2188/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2188 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2188/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Εταιρείας με την επωνυμία "ΜΑRIDINA EΠΕ" που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους της Ευγενίας Μοσχανδρέου και Γρηγορίου Τιμαγένη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.εταιρείας με την επωνυμία KREDIETBANK S.A που εδρεύει στο Μεγάλο Δουκάτο, του Λουξεμβούργου και εκπροσωπείται νόμιμα, και 2. Εταιρείας με την επωνυμία EURO FINANCE DEVELOPMENT SA που εδρεύει στον Παναμά και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Ψωμά.

Κοινοποιουμένη: στη συμβολαιογράφο Πειραιά Παναγιώτας Βενίτη-Πολιτσοπούλου, κατοίκου Πειραιά, η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις ανακοπές από α) 19-12-2003 του ....., β) 23-12-2003 .... και ......, γ) 24-12-2003 της "ΚΑΡΑΒΑΝ ΤΟΥΡΙΣΜ ΣΕΓΙΑΧΑΤ ΒΕ ΝΑΚΛΙΓΙΑΤ ΕΙ-ΕΣ", που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη και δ) 29-12-2003 ανακοπή των ήδη αναιρεσιβλήτων, οι οποίες κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 105/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 270/2006 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 6-6-2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 20-9-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Οι πληρεξούσιοι της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ η διάταξη του άρθρο 972 παρ. 1 περ. β ΚΠολΔ ορίζει ότι η αναγγελία πρέπει να περιέχει εκτός άλλων και περιγραφή της απατήσεως του δανειστή που αναγγέλεται, η δε διάταξη του άρθρου 159 αριθ. 3 του ίδιου κώδικα, ορίζει ότι παράβαση διατάξεως που ρυθμίζει τη διαδικασία και ιδίως τον τύπο κάποιας διαδικαστικής πράξεως επάγεται ακυρότητα, αν η παράβαση προκάλεσε στο διάδικο του την προτείνει βλάβη η οποία δεν μπορεί να αποκατασταθεί διαφορετικά παρά μόνο με την κήρυξη της ακυρότητας. Περαιτέρω η αναγγελία αποτελεί την πρώτη επιθετική πράξη της κατατάξεως και το αρχικό δικόγραφο με το οποίο εισάγεται στη διαδικασία της αναγκαστικής εκτελέσεως και ειδικώτερα της κατάταξης, η απαίτηση του αναγγελόμενου δανειστή στο περιεχόμενο δε του αναγγελτηρίου οφείλουν να απαντήσουν, με τις παρατηρήσεις τους (άρθρ. 914 ΚΠολΔ) και την ανακοπή (άρθρο 979 ΚΠολΔ) ο οφειλέτης ο επισπεύδων και οι άλλοι δανειστές που έχουν αναγγελθεί και με βάση το περιεχόμενο αυτό, ο υπάλληλος του πλειστηριασμού και το δικαστήριο της ανακοπής να προβούν στην κατάταξη ή στην απόρριψη της απαγγελθείσης απαιτήσεως.

Συνεπώς το αναγγελτήριο πρέπει να παρέχει στον μεν οφειλέτη και στους άλλους δανειστές τα απαραίτητα για την άμυνά τους στοιχεία, στο δε υπάλληλο του πλειστηριασμού τις προϋποθέσεις για να μπορεί να ελέγξει τη νομιμότητα και βασιμότητα της απαιτήσεως. Ανάμεσα στις προϋποθέσεις αυτές είναι και η ύπαρξη του προνομίου τα πραγματικά περιστατικά του οποίου, πρέπει να περιέχει το αναγγελτήριο, εκτός αν αυτά συμπίπτουν με εκείνα στο οποίο ορίζεται η απαίτηση.

Το δικόγραφο της αναγγελίας είναι άκυρο λόγω αοριστίας της αναφερομένης σε αυτό απαιτήσεως, μόνον όταν η περιγραφή αυτής καθώς και του τυχόν υφισταμένου προνομίου της είναι τόσον ελλιπή, ώστε να μη μπορούν ο οφειλέτης και οι λοιποί δανειστές να αντικρούσουν στην αναγγελία κατά την άσκηση του δικαιώματος της υπερασπίσεώς του κατά τα άρθρα 974 και 979 ΚΠολΔ και να υφίστανται έτσι βλάβη.

Δεν είναι όμως αναγκαία η εξειδίκευση στο βαθμό που αυτή απαιτείται επί της αγωγής και της ανακοπής (άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ) διότι το αναγγελτήριο δεν αποτελεί προδικασία κύριας ή παρεμπίπτουσας αιτήσεως για δικαστική προστασία κατά την έννοια του άρθρου 111 ΚΠολΔ (Α.Π. 381/2001 1783/2001). Τέλος η νομική αοριστία του δικογράφου της αναγγελίας στηρίζει λόγο αναιρέσεως για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, συντρέχει δε όταν το δικαστήριο, για τη θεμελίωση αυτής στον συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου αρκέστηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα εκείνων που ο κανόνας αυτός απαιτεί για τη γένεσή του οικείου δικαιώματος.

Αντίθετα για το ορισμένο ή μη του δικογράφου της αναγγελίας ως προς την έκθεση σε "αυτή των πραγματικών περιστατικών που απαρτίζουν την ιστορική της αιτία (ποσοτική αοριστία) ο 'Αρειος Πάγος εξετάζει το δικόγραφο αυτό και αποφαίνεται αν υπάρχει ή όχι ποσοτική αοριστία και σε καταφατική περίπτωση αναιρεί την απόφαση εφόσον θεμελιώνεται ο λόγος αναιρέσεως από το αρ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 568/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα επισπεύδουσα - δανείστρια με την από 30-9-03 αναγγελία, της αναγγέλθηκε στην υπάλληλο επί του πλειστηριασμού Συμ/φο Πειραιώς Παναγιώτα Βανίτη - Πολιτσοπούλου επί του εκπλειστηριασμού του πλοίου ......, το οποίο κατά κατασχέθηκε αναγκαστικώς στις 4.8.02 και στη συνέχεια πλειστηριάσθηκε στις 17.5.03 για τις εξής απαιτήσεις της Α) Για 65.000 ευρώ ως συμφωνηθείσα αμοιβή της, την 5.5.03 με την πλοιοκτήτρια εταιρεία, για την κατασκευή στην επισκευαστική βάση της στο Πέραμα, παράδοση και τοποθέτηση στο πλοίο μιας ηλεκτρομηχανές τύπου DAIHATSU 440 βολτ, 60 HERΤZ και 900 κιλοβατόρων, σε αντικατάσταση μιας ηλεκτρομηχανής τύπου YANMAR -UT του πλοίου, εργασίας της οποίας ξεκίνησε αλλά τελικά δεν ολοκλήρωσε επειδή η πλοιοκτήτρια εταιρεία δεν πλήρωσε τις συμφωνημένες προκαταβολές και από τη συμπεριφορά αυτή κατέστη φανερό ότι κατήγγειλε την σύμβαση και Β) για τόκους υπερημερίας, για την ως άνω απαίτηση της ύψους 65.000 ευρώ από 6-5-03 έως 29-9-03, ανερχομένων αυτών σε 2663,22 ευρώ.

Με τέτοιο περιεχόμενο και αίτημα η αναγγελία αυτή είναι αόριστη για τις απαιτήσεις αυτές, διότι δεν αναφέρονται οι επί μέρους εργασίες κατασκευής και τοποθέτησης και το κόστος κάθε μία από αυτές, ούτε οι συμφωνηθείσες προκαταβολές που έπρεπε να πληρώσει η πλοιοκτήτρια εταιρεία και οι επί μέρους εργασίες που αφορούσαν αυτές, καθώς και ο λόγος που έπρεπε να καταβληθούν, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να γίνει λόγος για αθέτηση των συμβατικών υποχρεώσεων της εργοδότιδος πλοιοκτήτριας εταιρείας και ως εκ τούτου θεμελίωση της αξιώσεως της εργολάβου εταιρείας για καταβολή της αμοιβής της.

Ούτε περαιτέρω μπορεί να συναχθεί σιωπηρή καταγγελία της συμβάσεως έργου κατά το αναγγελτήριο με μόνη την μη εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων του εργοδότη, αφού όλην των ανωτέρω ελλείψεων δεν εκτίθεται μ' αυτό ότι η αμοιβή συμφωνήθηκε κατ' αποκοπή, αλλά απλώς αναφέρεται η αξία του συνόλου των σχετικών εργασιών αντικαταστάσεως και περαιτέρω, μόνη η μη εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων του εργοδότη δεν αρκεί για τη θεώρηση της στάσης του σαν σιωπηράς καταγγελίας της συμβάσεως του έργου (άρθρο 700 Α.Κ.).

Το Εφετείο εφαρμόζοντας τις προαναφερθείσες διατάξεις και απορρίπτοντας την αναγγελία ως αόριστη, διότι δεν γίνει επίκληση των ανωτέρω στοιχείων δεν αξίωσε περισσότερα στοιχεία για την θεμελίωση της απαιτήσεως που εισαγότανε με αυτή στη διαδικασία της κατατάξεως, ούτε παρά το νόμο απέρριψε την αναγγελία ως απαράδεκτη λόγω της αοριστίας της λόγω μη εκθέσεως σε αυτή των πραγματικών περιστατικών που αποτελούν την ιστορική της αιτία και ο 1ος λόγος αναιρέσεως εκ των αριθ. 1 και 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ με τον οποίο αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση οι πλημμέλειες αυτές είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΕΠΕΙΔΗ η αναιρεσείουσα με το 2ο λόγο αναιρέσεως προσάπτει στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση τις από το άρθρο 559 αριθ. 1, 4, 1 παρ. 17, και 19 ως πλημμέλειες χωρίς όμως να καθορίζονται στο αναιρετήριο για κάθε πλημμέλεια (μέρη του λόγου αναιρέσεως) τα πραγματικά περιστατικά τα οποία κατά την αναιρεσείουσα στοιχειοθετούν το σφάλμα που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, στοιχεία απαραίτητα για το ορισμένο κάθε λόγου κατά τα άρθρα 118 αρ. 4, 559 και 566 παρ. 1 ΚΠολΔ και ως εκ τούτοι ο λόγος αυτός αναιρέσεως κατά τα ως άνω μέρη του είναι απορριπτέος ως αόριστος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-6-06 ένδικη αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 270/06 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Οκτωβρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Δεκεμβρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ