Supreme Court dismisses appeal by winning party lacking legal interest regarding non-party third party liability reasoning.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece dismissed the appellant's request to overturn the lower court's final judgment. The appellant, who had won the original lawsuit, argued that the lower court's reasoning regarding liability to a third party was flawed. The court ruled that no legal interest existed because the reasoning did not create a binding precedent against the appellant or in favor of the third party.
Legislator headnote
AI generatedArticles 556 § 2 and 578 of the Code of Civil Procedure; A winning party may appeal only if the judgment's reasoning creates a binding precedent against them or in their favor regarding a third party not subject to the original legal relationship.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 2195 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
Αριθμός 2195/2007
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Ελένη Παναγιωτάκη και Χαράλαμπο Δημάδη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Απριλίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :
Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΣΠΗΝΤΕΞ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Καλλιόπη Φινοκαλιώτου - Πικραμένου.
Των αναιρεσιβλήτων: 1. ...... και 2. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη - Διονύσιο Φιλιώτη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9 Αυγούστου 2001 αγωγή της αρχικής ενάγουσας ....., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Στο μεταξύ επήλθε βίαιη διακοπή της δίκης εξ αιτίας θανάτου της ως άνω ενάγουσας στις 28-9-2001 και η δίκη συνεχίστηκε από τους εκ διαθήκης κληρονόμους της .... και .....
Στη συνέχεια εκδόθηκε η 3924/2003 οριστική απόφαση του ίδιου δικαστηρίου και μετά από άσκηση εφέσεων, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν με την από 22 Δεκεμβρίου 2003 παρεμπίπτουσα αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, εκδόθηκε η 5640/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 2 Νοεμβρίου 2006 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης ανέγνωσε την από 5 Απριλίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, κατά τις διατάξεις των άρθρων 556 § 2 και 578 του ΚΠολΔ, αναίρεση μπορεί να ασκήσει και ο διάδικος που ενίκησε, εφόσον έχει έννομο συμφέρον, η ύπαρξη του οποίου κρίνεται από την προσβαλλόμενη απόφαση, κατά την γενική διάταξη του άρθρου 68 του ΚΠολΔ. Έννομο συμφέρον μπορεί να υφίσταται και στην περίπτωση, κατά την οποία ο διάδικος που νίκησε βλάπτεται από τις αιτιολογίες της αποφάσεως, από τις οποίες δημιουργείται δεδικασμένο εις βάρος του για άλλη δίκη, όταν δηλαδή η αιτιολογία της αποφάσεως αναφέρεται σε στοιχείο του δικαιώματος που κρίθηκε στη δίκη και στηρίζει το διατακτικό της, οπότε αυτός (νικήσας διάδικος) δικαιούται να ζητήσει την αναίρεση αυτής, κατά τη μη ορθή μόνο αιτιολογία της.
Τέτοια περίπτωση όμως δεν υπάρχει αν δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις, κατά τα άρθρα 322, 324 και 325 ΚΠολΔ για τη δημιουργία επιζημίου δεδικασμένου εις βάρος του διαδίκου, που νίκησε, από τη μη ορθή αιτιολογία, πράγμα που συμβαίνει όταν η αιτιολογία διατυπώθηκε σχετικά με την ουσιαστική σχέση συνδέουσα τον διάδικο με τρίτο πρόσωπο, μη υποκείμενο της εννόμου σχέσεως της δίκης, έναντι του οποίου δεν παράγεται δεδικασμένο (ΑΠ 1200/1989).
Στην προκειμένη περίπτωση με τον μοναδικό λόγο της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως η αναιρεσείουσα πλήττει την προσβαλλομένη απόφαση του Εφετείου, με την οποία απερρίφθη ως κατ' ουσίαν αβάσιμη η εναντίον της επί της αδικοπρακτικής ευθύνης και της σχέσεως προστήσεως ερειδομένη αγωγή της αρχικώς εναγούσης ....., ως προς την αιτιολογία της, και ειδικότερα κατά το μέρος αυτής δια της οποίας καταφάσκεται η ύπαρξη σχέσεως προστήσεως, συνδεούσης την αναιρεσείουσα εναγομένη με τρίτο πρόσωπο, προστηθέντα, μη διάδικο στην με την ένδικη αγωγή ανοιχθείσα δίκη επί της οποίας εξεδόθη η ως άνω απόφαση.
Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος για έλλειψη εννόμου συμφέροντος, γιατί από την του ανωτέρω περιεχομένου αιτιολογία, που αφορά στην διάγνωση της υπάρξεως σχέσεως που συνδέει την εναγόμενη με τρίτο πρόσωπο, μη διάδικο, δεν παράγεται δυσμενές εις βάρος της δεδικασμένου ως προς την ύπαρξη της σχέσεως αυτής και υπέρ του τρίτου.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 02.11.2006 αίτηση για αναίρεση της απόφασης 5640/2004 του Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό εβδομήντα (1.170) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιουλίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Δεκεμβρίου 2007.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ