Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for late payment order objection without prior waiver argument.

Απόφαση 2194 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 2194/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Βασίλειο Ρήγα, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε και Χαράλαμπο Δημάδη-Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) ....., την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Σπύρος Λάλας και 2) ....., ο οποίος παραστάθηκε μετά του προαναφερόμενου πληρεξούσιου δικηγόρου. Του αναιρεσιβλήτου: ......, τον οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Απόστολος Κοτζιάς - Σοφατζής.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-9-1992 ανακοπή (άρθρ.683 Κ.Πολ.Δ) και τους από 11-10-1993 πρόσθετους λόγους ανακοπής των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κορίνθου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3/1994 μη οριστική και 43/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 466/2003 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 17-7-2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Δημάδης, ανέγνωσε την από 2 Οκτωβρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ενδίκου αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 632 § 1 και 633 § 2 ΚΠολΔ, όπως αυτές ίσχυαν πριν από την τροποποίησή τους με το άρθρο 9 παρ.5 του ν.2145/1993, προκύπτει ότι ο οφειλέτης κατά του οποίου στρέφεται η διαταγή πληρωμής δικαιούται μέσα σε δέκα πέντε ημέρες από την επίδοσή της να ασκήσει ανακοπή και ότι αν δεν έχει ασκηθεί εμπρόθεσμα ανακοπή, εκείνος υπέρ του οποίου έχει εκδοθεί η διαταγή πληρωμής μπορεί να επιδώσει πάλι τη διαταγή πληρωμής στον οφειλέτη, ο οποίος έχει δικαίωμα να ασκήσει ανακοπή μέσα σε προθεσμία δέκα ημερών από την νέα επίδοση, αν δε περάσει άπρακτη και η παραπάνω προθεσμία, η διαταγή πληρωμής αποκτά δύναμη δεδικασμένου και είναι δυνατόν να προσβληθεί μόνο με αναψηλάφηση.

Περαιτέρω η ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής είναι ειδική μορφή ανακοπής του άρθρου 583 ΚΠολΔ, δεν αποτελεί ένδικο μέσο, αλλά ένδικο βοήθημα και ασκείται, όπως και η αγωγή, δηλαδή με κατάθεση του δικογράφου στην γραμματεία του δικαστηρίου και επίδοση αντιγράφου στον αντίδικο καθού η ανακοπή (άρθρα 215 εδ.1 και 585 ΚΠολΔ).

Οι δύο αυτές διαδικαστικές πράξεις πρέπει να συντελεσθούν εντός της προαναφερομένης προθεσμίας, η οποία έχει ως αφετήριο χρονικό σημείο την επομένη της ημέρας επιδόσεως της διαταγής πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 144 ΚπολΔ. Τυχόν δε νέα επίδοση της διαταγής πληρωμής πριν από την πάροδο της άνω δεκαπενθήμερης προθεσμίας, δεν ματαιώνει την έναρξη και συμπλήρωση της προθεσμίας αυτής, αφού δεύτερη επίδοση της διαταγής πληρωμής δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο μετά την πάροδο άπρακτης της προθεσμίας του άρθρου 634 § 1 ΚΠολΔ και την μη άσκηση από τον οφειλέτη εντός της προθεσμίας αυτής ανακοπής.

Στην προθεσμία αυτή περιλαμβάνονται και οι ημέρες του Σαββάτου και οι αργίες, εφόσον η επίδοση της διαταγής πληρωμής έγινε πριν από την ισχύ της νεωτέρας διατάξεως του άρθρου 9 παρ.5 του ν.2145/1993 που όρισε ότι οι ημέρες πρέπει να είναι εργάσιμες, η οποία, ως δικονομικού χαρακτήρος, δεν εφαρμόζεται αναδρομικώς σύμφωνα με την διαχρονικού δικαίου διάταξη του άρθρου 13 § 1 και 2 ΕισΝ.ΚΠολΔ, και στις περιπτώσεις, όπως στην κρινομένη υπόθεση, που η επίδοση, ως αφετήριο της ανωτέρω δικονομικής προθεσμίας ενεργείας γεγονός, έλαβε χώρα πριν από την έναρξη εφαρμογής του ανωτέρω νόμου (28.5.1993).

Η παρέλευση δε απράκτου της ανωτέρω προθεσμίας των δεκαπέντε ημερών επάγεται την έκπτωση από το δικαίωμα του οφειλέτου να ασκήσει κατά της διαταγής πληρωμής την ανωτέρω ανακοπή του άρθρου 632 § 1 ΚΠολΔ, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 151 ΚΠολΔ. Εξάλλου, κατά το άρθρο 562 παρ.2 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναιρέσεως είχε προταθεί στο δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση και μάλιστα ότι είχε προταθεί νομίμως.

Συνεπώς ο ισχυρισμός πρέπει να παρατίθεται στο αναιρετήριο, όπως προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, να αναφέρεται δε και ο χρόνος και ο τρόπος προτάσεώς του ή επαναφοράς του στο ανώτερο δικαστήριο, ώστε να μπορεί να κριθεί με βάση το αναιρετήριο αν ήταν παραδεκτός και νόμιμος. Και στις περιπτώσεις ακόμα του άρθρου 562 § 2 για να είναι παραδεκτός ο ισχυρισμός ο οποίος προτείνεται για πρώτη φορά στον Άρειο Πάγο, όταν αφορά τη δημόσια τάξη ή όταν το σφάλμα προκύπτει από την απόφαση, πρέπει τα πραγματικά περιστατικά στα οποία στηρίζεται να είχαν υποβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας και να γίνεται στο αναιρετήριο επίκληση της υποβολής αυτής (ΟλΑΠ 15/2000).

Κατά δε το άρθρο 559 αριθμ.14 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Στην προκείμενη υπόθεση το Εφετείο εδέχθη ότι η υπ' αριθμ. 398/1992 διαταγή πληρωμής του Δικαστού του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κορίνθου επεδόθη για πρώτη φορά στους αναιρεσείοντες ανακόπτοντες στις 17.8.1992, όπως αποδεικνύεται από τις υπ' αριθμ.11869 και 11870 εκθέσεις επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας στο Πρωτοδικείο Κορίνθου .......

και ότι η ένδικη ανακοπή ασκήθηκε από τους αναιρεσείοντες καθών η άνω διαταγή πληρωμής στις 29.9.1992, ήτοι μετά την πάροδο της δεκαπενθημέρου προθεσμίας του άρθρου 632 παρ.1 ΚΠολΔ, που άρχισε στις 1.9.1992 κατά το άρθρο 147 § 7 ΚΠολΔ και έληξε στις 15.9.1992. Επίσης εδέχθη το Εφετείο ότι η διαρκούσης της εν λόγω προθεσμίας γενομένη νέα επίδοση της διαταγής πληρωμής από τον αναιρεσίβλητο καθού η ανακοπή στις 14.9.1992 δεν έθεσε σε κίνηση και νέα προθεσμία δέκα πέντε ημερών του άρθρου 632 § 1 ΚΠολΔ.

Ακολούθως το Εφετείο απέρριψε ως απαράδεκτη την ένδικη ανακοπή των αναιρεσειόντων, με την οποία εζήτησαν την ακύρωση της άνω διαταγής πληρωμής, ως εκπροθέσμως ασκηθείσα. Έτσι, όπως έκρινε το Εφετείο δεν υπέπεσε στην από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια με το να κηρύξει απαράδεκτο παρά το νόμο.

Με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως οι αναιρεσείοντες αιτιώνται την προσβαλλομένη απόφαση για παραβίαση του άρθρου 559 αριθμό 14 ΚΠολΔ γιατί το Εφετείο παρά το νόμο και ειδικότερα τις διατάξεις των άρθρων 299, 294 και 295 ΚΠολΔ, κήρυξε απαράδεκτη την ένδικη ανακοπή ως εκπρόθεσμη, καίτοι ο αναιρεσίβλητος είχε παραιτηθεί από την διαδικαστική πράξη της πρώτης επιδόσεως της διαταγής πληρωμής και ότι επομένως από της 14.9.1992 που έγινε η δεύτερη επίδοση μέχρι την άσκησή της δεν παρήλθε η δεκαπενθήμερη προθεσμία του άρθρου 632 παρ.1 ΚΠολΔ.

Στο αναιρετήριο όμως, δεν αναφέρεται ότι υπεβλήθη στο Εφετείο ο περί παραιτήσεως του αναιρεσιβλήτου από της προηγουμένης διαδικαστικής πράξεως της επιδόσεως ισχυρισμός. Επομένως, ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απαράδεκτος και απορριπτέος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17.07.2004 αίτηση για αναίρεση της απόφασης 466/2003 του Εφετείου Ναυπλίου. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό εβδομήντα (1.170) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 1 Νοεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ