2185/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 2185 / 2013 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2185/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Γεώργιο Γεωργέλλη, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Ιωάννη Χαμηλοθώρη Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Π. συζ. Π. Ξ., το γένος Μ. Μ., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Βάϊα Στεργιοπούλου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔικ., που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Κ. Μ. ή Μ. του Α., κατοίκου ..., που δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7 Ιουνίου 2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2673/2009 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 5500/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 14 Ιουνίου 2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Ζευγώλης, ανέγνωσε την από 4 Φεβρουαρίου 2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αναίρεσης και να απορριφθεί ο δεύτερος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπομένου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 εδ.

β` και γ` ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη, κατ` άρθρο 575 εδ. β` του ίδιου Κώδικα, αν η συζήτηση αναβληθεί ο γραμματέας είναι υποχρεωμένος αμέσως μετά το τέλος της συνεδρίασης να μεταφέρει την υπόθεση στη σειρά των υποθέσεων που πρέπει να συζητηθούν κατά τη δικάσιμο που ορίσθηκε. Κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή δεν χρειάζεται και η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων.

Κατά την έννοια της τελευταίας αυτής διάταξης η αναβολή της υποθέσεως και η εγγραφή αυτής στο πινάκιο του δικαστηρίου για την μετ` αναβολή δικάσιμο, ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων για τη δικάσιμο αυτή και, επομένως, δεν χρειάζεται νέα κλήτευση του διαδίκου, όταν ο απολειπόμενος κατά τη μετ` αναβολή δικάσιμο διάδικος είχε νομίμως κλητευθεί να παραστεί κατά τη δικάσιμο κατά την οποία αναβλήθηκε η υπόθεση ή είχε παραστεί νομίμως κατά τη δικάσιμο αυτή.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την υπ` αριθμ. .../14-07-2011 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών …, την οποία επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα, προκύπτει ότι, με εντολή του πληρεξουσίου δικηγόρου της, ακριβές αντίγραφο της κρινομένης από 14-6-2011 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθ. 5500/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την κάτω από αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου για την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 07-05-2012 και κλήση προς συζήτηση γι` αυτήν, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στον αναιρεσίβλητο.

Κατά τη δικάσιμο αυτή η συζήτηση της υποθέσεως ματαιώθηκε λόγω αναστολής λειτουργίας των δικαστηρίων συνεπεία των βουλευτικών εκλογών της 6ης Μαΐου 2012, η δε αναιρεσείουσα, με την από 17-5-2012 κλήση της, επανέφερε την υπόθεση προς συζήτηση, δικάσιμος για την οποία ορίσθηκε η 18-02-2013. Όπως προκύπτει από την υπ' αριθ. .../16-07-2012 έκθεση επιδόσεως του ίδιου ως άνω δικαστικού επιμελητή, την οποία επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα, ακριβές αντίγραφο της ως άνω κλήσεως με την κάτω από αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου για την άνω ορισθείσα δικάσιμο της 18-02-2013 και κλήση προς συζήτηση γι` αυτήν, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στον αναιρεσίβλητο, πλην όμως η συζήτηση της υπόθεσης αναβλήθηκε από το πινάκιο για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο (18-11-2013).

Επομένως, αφού ο αναιρεσίβλητος δεν εμφανίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, κατά την παρούσα μετ' αναβολή δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά από το πινάκιο, ούτε έχει καταθέσει δήλωση μη παραστάσεως στο ακροατήριο, κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρέπει, σύμφωνα με τις προπαρατεθείσες διατάξεις των άρθρων 576 παρ. 2 και 226 παρ. 4 ΚΠολΔ,να συζητηθεί η αναίρεση παρά την απουσία του.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 522 Κ.Πολ.Δ, με την άσκηση της εφέσεως η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση και τους πρόσθετους αυτής λόγους. Κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, με την άσκηση της εφέσεως η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο μόνο κατά τα προσβαλλόμενα "κεφάλαια". "Κεφάλαιο" θεωρείται η αυτοτελής αίτηση δικαστικής προστασίας, που δημιουργεί χωριστό αντικείμενο δίκης, στα πλαίσια της ίδιας διαφοράς, και εκκρεμοδικία, για την οποία εκδόθηκε χωριστή διάταξη της αποφάσεως.

Ως εκ τούτου, οι τόκοι, που αποτελούν "παρεπόμενη" της κύριας απαίτησης αξίωσης και δεν είναι επιτρεπτή η επιδίκαση τους, χωρίς σχετική αίτηση, αποτελούν χωριστό "κεφάλαιο" και είναι ζήτημα εκτιμήσεως του δικογράφου της εφέσεως, υποκείμενης, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, αν με αυτή προσβάλλεται και το περί τόκων κεφάλαιο.

Και ναι μεν το κεφάλαιο των τόκων συνέχεται αναγκαστικά με το κεφάλαιο για την κύρια απαίτηση, η έννοια όμως του "αναγκαστικά συνεχόμενου κεφαλαίου" (που προβλέπεται μόνο επί πρόσθετων λόγων εφέσεως -αρθ. 520 παρ. 2 και αντεφέσεως - αρθ. 523), δεν αφορά, κατά το άρθρο 522 του Κ.Πολ.Δ., και το μεταβιβαστικό αποτέλεσμα της εφέσεως.

Παρέπεται ότι το Εφετείο, αν μετ' εξαφάνιση της εκκαλουμένης, δικάζοντας την αγωγή, δεν επιδικάσει τόκους επί του κεφαλαίου, που είχαν επιδικασθεί με την εκκαλουμένη και το κεφάλαιο αυτό δεν είχε μεταβιβασθεί ενώπιον του με λόγο έφεσης ή αντέφεσης, υποπίπτει στην από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα εξής: Με την αγωγή της κατά του ήδη αναιρεσίβλητου, η αναιρεσείουσα ζήτησε (εκτός των άλλων που δεν ενδιαφέρουν εν προκειμένω) να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να της καταβάλει το ποσό των 67.413.46 ευρώ, λόγω αθέτησης της μεταξύ τους συμβάσεως αποκλειστικής διαχείρισης και εκμετάλλευσης της επιχείρησης ενός νυκτερινού κέντρου διασκέδασης της ιδιοκτησίας της, χωρίς όμως να ζητήσει και τόκους επί του ποσού αυτού.

Με την υπ' αριθμ. 2673/2009 οριστική απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου έγινε κατά το μέρος αυτό δεκτή η αγωγή, ως βάσιμη κατ' ουσίαν, δεχθέντος του δικαστηρίου ότι ο εναγόμενος υποχρεούται να καταβάλει στην ενάγουσα ως κεφάλαιο το ποσό των 67.413,26 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοσης της αγωγής, με σχετική περί τούτου διάταξη στο διατακτικό της απόφασης, χωρίς ωστόσο να έχουν ζητηθεί και οι νόμιμοι τόκοι υπερημερίας επί του ποσού αυτού.

Κατά της απόφασης αυτής άσκησε έφεση μόνο ο εναγόμενος, την οποία, όπως από την επισκόπηση του δικογράφου της προκύπτει, ισχυριζόμενος ότι η απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου έκανε μερικά δεκτή την αγωγή της αντιδίκου του και τον υποχρέωσε να της καταβάλει το ποσό των 67.413,46 ευρώ, νομιμότοκα από την επίδοση της αγωγής μέχρι την πλήρη εξόφληση, ζήτησε, για τους διαλαμβανόμενους σ' αυτήν λόγους, να γίνει δεκτή η έφεσή του και να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου επί τω τέλει να απορριφθεί η αγωγή της αντιδίκου του (αναιρεσείουσας).

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, αφού δέχθηκε την έφεση του αναιρεσίβλητου εναγομένου και εξαφάνισε την εκκαλουμένη, δικάζοντας την αγωγή, κατά τη διάταξη του αρθ.535 παρ.1 ΚΠολΔ δέχθηκε αυτή ως εν μέρει βάσιμη και κατ'ουσίαν ορθά εκτιμώντας το δικόγραφο της έφεσης ότι με αυτό η πρωτόδικη απόφαση πλήττεται στο σύνολό της, κατά το μέρος που έγινε δεκτή, καταδίκασε τον εναγόμενο να καταβάλει στην ενάγουσα ως κεφάλαιο το ποσό των 57.916,61 ευρώ, χωρίς όμως να επιδικάσει και τόκους υπερημερίας επί του επιδικασθέντος κεφαλαίου, με την παραδοχή, ότι δεν είχε υποβληθεί σχετικό προς τούτο αίτημα εκ μέρους της ενάγουσας (άρθρο 106 ΚΠολΔ).

Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη παρά τον νόμο πράγματα μη προταθέντα, όπως αιτιάται η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, από τον αριθμό 8α του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αφού σύμφωνα με το περιεχόμενο της ένδικης έφεσης, η απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου πλήττεται συνολικά κατά το μέρος που έγινε δεκτή η αγωγή της αναιρεσείουσας, και επομένως και ως προς το κεφάλαιο των επιδικασθέντων τόκων υπερημερίας, ούτε επεδίκασε στον αναιρεσίβλητο περισσότερα από αυτά που ζήτησε με την έφεσή του, όπως με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, από τον αριθμό 9β του ίδιου άρθρου, διατείνεται και επομένως, οι λόγοι αυτοί της αναίρεσης είναι αβάσιμοι.

Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-06-2011 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 5500/2010 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Δεκεμβρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ