2189/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2189 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2189/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων:1......και 2. ....., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χαρίλαο Κοψαχείλη.

Των αναιρεσιβλήτων: ....., 2. ..... και 3. ..... Ο πρώτος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Τσιαμπαλή και οι 2ος και 3η εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο πιο πάνω πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-4-1993 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 201/1995 του ίδιου Δικαστηρίου 781/1997 προδικαστική και 787/2004 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 25-8-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 22-10-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ η αοριστία της προταθείσης ένστασης, κατά το άρθρο 262 παρ. 1 ΚΠολΔ, πρέπει να προτείνεται στο δικαστήριο της ουσίας για να δημιουργηθεί λόγος αναιρέσεως σύμφωνα με το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, δεδομένου ότι ο σχετικός ισχυρισμός δεν είναι από εκείνους οι οποίοι κατ' εξαίρεση λαμβάνονται υπόψη και χωρίς να προταθούν στο δικαστήριο της ουσίας και ειδικώς δεν αφορά την δημόσια τάξη (ΑΠ 326/1996, ΑΠ 1316/1992).

Εν προκειμένω με το 1ο λόγος αναίρεσης, κατ' εκτίμηση εκ του αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ - και όχι εκ των αριθμών 7 και 8 ως αναφέρεται στο αναιρετήριο - προβάλλεται κατά της προσβαλλόμενης υπ' αριθ. 781/1997 μη οριστικής αποφάσεως του Εφετείου Λαρίσης, καίτοι, η αναίρεση δεν απευθύνεται ρητώς εναντίον της κατά το άρθρο 553 παρ. 2 ΚΠολΔ, η οποία έκανε δεκτή την έφεση των αναιρεσειόντων κατά της πρωτόδικης απόφασης, με την οποίαν απορρίφθηκε η αγωγή ως μη νόμιμη, εξαφάνισε αυτή, περαιτέρω δίκασε την υπόθεση, έκρινε νόμιμη την αγωγή και έταξε τις δέουσες αποδείξεις, σε βάρος των εναγόντων και των εναγόμενων, η αιτίαση ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε ως απαράδεκτη λόγω της αοριστίας, την ένσταση της 5ετούς παραγραφής της ένδικης αξίωσης που προβάλουν οι εναγόμενοι εκ του άρθρου 937 παρ. 1 ΑΚ, η οποία συνίσταται στην καταβολή από τους τελευταίους αποζημιώσεως κατά τις διατάξεις περί αδικοπραξιών (άρθρ. 914 και 919 ΠΚ). Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθ' όσον η άνω ένσταση της αοριστίας, όπως από τις προτάσεις των αναιρεσειόντων ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Λαρίσης και ενώπιον του Εφετείου προκύπτει, δεν προτάθηκε τόσο στο πρωτόδικο δικαστήριο, όσο και στο Εφετείο.

ΕΠΕΙΔΗ κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγμα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου αριθ. 8 είναι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση (επομένως στηρίζουν το αίτημα) αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποί αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 968/2007).

Εν προκειμένων με το 2ο λόγο αναιρέσεως και κατά το πρώτο μέρος του εκ του αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αποδίδεται η πλημμέλεια στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι έλαβε πράγματα που δεν προτάθηκαν από τους εναγομένους και έτσι επήλθε η ανεπίτρεπτη μεταβολή της βάσης της ένστασης παραγραφής που πρότειναν οι τελευταίοι. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος καθ' όσον κατά τα προλεχθέντα "πράγματα" δεν είναι το περιεχόμενο των αποδείξεων τις οποίες το Εφετείο εκτίμησε ελεύθερα χωρίς να υπόκειται στον αναιρετικό έλεγχο και από τις οποίες άντλησε τα πραγματικά επιχειρήματα για το ουσία βάσιμο της ένστασης παραγραφής χωρίς να επέλθει και η μεταβολή της βάσης της.

ΕΠΕΙΔΗ ο εκ του αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως είναι δυνατό να φέρεται ότι πλήσσει την προσβαλλόμενη απόφαση γιατί στερείται νομίμου βάσεως είτε διότι δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς, αλλά στην πραγματικότητα, πλήσσει την απόφαση αυτή κατά την ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο εκτίμηση των αποδείξεων υπό την επίκληση ότι αυτή στερείται νομίμου βάσεως.

Με το 2ο λόγο αναιρέσεως και κατά το δεύτερο μέρος του προβάλλεται η αιτίαση της έλλειψης νόμιμης βάσεως, με επισήμανση σφαλμάτων που αναφέρονται στην εκτίμηση των αποδείξεων σχετικά με την παραδοχή της ένστασης παραγραφής, το πόρισμα των οποίων είναι σαφές, αφού στον οικείο λόγο αναιρέσεως αναφέρεται ότι το Εφετείο εσφαλμένα δέχθηκε την ένσταση παραγραφής, ενώ αντίθετα έπρεπε να την απορρίψει.

Πρέπει επομένως ο λόγος αυτός, με τον οποίο με την επίκληση της έλλειψης νόμιμης βάσης πλήσσεται η ανέλεγκτη ουσιαστική εκτίμηση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), να απορριφθεί ως απαράδεκτος. ΕΠΕΙΔΗ ο 2ος λόγος αναιρέσεως και κατά το τρίτο μέρος του εκ του αριθ. 10 του άρθρου 559 ΚΠολΔ κατά τον οποίον ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά το νόμο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη και συγκεκριμένα δέχθηκε την ένσταση παραγραφής της ένδικης αξίωσης χωρίς αποδείξεις, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος διότι όπως προκύπτει από τη συμπροσβαλλόμενη υπ' αριθ. 781/1997 μη οριστική απόφαση του Εφετείου, αυτό έταξε τις δέουσες αποδείξεις σε βάρος των εναγομένων αναιρεσιβλήτων για την ένσταση παραγραφής και στήριξε περαιτέρω την κρίση του για την παραδοχή της εν λόγω ένστασης στις καταθέσεις των μαρτύρων και στα έγγραφα που προσκόμισαν οι διάδικοι (ΑΠ 1084/2007).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 25-8-2005 αίτηση, για αναίρεση της υπ' αριθ. 787/2004 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 27 Νοεμβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ