πείρας η πληττόμενη, δεχόμενη ότι ο αναιρεσίβλητος είναι ο κύριος του επιδίκου, μολονότι η ίδια η υπ' αριθμόν 5978/04 μη οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, τάσσοντας αποδείξεις ζητούσε από τον άνωθεν πραγματογνώμονα να συντάξει τοπογραφικό διάγραμμα στο οποίο θα απεικονιζόταν τόσο η τοποθεσία του ακινήτου μας, σύμφωνα με το γνήσιο τίτλο μας, όσο και της τοποθεσίας του ακινήτου του αντιδίκου σύμφωνα με το δικό του τίτλο, ο οποίος όμως εκρίθη αμετάκλητα νοθευμένος, πράγμα άλλωστε το οποίο ουδέποτε έπραξε ο άνω πραγματογνώμων, ζ και η) έσφαλε και δεν έλαβε υπόψιν της τα διδάγματα της κοινής πείρας η πληττόμενη, δεχόμενη ότι ο αναιρεσίβλητος είναι ο κύριος του επιδίκου και ότι το δικό μας ακίνητο δεν είναι δίπλα στο δικό του, αλλά απέναντι, μολονότι-όσον αφορά τα σύνορα του ακινήτου-το από 10-10-1989, τοπογραφικό διάγραμμα που και ο ίδιος αντίδικος προσκόμισε συνοδευτικά προς τη νοθευμένη φορολογική εγγραφή του (δηλ.

τον τίτλο του), εμφανίζει δυτικά σύνορα με ακίνητο Γ. Σ., δηλαδή του προπάππου μας και ιδιοκτήτη του ακινήτου που διαλαμβάνεται στο με αριθμό 477 ταπί, το οποίο κατά την εσφαλμένη κρίση της πληττόμενης θα έπρεπε να ευρίσκεται απέναντι, θ)έσφαλε και δεν έλαβε υπόψιν της τα διδάγματα της κοινής πείρας και της επιστήμης η πληττόμενη, διότι σύμφωνα με το με αρ.

πρωτ. 56845/1760/17-4-1973 έγγραφο του Υπουργείου Εμπορίου, κατά το οποίο η αντιστοιχία τουρκικών στρεμμάτων, τετραγωνικών πήχεων και αυλακιών είναι η εξής: ένας τετραγωνικός πήχης ισούται με 0, 57414 τετραγωνικά μέτρα, ένα στρέμμα ισούται με 918,672 τετραγωνικά μέτρα και ένα αυλάκιον ισούται με 229,668 τετραγωνικά μέτρα.

Και μόνη η εφαρμογή των ανωτέρω αντιστοιχιών στον τίτλο κτήσης που επικαλείται ο αντίδικος, δηλαδή την 310 εγγραφή Β' φορολογικού Βασικού, αναιρεί τα περί κυριότητας του σε έκταση 2.400 μέτρων, καθότι ο ανωτέρω τίτλος αναφέρει ως έκταση του ακινήτου 1 στρέμμα και 2 αυλάκια, δηλαδή σε σημερινή μονάδα μέτρησης 1.378 τετραγωνικά μέτρα περίπου, ι)έσφαλε και δεν έλαβε υπόψιν της τα διδάγματα της κοινής πείρας η πληττόμενη, δεχόμενη ότι ο αναιρεσίβλητος είναι ο κύριος του επιδίκου, μολονότι η πληττόμενη, όπως και η εκκαλουμένη απόφαση σφάλλει στηριζόμενη στην παραπάνω πραγματογνωμοσύνη, σύμφωνα με την οποία οι εγγραφές 310 και 311 Βασικού φορολογικού Βιβλίου αφορούν διαφορετικά ακίνητα, καθώς μια απλή ανάγνωση των ακριβών μεταφράσεων αυτών, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται περί του ενός και αυτού ακινήτου, με τα ίδια όρια και γι'αυτό στην εγγραφή 311 ετέθησαν ομοιωματικά στη θέση των ορίων που παραπέμπουν στα όρια του τίτλου 310 (κατά τη σημείωση του μεταφραστή).

Τα όρια αυτά (Α. Σ.-Γ.-Γ. Σ. και Χ. Φ.)αποδεικνύουν ότι η γραφική παράσταση του πραγματογνώμονα σχετικά με την θέση των αγρών (σελ. 12 πραγματογνωμοσύνης)είναι λανθασμένη, όπως άλλωστε και το συμπέρασμα για το ιδιοκτησιακό αυτών καθεστώς". Ο ερευνώμενος λόγος αναίρεσης είναι απορρριπτέος ως αόριστος, διότι στις ως άνω αιτιάσεις δεν εκτίθενται ποία συγκεκριμένα διδάγματα παραβιάσθηκαν, ο κανόνας δικαίου στην εξειδίκευση, του οποίου δεν χρησιμοποιήθηκαν, ενώ έπρεπε, ή χρησιμοποιήθηκαν εσφαλμένα, και σε τι συνίσταται η παραβίαση.

Κατά τα λοιπά, και από την επίκληση του άρθρου 560 παρ.1 εδ.β, πλήττεται απαραδέκτως η αξία των προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων. Η περιλαμβανόμενη στον ίδιο λόγο αναίρεσης, αιτίαση ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο, με το να δεχθεί "το συμπέρασμα της πραγματογνωμοσύνης ότι ο Γ. υιός Χ. Σ. είχε στη θέση "..." ένα μόνο ακίνητο, ενώ από τους τίτλους που προσκομίσαμε(αναιρεσείοντες) καθίστανται φανερό ότι κάθε τίτλος αφορά άλλο ακίνητο, με διαφορετικό εμβαδόν και όρια", παρεβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας ότι "δύο ακίνητα με διαφορετικά όρια δεν μπορεί να είναι διαφορετικά" είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη πρωτίστως διότι τα πραγματικά αυτά περιστατικά δεν εμπίπτουν στην έννοια των διδαγμάτων της κοινής πείρας, εξάλλου δεν προκύπτει ότι χρησιμοποιήθηκαν από το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση για έμμεση απόδειξη, προς διαπίστωση δηλαδή της βασιμότητας των πραγματικών περιστατικών, χωρίς να ασκήσουν όμως ιδιαίτερη επιρροή στην συναγωγή του πορίσματος του δικαστηρίου ως προς την απόρριψη ως κατ'ουσίαν αβάσιμης της από 4-2-2004 διεκδικητικής αγωγής των αναιρεσειόντων.

Μετά απ'όλα αυτά πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης στο σύνολό της και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες ως ηττώμενοι στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-8-2009 αίτηση της Γ. Σ. του Α. και των λοιπών ομοδίκων της για αναίρεση της υπ'αριθμ. 21134/2009 απόφασης του Πολυμελείς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης που δίκασε ως Εφετείο. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Δεκεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ